Adhyaya 279
Ang kabanatang ito ay isang tagubiling debosyonal at pang-ritwal na nakapaloob sa salaysay ng banal na pook. Kinausap ni Īśvara si Devī at itinuro sa deboto ang dakilang himpilan ng Araw na tinatawag na Cāvanārka, nasa silangang bahagi ng Hiraṇyā at itinatag ng pantas na si Cyavana. Itinakda na sa ikapitong araw ng buwan (saptamī), ang sumasamba ay dapat magpuri sa Sūrya ayon sa disiplinadong pamamaraan, may kalinisan at matinding pagtuon, at bigkasin ang aṣṭottaraśata-nāma—ang 108 pangalan ng Araw. Sa mahabang talaan ng mga pangalan, pinalalawak ang pagkakakilanlan ni Sūrya sa pamamagitan ng mga pagtutumbas sa kosmos: mga yunit ng panahon (kalā, kāṣṭhā, muhūrta, pakṣa, māsa, ahorātra, saṃvatsara), mga diyos (Indra, Varuṇa, Brahmā, Rudra, Viṣṇu, Skanda, Yama), at mga tungkuling pangdaigdig tulad ng dhātṛ, prabhākara, tamonuda, lokādhyakṣa. Binanggit din ang linya ng pagpapasa: itinuro raw ito ni Śakra, tinanggap ni Nārada, sinundan ni Dhaumya, at umabot kay Yudhiṣṭhira na nagkamit ng ninanais. Sa phalaśruti, sinasabi na ang araw-araw na pagbigkas—lalo na sa pagsikat ng araw—ay nagdudulot ng kasaganaan (yaman at hiyas), supling, pagbuti ng alaala at talino, pagkalaya sa dalamhati, at katuparan ng mga layunin, bilang bunga ng banal at disiplinadong debosyon.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि च्यवनार्कमनुत्तमम् । हिरण्यापूर्वभागस्थं च्यवनेन प्रतिष्ठितम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan, O Mahādevī, marapat na magtungo sa walang kapantay na Cyavanārka (dambana ng Araw ni Cyavana), na nasa silangang bahagi ng Hiraṇyā at itinatag ni Cyavana.”
Verse 2
सर्वकामप्रदं नृणां पूजितं विधिवन्नरैः । सप्तम्यां च विधानेन यः स्तोष्यति रविं नरः
Nagkakaloob ito ng lahat ng minimithing layon sa mga tao, at sinasamba ng mga lalaki ayon sa wastong ritwal. At ang taong sa Saptamī (ikapitong araw ng buwan) ay pumupuri kay Ravi (ang Araw) ayon sa itinakdang paraan…
Verse 3
अष्टोत्तरशतैर्नाम्नां सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । शृणु तानि महादेवि शुचिर्भूत्वा समाहितः
Taglay ang wastong pananampalataya, (pinupuri niya ang Araw) sa isang daan at walong pangalan. Pakinggan mo ang mga pangalang iyon, O Mahādevī—maging dalisay at tipunin ang isip sa pagninilay.
Verse 4
क्षणं त्वं कुरु देवेशि सर्वं वक्ष्याम्यशेषतः । धौम्येन तु यथापूर्वं पार्थाय सुमहात्मने
“Bigyan mo lamang ako ng isang saglit, O Ginang ng mga diyos; sasabihin ko ang lahat nang buo—gaya ng itinuro noon ni Dhaumya kay Pārtha (Arjuna) na dakila ang loob.”
Verse 5
नामाष्टशतमाख्यातं तच्छृणुष्व महामते । सूर्योऽर्यमा भगस्त्वष्टा पूषाऽर्कः सविता रविः
Ipinahayag na ang kalipunan ng isang daan at walong pangalan; dinggin mo, O dakilang pantas: Sūrya, Aryamā, Bhaga, Tvaṣṭā, Pūṣan, Arka, Savitṛ, Ravi.
Verse 6
गभस्तिमानजः कालो मृत्युर्द्धाता प्रभाकरः । पृथिव्यापश्च तेजश्च खं वायुश्च परायणः
Siya ay Gabhastimān, Aja, Kāla, Mṛtyu, Dhātṛ, Prabhākara; at Siya rin ang Lupa, Tubig, Apoy/Liwanag, Kalawakan, at Hangin—ang Kataas-taasang Kanlungan.
Verse 7
सोमो बृहस्पतिः शुक्रो बुधोंऽगारक एव च । इन्द्रो विवस्वान्दीप्तांशुः शुचिः सौरिः शनैश्चरः
Siya’y pinupuri bilang Soma (ang Buwan), Bṛhaspati, Śukra, Budha, at Aṅgāraka; bilang Indra; bilang Vivasvān na maningning na may naglalagablab na sinag; bilang ang Dalisay; at bilang Sauri—si Śanaiścara mismo. Sa gayon, ang Panginoon ay inaawitan sa pamamagitan ng mga kapangyarihang namamahala sa kalangitan.
Verse 8
ब्रह्मा रुद्रश्च विष्णुश्च स्कन्दो वैश्रवणो यमः । वैद्युतो जाठरश्चाग्निरिंधनस्तेजसां पतिः
Siya ay Brahmā, Rudra, at Viṣṇu; Siya ay Skanda, Vaiśravaṇa (Kubera), at Yama. Siya ang apoy ng kidlat, ang apoy ng pagtunaw ng pagkain, ang banal na apoy ng handog, maging ang panggatong na nagpapaliyab dito, at ang Panginoon ng lahat ng ningning.
Verse 9
धर्मध्वजो वेदकर्त्ता वेदांगो वेदवाहनः । कृतं त्रेता द्वापरश्च कलिः सर्वामराश्रयः
Siya ang watawat ng Dharma; ang lumikha ng Veda; ang mga sangkap ng Veda; at ang tagapagdala ng Veda. Siya ang Kṛta, Tretā, Dvāpara, at Kali—ang kanlungan ng lahat ng mga walang-kamatayang deva.
Verse 10
कलाकाष्ठामुहूर्त्ताश्च पक्षा मासा अहर्निशाः । संवत्सरकरोऽश्वस्थः कालचक्रो विभावसुः
Siya ang kalā, ang kāṣṭhā, at ang muhūrta; ang mga kalahating-buwan, ang mga buwan, at ang araw at gabi. Siya ang tagapaglikha ng taon, ang laging nananatili, ang gulong ng Panahon, at ang maningning na tagapagbigay-liwanag.
Verse 11
पुरुषः शाश्वतो योगी व्यक्ताव्यक्तः सनातनः । लोकाध्यक्षः प्रजाध्यक्षो विश्वकर्मा तमोनुदः
Siya ang Puruṣa, walang hanggan at ang pinakadakilang Yogi; kapwa nahahayag at di-nahahayag, ang Sinaunang lampas sa panahon. Siya ang tagapangasiwa ng mga daigdig, tagapangasiwa ng mga nilalang, si Viśvakarmā na panday ng sansinukob, at ang nagpapawi ng dilim.
Verse 12
वरुणः सागरोंशुश्च जीवन्तो जीवनोऽरिहा । भूताश्रयो भूतपतिः सर्वभूतनिषेवितः
Siya si Varuṇa; Siya ang karagatan at ang kumikislap na sinag nito. Siya ang Nabubuhay, ang mismong buhay, at ang pumupuksa sa mga kaaway. Siya ang kanlungan ng mga nilalang, ang Panginoon ng mga nilalang, at ang pinaglilingkuran ng lahat ng nilalang.
Verse 13
स्रष्टा संवर्त्तको वह्निः सर्वस्यादिकरोऽमलः । अनंतः कपिलो भानुः कामदः सर्वतोमुखः
Siya ang Lumikha at ang nagdadala ng lahat sa pagkalusaw; Siya ang Vahni, ang banal na apoy. Siya ang walang dungis na pinagmulan ng lahat. Siya si Ananta, Kapila, Bhānu; ang tagapagkaloob ng mga ninanais, at ang May-lahat-ng-mukha na nasa bawat dako.
