Adhyaya 259
Ang kabanatang ito, na inihaharap bilang aral ni Īśvara kay Mahādevī, ay nagtuturo sa manlalakbay-panrelihiyon na dumulog kay Parnāditya—isang banal na anyo ng Araw na nasa hilagang pampang ng Prācī Sarasvatī. Isinasalaysay din ang isang alamat: noong Tretā-yuga, dumating sa Prabhāsa-kṣetra ang isang brāhmaṇa na nagngangalang Parnāda at nagsagawa ng mahigpit na tapas, na may tuluy-tuloy na debosyon araw at gabi. Sinamba niya si Sūrya sa pamamagitan ng insenso, mga kuwintas ng bulaklak, mga pamahid, at mga himno at papuri na umaayon sa Veda. Nalugod si Sūrya, nagpakita, at nag-alok ng biyaya. Ang pangunahing hiling ng deboto ay ang bihirang kaloob ng tuwirang darśana—ang mismong pagharap sa Diyos—at pangalawa, na manatiling itinatag si Sūrya roon magpakailanman. Pumayag ang Araw, nangakong magkakaloob ng pag-abot sa daigdig ng Araw, at saka naglaho. Sa wakas, ibinigay ang tagubilin sa paglalakbay at ang phala: ang pagligo sa ika-anim na araw ng buwan (ṣaṣṭhī) sa Bhādrapada at ang pagdarśana kay Parnāditya ay pumipigil sa pagdurusa; ang bisa ng darśana ay itinulad sa bunga ng wastong pag-aalay ng isang daang baka sa Prayāga. May babala rin na ang mga may mabibigat na karamdaman ngunit hindi kumikilala kay Parnāditya ay inilalarawang salat sa pag-unawa, kaya’t binibigyang-diin ang paglalakbay na may kaalaman at debosyon.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पर्णादित्यं सुरेश्वरम् । प्राचीसरस्वतीकूले तटे चोत्तरतः स्थितम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa Parṇāditya, ang Panginoon sa gitna ng mga diyos, na nasa hilagang pampang ng Sarasvatī na dumadaloy sa silangan.”
Verse 2
पुरा त्रेतायुगे देवि पर्णादोनाम वै द्विजः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । आराधयामास रविं भक्त्या परमया युतः
Noong unang panahon, sa Tretā Yuga, O Diyosa, may isang Brāhmaṇa na nagngangalang Parṇāda. Pagdating sa banal na kṣetra ng Prabhāsa, nagsagawa siya ng napakahigpit na tapas at sumamba kay Ravi (ang Araw) na may sukdulang debosyon.
Verse 3
तर्पयित्वा ततः सूर्यं धूपमाल्यविलेपनैः । वेदोक्तैः स्तवनैः सूक्तैर्दिवारात्रं समाहितः
Pagkaraan, pinarangalan niya si Sūrya sa mga handog—insenso, mga garland, at mga pabango—at araw-gabi siyang nanatiling nakatuon, umaawit ng mga papuri at sūkta na ayon sa Veda.
Verse 4
एवं च ध्यायतस्तस्य कालेन महता ततः । तुतोष भगवान्सूर्यो वाक्यमेतदुवाच ह
Sa pagninilay niyang gayon sa mahabang panahon, nalugod ang mapalad na Panginoong Sūrya at nagsalita ng mga salitang ito.
Verse 5
परितुष्टोऽस्मि विप्रेन्द्र तपसानेन सुव्रत । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यन्मनसेप्सितम्
“O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, O marangal ang panata, lubos Akong nalugod sa iyong tapas. Humiling ka ng biyaya—nawa’y maging mapalad ka—anumang laging ninanais ng iyong puso.”
Verse 6
ब्राह्मण उवाच । एष एव वरः कामो यत्तुष्टो भगवान्स्वयम् । दर्शनं तव देवेश स्वप्नेष्वपि च दुर्ल्लभम्
Wika ng brahmana: “Ito mismo ang biyayang ninanais ko—na ang Bhagavān ay malugod nang Siya mismo. O Panginoon ng mga diyos, ang iyong darśana ay napakahirap makamtan, kahit sa panaginip man.”
Verse 7
अवश्यं यदि दातव्यो वरो मम दिवाकर । अत्र संनिहतो देव सदा त्वं भव भास्कर
“Kung talagang kailangang igawad sa akin ang isang biyaya, O Divākara; O Diyos, manatili Ka nawa rito magpakailanman—laging manahan dito, O Bhāskara.”
Verse 8
तव प्रसादात्ते यांतु तव लोकं दिवा कर । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः
“Sa iyong biyaya, nawa’y marating nila ang iyong daigdig, O Divākara.” Pagkasabi ng, “Gayon nga ang mangyayari,” si Ravi ay naglaho sa paningin.
Verse 9
पर्णादोऽपि स्थितस्तत्र तस्याराधनतत्परः । तत्र भाद्रपदे मासे षष्ठ्यां स्नानं समाचरेत् । पर्णादित्यं ततः पश्येन्न स दुःखमवाप्नुयात्
Nanatili rin doon si Parṇāda, buong pusong nakatuon sa pagsamba sa Kanya. Doon, sa buwan ng Bhādrapada, dapat magsagawa ng banal na paliligo sa ikaanim na araw ng tithi; at pagkakita kay Parṇāditya, hindi na mapapasa kanya ang dalamhati.
Verse 10
गोशतस्य प्रयागे तु सम्यग्दत्तस्य यत्फलम् । तत्फलं लभते मर्त्यः पर्णादित्यस्य दर्शनात्
Anumang bunga ng kabutihang dulot ng wastong pag-aalay ng sandaang baka sa Prayāga—yaon ding bunga ang nakakamtan ng tao sa pamamagitan lamang ng darśana kay Parṇāditya.
Verse 11
ये सेवंते महाकुष्ठं पांगुल्यं च विवर्चिकाः । पर्णादित्यं न जानंति नूनं ते मंदबुद्धयः
Yaong mga ‘naglilingkod’ sa matinding ketong, pagkapilay, at sakit sa balat—tunay ngang hindi nila nakikilala si Parṇāditya; sila’y may mapurol na pag-unawa.
Verse 259
इति श्रीस्कान्दे महपुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पर्णादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong śloka, sa ikapitong bahagi—Prabhāsa Khaṇḍa—sa unang Prabhāsakṣetra Māhātmya, nagtatapos ang ika-259 na kabanata na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Parṇāditya.”