Adhyaya 262
Ang kabanatang ito ay isang maikling aral na teolohikal na ibinigay ni Īśvara kay Mahādevī. Itinuturo niya ang landas at ritwal: dapat magtungo ang tagapakinig sa dambana ni Varāha Svāmī na nasa timog ng Goṣpada, isang pook na tinatawag na “pāpa-praṇāśana,” ang lugar ng pagkapawi ng kasalanan. Ipinapahayag din ang takdang panahon ng higit na bisa: ang pagsamba (pūjā) sa Ekādaśī ng maliwanag na kalahati ng buwan (śukla pakṣa) ay itinuturing na napakamakapangyarihan. Malinaw ang phalāśruti: ang deboto ay mapapalaya sa lahat ng pāpaka at makaaabot sa “Viṣṇu-pada,” ang mataas na hantungan ng kaligtasang kaugnay ni Viṣṇu, na nag-uugnay sa lugar, oras, gawain, at bunga.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि वराहं तत्र संस्थितम् । गोष्पदाद्दक्षिणे भागे स्थितं पापप्रणाशनम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa dambana ni Varāha na itinatag doon—nasa dakong timog ng Goṣpada—isang pook na pumupuksa sa kasalanan.”
Verse 2
एकादश्यां सिते पक्षे यस्तं पूजयते नरः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्गच्छेद्विष्णुपदं महत्
Sa maliwanag na kalahati ng buwan, sa araw ng Ekādaśī, ang taong sumasamba sa Kanya ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at nakaaabot sa dakilang tahanan ni Viṣṇu.
Verse 262
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वराहस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Kaya nito, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa saṃhitā na may 81,000 taludtod, sa ikapitong bahagi—Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya, nagtatapos ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Varāhasvāmin,” na siyang Kabanata 262.