Adhyaya 253
Ang kabanatang ito ay inihaharap bilang banal na tagubilin: si Īśvara ay nagsasalita kay Mahādevī at itinuturo ang landas ng paglalakbay-panata patungo sa dakilang dambanang tinatawag na Gufeśvara. Matatagpuan ito sa hilagang bahagi ng Hiranyā, at inilalarawan bilang “walang kapantay” at “tagapuksa ng lahat ng kasalanan.” Binibigyang-diin ng aral ang kapangyarihang nagbabago ng darśana (pagkakita/pagdarasal sa harap ng Diyos): ang simpleng pagtanaw sa diyos sa Gufeśvara ay sinasabing nakapapawi kahit ng sukdulang bigat ng kasalanan, sa pahayag na nagpapalabis na kayang pawiin ang “mga krodeng pagpatay.” Kaya ang kabanata ay isang maikling buhol sa mapa ng Prabhāsa-kṣetra: tinutukoy ang dambana, inilalagay sa sagradong heograpiya, at itinatakda ang halagang pangkaligtasan sa pamamagitan ng matibay na pangakong paglilinis, ayon sa anyong tīrtha-māhātmya.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गुफेश्वरमनुत्तमम् । हिरण्या उत्तरे भागे सर्वपातकनाशनम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि कोटिहत्यां व्यपोहति
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa walang kapantay na Gupheśvara. Sa hilagang bahagi ng Hiraṇyā, winawasak Niya ang lahat ng kasalanan. Sa pagtanaw sa Kanya, O Diyosa, naihahagis ng tao maging ang bigat ng ‘isang koṭi ng pagpatay’.”
Verse 253
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गुफेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-253 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Gupheśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa (Aklat Ikapito) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa Prabhāsakṣetra Māhātmya (unang bahagi).