Adhyaya 271
Inilalahad ng kabanatang ito ang pinagmulan ng isang liṅga na tinatawag na Jvāleśvara, na matatagpuan malapit sa pangunahing sagradong pook ng Prabhāsa. Ipinaliwanag ni Īśvara (Śiva) na tinawag itong “Jvāleśvara” sapagkat sa mismong lugar na iyon ibinagsak ang sandatang Pāśupata (śara/astra, makalangit na puwersa) na kaugnay ni Tripurāri—si Śiva bilang tagapagwasak ng Tripura—na inilarawang nagliliyab at nagliliwanag. Ikinakabit ng salaysay ang isang mitikong pangyayari ng digmaan at teolohiya sa isang matatag na palatandaang sinasamba, kaya ang mito ay nagiging sagradong heograpiya. Maikli ang upadeśa: ang simpleng darśana (pagkakita at pagdalaw na may debosyon) sa liṅgang ito ay sinasabing nakapaglilinis at nagpapalaya sa tao mula sa lahat ng pāpaka (kasalanan). Sa pagbubukas at pagtatapos, tinutukoy itong bahagi ng Skanda Mahāpurāṇa sa Prabhāsa Khaṇḍa, unang yunit ng Prabhāsakṣetramāhātmya, at pormal na tinatawag na ika-271 adhyāya.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव संनिकृष्टे तु लिंगं ज्वालेश्वरं स्मृतम् । शरः पाशुपतो यत्र ज्वलन्वै त्रिपुरारिणा
Wika ni Īśvara: Malapit sa mismong pook na iyon ay may liṅga na tinatawag na Jvāleśvara. Sapagkat doon sumiklab ang naglalagablab na palasong Pāśupata, pinakawalan ng kaaway ng Tripura.
Verse 2
पातितो यत्प्रदेशे तु तेन ज्वालेश्वरः स्मृतः । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः
Sapagkat doon ito bumagsak sa pook na iyon, kaya ito’y inaalala bilang Jvāleśvara. O Diyosa, sa pagtanaw lamang dito, ang tao’y napapalaya sa lahat ng kasalanan.
Verse 271
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशातिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ज्वालेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa—sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi na Prabhāsakṣetra Māhātmya, ang kabanatang tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Jvāleśvara,” na siyang Kabanata 271.