Adhyaya 248
Inutusan ni Īśvara si Mahādevī na magtungo sa isang naunang nabanggit na banal na pook na sinamba ni Brahmā, nasa pampang ng Ilog Sarasvatī at sa kanluran ng Parnāditya. Pagkaraan ay ibinigay Niya ang alamat ng pinagmulan: bago likhain ni Brahmā ang apat-na-uri na kalipunan ng mga nilalang, lumitaw ang isang pambihirang babae na di-maipaliwanag ang uri, inilalarawan sa karaniwang palamuti ng kagandahang Purāṇiko. Nadaig si Brahmā ng pagnanasa at nakiusap na makipagtalik sa kanya; bilang agarang bunga ng pagkakasalang iyon, nalaglag ang ikalimang ulo ni Brahmā at naging tulad ng ulo ng asno, at ang gawa ay itinuring na tuwirang kasalanang moral. Nang maunawaan niya ang bigat ng pagnanasa na umusbong sa “anak na babae” niya (isang paglabag sa kaayusan sa salaysay), nagtungo si Brahmā sa Prabhāsa upang magpakalinis, sapagkat sinasabi na hindi makakamtan ang kadalisayan ng katawan at asal kung walang paglulubog sa tīrtha. Matapos maligo sa Sarasvatī, itinatag ni Brahmā ang isang liṅga ni Śiva (Devadeva Śūlin) at napawi ang karumihan, saka nagbalik sa kanyang tahanan. Sa phalaśruti: ang sinumang maligo sa Sarasvatī at masilayan ang liṅgang iyon ay mapapalaya sa lahat ng kasalanan at pararangalan sa Brahmaloka; at ang pagtanaw dito sa ika-14 na araw ng maliwanag na kalahati ng Caitra ay nagkakaloob ng pag-abot sa kataas-taasang kalagayang kaugnay ni Maheśvara.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पूर्वोक्तं ब्रह्मपूजितम् । सरस्वत्यास्तटे संस्थं पर्णादित्यस्य पश्चिमे
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, dapat kang magtungo sa naunang binanggit na banal na pook na sinamba ni Brahmā, na nasa pampang ng Sarasvatī, sa kanluran ng Parṇāditya.
Verse 2
तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमनाः प्रिये । सृजतो ब्रह्मणः पूर्वं भूतग्रामं चतुर्विधम्
Ipapaliwanag ko ang pinagmulan nito—makinig ka nang may iisang-tutok na isip, minamahal. Noong una, nang nililikha ni Brahmā ang apat na uri ng kalipunan ng mga nilalang…
Verse 3
उत्पन्नाद्भुतरूपाढ्या नारी कमललोचना । कंबुग्रीवा सुकेशांता बिंबोष्ठी तनुमध्यमा
May sumilang na isang babae na hitik sa kagila-gilalas na ganda—mga matang gaya ng lotus, leeg na gaya ng kabibe (sankha), buhok na marikit, labing gaya ng bungang bimba, at baywang na payat.
Verse 4
गंभीरनाभिः सुश्रोणी पीनश्रोणिपयोधरा । पूर्णचन्द्रमुखी सा तु गूढगुल्फा सितानना
May malalim siyang pusod, marikit na balakang, at ganap ang balakang at dibdib; ang mukha’y nagniningning na tila kabilugan ng buwan. Tunay, maayos ang mga bukung-bukong at maputi’t maningning ang anyo.
Verse 5
न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी । यादृग्रूपा वरारोहा तादृशी सा व्यजायत
Hindi siya isang diyosa, ni isang dalagang Gandharva, ni Asurī, ni babae ng mga ahas (nāga). Anumang anyong maiisip na sukdulang kagandahan—gayon mismong marangal na babae ang isinilang siya.
Verse 6
तां दृष्ट्वा रूपसंपन्नां ब्रह्मा कामवशोऽभवत् । अथ तां प्रार्थयामास रत्यर्थं वरवर्णिनि
Nang makita ni Brahmā ang kanyang ganap na kagandahan, napasailalim siya sa pagnanasa. Pagkaraan, nakiusap siya sa kanya, O marikit ang kutis, na naghahangad ng pagsasamang may pag-ibig at pita.
Verse 7
अथ प्रार्थयतस्तस्य न्यपतत्पंचमं शिरः । खररूपं महादेवि तेन पापेन तत्क्षणात्
Habang siya’y nagsusumamo, nalaglag ang ikalimang ulo niya. O Dakilang Diyosa, agad itong nag-anyong asno—bunga ng kasalanang iyon.
Verse 8
ततो ज्ञात्वा महत्पापं दुहितुः कामसंभवम् । घृणया परया युक्तः प्रभासं क्षेत्रमागतः
Pagkaraan, nang mapagtanto niya ang malaking kasalanang isinilang ng pita sa sariling anak na babae, siya—puspos ng malalim na pagsisisi—ay dumating sa banal na pook ng Prabhāsa.
Verse 9
न कायस्य यतः शुद्धिर्विना तीर्थावगाहनात् । स स्नातः सलिले पुण्ये सरस्वत्या वरानने
Sapagkat ang katawan ay hindi nalilinis kung walang paglubog sa banal na tīrtha. Kaya, o marikit ang mukha, siya’y naligo sa mapagpalang tubig ng Sarasvatī.
Verse 10
लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः । ततो विकल्मषो भूत्वा जगाम स्वगृहं पुनः
Itinatag niya ang isang liṅga para kay Śūlin, ang Diyos ng mga diyos. Pagkaraan, nang maging malaya sa dungis, siya’y nagbalik sa sariling tahanan.
Verse 11
स्नात्वा सारस्वते तोये यस्तल्लिंगं प्रपश्यति । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते
Sinumang maligo sa tubig ng Sarasvatī at tumingin sa liṅga na iyon ay mapapalaya sa lahat ng kasalanan at pararangalan sa daigdig ni Brahmā.
Verse 12
चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पश्यति मानवः । स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः
Sa buwan ng Caitra, sa ika-labing-apat na araw ng maliwanag na kalahati, ang sinumang makakita sa liṅga na iyon ay makaaabot sa kataas-taasang tahanan—kung saan nananahan ang Panginoong Maheśvara.
Verse 248
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-248 kabanata, “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Brahmeśvara,” sa unang bahagi—ang Māhātmya ng Prabhāsa Kṣetra—sa ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa (ang Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod).