Adhyaya 275
Ang kabanatang ito ay isang maikling tagubilin tungkol sa banal na pook ng Trinetreśvara—ang anyo ni Śiva na “May Tatlong Mata”—na kaugnay ng isang tīrtha malapit sa Ṛṣi-tīrtha. Nakikipag-usap si Īśvara kay Mahādevī at iniuutos sa manlalakbay na lumapit at sumamba sa tatlong-matang diyos sa lugar na inilalarawan sa hilaga ng pampang ng Nyanku-matī, na noon pa’y sinasamba ng mga ṛṣi. Inilalarawan ang tubig doon na malinaw na parang kristal, at may natatanging katangiang pang-tubig na inuugnay sa larawan ng isda, bilang tanda ng pagkakakilanlan ng tīrtha. Ang pangunahing aral at ritwal ay ukol sa paglilinis: ang pagligo roon ay sinasabing nagpapalaya mula sa kasalanang kabilang sa brahmahatyā. Itinatakda rin ang isang vratang nakabatay sa panahon: sa caturdaśī ng kṛṣṇa-pakṣa sa buwan ng Bhādrapada, dapat mag-ayuno at magpuyat sa pagbabantay sa gabi. Pagsapit ng umaga, isagawa ang śrāddha at sambahin si Śiva ayon sa wastong pamamaraan. Ipinapangako ng phalaśruti ang gantimpalang matagal na paninirahan sa Rudra-loka, na inilalarawan sa malaking panahong pormulaiko. Sa gayon, pinagdurugtong ng kabanata ang wastong pagsasagawa ng tīrtha at vrata sa biyayang matatamo pagkatapos ng kamatayan sa balangkas ng kaligtasang Śaiva.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं चैव त्रिलोचनम् । ऋषितीर्थसमीपे तु सर्वपातकनाशनम् । न्यङ्कुमत्युत्तरे कूल ऋषिभिः पूजितं पुरा
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, nararapat na magtungo sa diyos na Trilocana, ang Tatlong-Mata, malapit sa Ṛṣitīrtha—ang tagapuksa ng lahat ng kasalanan—sa hilagang pampang ng Nyaṅkumatī, na sinamba noon ng mga ṛṣi.
Verse 2
त्रिनेत्रा मत्स्यका यत्र जलं स्फटिकसन्निभम् । तत्र स्नात्वा नरो देवि मुच्यते ब्रह्महत्यया
O Devī, sa pook na may mga isdang tinatawag na Trinetrā at ang tubig ay malinaw na parang kristal—ang sinumang maligo roon ay mapapalaya mula sa kasalanang brahma-hatyā, ang pagpatay sa isang brāhmaṇa.
Verse 3
कृष्णपक्षे चतुर्द्दश्यां मासे भाद्रपदे तथा । उपवासं तु कुर्वीत रात्रौ जागरणं तथा
Sa caturdaśī, ang ika-labing-apat na araw ng madilim na kalahati ng buwan sa buwan ng Bhādrapada, nararapat magsagawa ng upavāsa (pag-aayuno), at sa gabi ay magpuyat sa banal na pagbabantay.
Verse 4
प्रातः श्राद्धं प्रकुर्वीत विधिवत्पूजयेच्छिवम् । रुद्रलोके वसेद्देवि वर्षाणामयुतत्रयम्
Sa umaga, nararapat isagawa ang śrāddha ayon sa wastong tuntunin, at sambahin si Śiva sa nararapat na ritwal. O Devī, sa gayon ay mananahan siya sa daigdig ni Rudra sa loob ng tatlumpung libong taon.
Verse 275
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये त्रिनेत्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagwawakas, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa—sa kalipunang may walumpu’t isang libong śloka—sa ikapitong bahagi, ang Prabhāsa-khaṇḍa, at sa unang bahagi nito, ang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, ang kabanatang pinamagatang “Paglalahad ng Kadakilaan ni Trinetreśvara,” na Kabanata 275.