Verse 14
जयो विषादो वरदः सर्वधातुनिषेवितः । समः सुवर्णो भूतादिः शीघ्रगः प्राणधारकः
Siya ang Tagumpay at ang nagpapawi ng panghihina ng loob; ang tagapagkaloob ng biyaya, na lumalaganap sa lahat ng sangkap ng katawan. Siya ay pantay at walang kinikilingan; ginintuang nagniningning; pinagmulan ng mga nilalang; mabilis kumilos; at tagapaghawak ng hininga ng buhay (prāṇa).
Verse 15
धन्वंतरिर्धूमकेतुरादिदेवोऽदितेः सुतः । द्वादशात्माऽरविंदाक्षः पिता माता पितामहः
Siya si Dhanvantari; siya rin si Dhūmaketu; ang sinaunang Diyos, anak ni Aditi. Siya’y may labindalawang anyo; may matang gaya ng lotus; at siya ang ama, ina, at ninuno—pinagmulan at sandigan ng lahat ng lahi.
Verse 17
एतद्वै कीर्तनीयस्य सूर्यस्यामिततेजसः । नाम्नामष्टोत्तरशतं प्रोक्तं शक्रेण धीमता
Kaya nito, ang Sūrya na karapat-dapat laging purihin—na may di-masukat na ningning—ay ipinahayag ang isang daan at walong pangalan, na binigkas ng marunong na Śakra (Indra).
Verse 18
शक्राच्च नारदः प्राप्तो धौम्यस्तु तदनन्तरम् । धौम्याद्युधिष्ठिरः प्राप्य सर्वान्कामानवाप्तवान्
Mula kay Śakra (Indra) ito’y napunta kay Nārada; at pagkaraan ay kay Dhaumya. Nang matanggap ito ni Yudhiṣṭhira mula kay Dhaumya, natamo niya ang katuparan ng lahat ng ninanais.
Verse 19
एतानि कीर्तनीयस्य सूर्यस्यामिततेजसः । नामानि यः पठेन्नित्यं सर्वान्कामानवाप्नुयात्
Sinumang araw-araw bumibigkas ng mga pangalang ito ni Sūrya—na may di-masukat na liwanag at karapat-dapat purihin—ay makakamtan ang katuparan ng lahat ng ninanais.
Verse 20
सुरपितृमनुजयक्षसेवितमसुरनिशाचरसिद्धवंदितम् । वरकनकहुताशनप्रभं त्वमपि नम हिताय भास्करम्
Para sa iyong kapakanan, yumukod at sumamba kay Bhāskara (Araw)—na pinaglilingkuran ng mga deva, ng mga ninuno (pitṛ), ng mga tao at yakṣa; pinupuri ng mga asura, ng mga nilalang na gumagala sa gabi, at ng mga siddha; at nagniningning na tila dalisay na ginto at naglalagablab na apoy.
Verse 21
सूर्योदये यस्तु समाहितः पठेत्स पुत्रलाभं धनरत्नसंचयान् । लभेत जातिस्मरतां सदा नरः स्मृतिं च मेधां च स विंदते पुमान्
Ang sinumang sa pagsikat ng araw ay bumibigkas nang may natipong isip ay magkakamit ng mga anak na lalaki at pag-iipon ng yaman at hiyas. Ang taong iyon ay laging makaaalaala ng mga dating kapanganakan, at magkakamit ng alaala at talino.
Verse 22
इमं स्तवं देववरस्य यो नरः प्रकीर्त्तयेच्छुद्धमनाः समाहितः । स मुच्यते शोकदवाग्निसाराल्लभेत कामान्मनसा यथेप्सितान्
Sinumang may dalisay at matatag na isip na nagpapahayag ng himnong ito sa Pinakamataas sa mga diyos ay napapalaya sa apoy-gubat ng dalamhati at nakakamit ang mga ninanais ng puso.
Verse 279
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये च्यवनादित्यमाहात्म्यसूर्याष्टोत्तरशतनाम माहात्म्यवर्णनंनामैकोनाशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos, sa «Śrī Skanda Mahāpurāṇa»—ang kalipunang may walumpu’t isang libong śloka—sa ikapitong bahagi, ang Prabhāsa Khaṇḍa, at sa unang seksiyon, ang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, ang kabanatang pinamagatang “Paglalahad ng Kadakilaan ni Cyavana-Āditya at ng Kadakilaan ng 108 Pangalan ni Sūrya,” na siyang Kabanata 279.