
Inilalahad ng adhyāya na ito ang isang maikling tagubilin tungkol sa isang tīrtha sa loob ng Prabhāsa-kṣetra. Kinausap ni Īśvara si Mahādevī at itinuro na magtungo sa Sūryaprācī, na inilarawang maningning at napakalakas ang bisa. Itinatampok ang pook bilang tagapagpawi ng lahat ng kasalanan at bilang lugar na nagbibigay ng bunga ng mga makatarungang hangarin, ayon sa etika ng Purāṇa hinggil sa disiplinadong paglalakbay-dambana. Ang pangunahing ritwal ay ang banal na pagligo (snāna) sa tīrtha. Ipinangako ang gantimpala: pagkalaya mula sa pañca-pātaka, ang limang mabibigat na paglabag sa dharma. Sa wakas, kinikilala ito bilang bahagi ng Skanda Mahāpurāṇa sa Prabhāsa-khaṇḍa, ang kabanata tungkol sa kaluwalhatian ng Sūryaprācī.
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सूर्यप्राचीं महाप्रभाम् । सर्वपापोपशमनीं सर्वकामफलप्रदाम्
Wika ni Īśvara: Pagkatapos, O Dakilang Diyosa, dapat magtungo sa Sūryaprācī na nagniningning sa dakilang liwanag—na nagpapawi ng lahat ng kasalanan at nagkakaloob ng bunga ng bawat matuwid na hangarin.
Verse 2
तत्र स्नात्वा महादेवि मुच्यते पञ्चपातकैः
O Dakilang Diyosa, sa pagligo roon ay napapalaya ang tao mula sa limang mabibigat na kasalanan.
Verse 274
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सूर्यप्राचीमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःसप्त त्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Sūryaprācī,” sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa ikapitong Prabhāsa-khaṇḍa, sa unang bahagi na tinatawag na Prabhāsa-kṣetra-māhātmya—na siyang Kabanata 274.