Adhyaya 295
Inilarawan ni Īśvara kay Devī ang isang banal na pook sa direksiyong Īśāna (hilagang-silangan): isang dakilang Indra-sthāna sa layong sinusukat ayon sa gavyūti, na kaugnay ng Candrasaras at ng mga tubig ng Candrodaka. Pinupuri ang tubig na ito bilang may lunas sa jarā (pagkasira/pagtanda) at dāridrya (karalitaan). Ang kalagayan ng tīrtha ay inuugnay sa galaw ng buwan: lumalawak sa pagdami ng buwan at humihina sa pagliit, ngunit nananatiling nahihinuha kahit sa masamang panahon (pāpa-yuga). Kasunod ang pangakong phala: ang pagligo roon ay itinuturing na tiyak na pag-alis ng kasalanan, at para sa mga nabibigatan ng maraming pagkakasala ay hindi na kailangan ang mahabang pag-aalinlangan. Inalala rin ang dating tugon ni Indra sa isang mabigat na krisis na may kaugnayan kay Ahalyā at sa sumpa ni Gautama: nagsagawa siya ng pagsamba na may saganang kaloob at itinatag si Śiva sa loob ng isang libong taon. Ang anyong itinindig ay tinawag na Indreśvara, na ipinahayag na tagapuksa ng lahat ng paglabag. Sa wakas, ibinigay ang praktikal na pagkakasunod ng paglalakbay-dambana: maligo sa Candratīrtha, maghandog upang masiyahan ang pitṛ (mga ninuno) at ang mga diyos, sambahin si Indreśvara, at walang pag-aalinlangan na makakamit ang paglaya mula sa kasalanan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मादीशान दिग्भागे इन्द्रस्थानमनुत्तमम् । गव्यूतिपञ्चमात्रेण यत्र चन्द्रसरः प्रिये
Wika ni Īśvara: Mula roon, sa hilagang-silangang dako naroon ang Indra-sthāna na walang kapantay; sa layong limang gavyūti ay ang lawa na tinatawag na Candrasaras, o minamahal.
Verse 2
तस्मादुत्तरदिग्भागे नातिदूरे व्यवस्थितम् । यत्र चन्द्रोदकं देवि जरादारिद्र्यनाशनम्
Mula roon, sa gawing hilaga at hindi kalayuan, naroon ang pook na kinaroroonan ng Candrodaka, ang “tubig ng Buwan,” o Diyosa—tagapagpawi ng katandaan at karalitaan.
Verse 3
चन्द्रानुवृद्ध्या तद्वृद्धिः क्षयस्तत्संक्षये भवेत् । तस्मिन्पापयुगेऽप्येवं कदाचित्संप्रदृश्यते
Habang lumalaki ang Buwan, lumalago rin ang banal na bisa; kapag humihina ang Buwan, humihina rin ito ayon dito. Kahit sa panahong makasalanan, minsan ay nasasaksihan pa rin itong mangyari sa ganitong paraan.
Verse 4
तत्र स्नात्वा महादेवि यदि पापसहस्रकम् । कृतं सोऽत्र समायाति नात्र कार्या विचारणा
O Mahādevī, sinumang maligo roon, kahit nakagawa ng libu-libong kasalanan, ay agad na dumarating sa kalinisan doon mismo; hindi na kailangan ang pag-aalinlangan o pag-uusisa pa.
Verse 5
तत्राहिल्याप्रसंगोत्थमहापातकभीरुणा । गौतमोद्भवशापेन विलक्ष्यीकृतचेतसा
Doon, si Indra—nanginginig sa malaking kasalanang nagmula sa pagkakasangkot niya kay Ahalyā—na ang isip ay napahiya at nalito dahil sa sumpang nagmula kay Gautama,
Verse 6
इन्द्रेण च पुरा देवि इष्टं विपुलदक्षिणैः । तत्र वर्षसहस्राणि संस्थाप्य शिवमीश्वरम् । इन्द्रेश्वरेति नाम्ना वै सर्वपातक नाशनम्
O Diyosa, noong unang panahon si Indra ay sumamba roon na may saganang handog at dakilang kaloob. Itinatag niya roon si Panginoong Śiva sa loob ng libu-libong taon; kaya Siya’y nakilala sa pangalang “Indreśvara,” ang tagapuksa ng lahat ng kasalanan.
Verse 7
चन्द्रतीर्थे नरः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । इन्द्रेश्वरं च संपूज्य मुच्यते नात्र संशयः
Ang sinumang maligo sa Candratīrtha, maghandog upang mapawi ang mga Pitṛ at ang mga diyos, at taimtim na sumamba kay Indreśvara—siya’y napapalaya; walang pag-aalinlangan dito.
Verse 295
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चन्द्रोदकतीर्थमाहात्म्य इन्द्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवत्युत्तर द्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa—sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong bahagi, ang Prabhāsa-khaṇḍa, at sa unang sangay, ang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, ang kabanatang pinamagatang “Ang Kadakilaan ng Candrodaka Tīrtha at ang Paglalarawan ng Kadakilaan ni Indreśvara,” na siyang Kabanata 295.