
Ang adhyāya na ito ay isang maikling māhātmya na inihaharap bilang tagubilin ni Īśvara. Ipinakikilala nito na sa Prabhāsa ay may banal na presensiyang tinatawag na «Ghanteśvara», na inilalarawan bilang tagapuksa ng lahat ng kasalanan (sarva-pātaka-nāśana) at karapat-dapat sambahin ng mga deva at maging ng mga dānava. Sinasabi ring ang dambana ay sinamba na ng mga ṛṣi at siddha, at itinatanghal na nagbibigay ng bunga ng ninanais (vāñchitārtha-phala-prada). May tiyak na tuntuning pangkalendaryo: ang taong deboto na sumamba kay Ghanteśvara sa araw ng aṣṭamī na tumapat sa Lunes (Soma-vāra) ay magkakamit ng minimithi at ituturing na napalaya sa kasalanan. Nagtatapos ang kabanata sa kolofon na naglalagay nito sa Skanda Purāṇa, Prabhāsa Khaṇḍa, Prabhāsakṣetramāhātmya, at tinatawag itong ika-254 na adhyāya.
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्सर्वपातकनाशनम् । घण्टेश्वरमिति ख्यातं देवदानववन्दितम् । पूजितं ह्यृषिभिः सिद्धैर्वांछितार्थफलप्रदम्
Wika ni Īśvara: “Doon din, marapat na masilayan ang Naroroon, ang tagapuksa ng lahat ng kasalanan—kilala bilang Ghaṇṭeśvara, na sinasamba ng mga deva at dānava. Sinasamba rin ng mga ṛṣi at siddha, at nagbibigay ng bunga ng minimithing layon.”
Verse 2
वारे सोमस्य चाष्टम्यां यस्तं पूजयते नरः । स लभेद्वांछितान्कामान्मुक्तः स्यात्पातकेन हि
“Ang sinumang sumamba sa Kanya sa araw ng Lunes, at gayundin sa Aṣṭamī (ika-8 araw ng buwang lunar), ay makakamit ang minimithing mga hangarin at mapapalaya sa kasalanan.”
Verse 254
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये घंटेश्वरमाहारत्म्यवर्णनंनाम चतुष्पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-254 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Ghaṇṭeśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa (Ikapitong Aklat) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa Prabhāsakṣetra Māhātmya (unang bahagi).