Adhyaya 249
Inutusan ni Īśvara si Devī na magtungo sa diyos na tinatawag na Saṅgameśvara, na kilala rin bilang “Golaka,” ang tagapuksa ng mga kasalanan. Itinatakda ng salaysay ang pook sa saṅgama, ang tagpuan ng Sarasvatī at Piṅgā, at ipinakikilala ang rishi na si Uddālaka, isang ganap na asceta na nagsasagawa ng matinding tapas sa banal na pagsasanib na iyon. Sa gitna ng mahigpit na pag-aayuno at pagninilay ni Uddālaka, isang liṅga ang nagpakita sa harap niya bilang makahimalang pagpapatunay ng debosyon. Isang tinig na walang katawan (aśarīriṇī vāk) ang nagpahayag na ang banal na presensya ay mananatili roon magpakailanman at itinatag ang pangalang “Saṅgameśvara,” sapagkat ang liṅga ay sumibol sa mismong tagpuan. Ipinahayag din ang phala: ang sinumang maligo sa bantog na saṅgama at masilayan si Saṅgameśvara ay makakamit ang pinakamataas na hantungan. Patuloy na sinamba ni Uddālaka ang liṅga, at sa wakas ng buhay ay narating niya ang tahanan ni Maheśvara—isang huwaran ng debosyon sa tīrtha na kaugnay ng kalayaan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं वै संगमेश्वरम् । गोलक्षमिति विख्यातं सर्वपातकनाशनम्
Wika ni Īśvara: “Pagkatapos, O Mahādevī, marapat na magtungo sa diyos na Saṃgameśvara, na tanyag bilang Golakṣa, ang pumupuksa sa lahat ng kasalanan.”
Verse 2
तस्यैव पश्चिमे भागे सर्वकामफलप्रदम् । ऋषिरुद्दालकोनाम पुरा ह्यासीन्महातपाः
Sa kanlurang bahagi niyon, na nagkakaloob ng bunga ng lahat ng ninanais, noong unang panahon ay may isang dakilang asceta—ang ṛṣi na nagngangalang Uddālaka.
Verse 3
स पुरा संगमं प्राप्य सर्वपापप्रणाशनम् । सरस्वत्याश्च पिंगायास्तपस्तेपे सुरेश्वरि
Noong una, nang marating niya ang banal na sangam—ang pumupuksa sa lahat ng kasalanan—nagsagawa siya ng matinding tapas, O Reyna ng mga diyos, sa tagpuan ng Sarasvatī at Piṅgā.
Verse 4
ततस्तपस्यतस्तस्य तपो रौद्रं महात्मनः । पुरतो ह्युत्थितं लिंगं भक्त्या युक्तस्य सुन्दरि
Nang ipagpatuloy ng dakilang kaluluwang iyon ang mabagsik na pag-aayuno at pagninilay, O Marikit, isang liṅga ang sumilang sa kanyang harapan—sapagkat siya’y puspos ng debosyon.
Verse 5
एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । उद्दालक महाबाहो शृणुष्वैतद्वचो मम
Sa mismong sandaling iyon, isang tinig na walang katawan ang nagsalita: “O Uddālaka, makapangyarihang bisig, pakinggan mo ang aking mga salita.”
Verse 6
अद्यप्रभृति वासोऽत्र मम नित्यं भविष्यति । यस्मादत्र समुत्पन्नं संगमे लिंगमुत्तमम् । संगमेश्वरमित्येव नाम चास्य भवि ष्यति
“Mula sa araw na ito, ang aking pananatili rito ay magiging walang hanggan. Sapagkat sa tagpuan ng mga tubig na ito ay sumilang ang kataas-taasang liṅga, kaya ang kanyang pangalan ay magiging ‘Saṃgameśvara’.”
Verse 7
येत्र स्नानं नराः कृत्वा संगमे लोकविश्रुते । संगमेश्वरमीक्षन्ते ते यांति परमां गतिम्
Yaong mga taong naliligo roon sa tagpuang bantog sa buong daigdig at tumitingin kay Saṃgameśvara ay makakamtan ang kataas-taasang hantungan.
Verse 8
ईश्वर उवाच । ततस्तं पूजयामास दिवारात्रमतंद्रितः । ततो देहावसानेऽसौ गतो यत्र महेश्वरः
Sinabi ni Īśvara: “Pagkaraan, sinamba niya ang liṅgang iyon araw at gabi nang walang kapaguran; at nang mapawi ang kanyang katawan, siya’y nagtungo sa dako kung saan nananahan si Maheśvara.”
Verse 249
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संगमेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagwakas ang ika-249 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Saṃgameśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya—ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa (ang Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod).