Adhyaya 252
Prabhasa KhandaPrabhasa Kshetra MahatmyaAdhyaya 252

Adhyaya 252

Nagsalita si Īśvara kay Devī at itinuro ang pagkakasunod ng paglalakbay-dambana patungo sa bantog na liṅga na tinatawag na Śaṅkaranātha, na kilala sa tatlong daigdig at inilarawang tagapag-alis ng kasalanan. Ipinapahayag ng kabanata na si Bhānu (ang Araw) ang nagtatag ng liṅga: matapos ang dakilang pag-aayuno at matinding tapas, itinindig niya ang dambana at iniluklok ang banal na sagisag. Pagkaraan, iniuutos ang maiikling gawaing etikal at ritwal: pagsamba kay Mahādeva na may pag-aayuno, pagpapakain sa mga Brahmin, pagsasagawa ng śrāddha na may pagpipigil ng mga pandama, at pag-aalay ng ginto at kasuotan ayon sa kakayahan. Sa wakas, malinaw ang phala: ang tumutupad sa mga ito ay makakamit ang kataas-taasang tahanan, bilang tiyak na bunga sa lohika ng aral ng kabanata.

Shlokas

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तत्र शंकरनाथेति प्रसिद्धं पापनाशनम्

Sinabi ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, dapat magtungo sa Liṅga na bantog sa tatlong daigdig. Doon ito’y kilala bilang ‘Śaṅkaranātha,’ ang tagapuksa ng kasalanan.”

Verse 2

स्थापितं भानुना देवि कृत्वा तत्र महत्तपः । तमर्चयित्वा देवेशं सोपवासो महेश्वरम्

“O Diyosa, ito’y itinatag ni Bhānu (ang Araw) matapos magsagawa roon ng dakilang pagtapa. Pagkatapos sambahin ang Panginoon ng mga diyos—si Maheśvara—habang nag-aayuno…”

Verse 3

ब्राह्मणान्भोजयेत्तत्र श्राद्धं कुर्याज्जितेन्द्रियः । शक्त्या हिरण्यं वासांसि विप्रे दद्यात्समाहितः । स याति परमं स्थानं नात्र कार्या विचारणा

“Doon, na napigil ang mga pandama, dapat pakainin ang mga Brāhmaṇa at magsagawa ng śrāddha. Ayon sa kakayahan, na may payapang isip, dapat magbigay ng ginto at kasuotan sa isang Brāhmaṇa. Ang gayong tao’y makararating sa kataas-taasang dako—walang dapat pag-alinlangan.”

Verse 252

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शङ्करनाथमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ika-252 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Śaṅkaranātha,” sa Prabhāsa Khaṇḍa (Aklat Ikapito) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa Prabhāsakṣetra Māhātmya (unang bahagi).