Adhyaya 247
Ang kabanatang ito ay inihahabi bilang isang teolohikong pag-uusap mula kay Īśvara patungo kay Devī, na naglilista ng mga dapat dalawin para sa darśana sa loob ng Prabhāsa-kṣetra at inuugnay ang mga pagtalima sa ritwal sa malinaw na mga bunga. Una, itinuturo sa manlalakbay na banal na paglalakbay na masdan ang presensiya ni Sūrya sa pook na iyon na sumisira ng kasalanan, kaya ang darśana sa Araw ay itinatanghal bilang gawaing nagpapadalisay. Pagkaraan, kinikilala si Piṅgalā Devī bilang isang pagpapakita na may anyo ni Pārvatī, kaya isinasama ang pagsamba sa Diyosa sa iisang sagradong pag-ikot ng paglalakbay. Itinatakda rin ang natatanging pag-aayuno sa tṛtīyā (ikatlong araw ng buwang lunar), na nagsasabing makakamit ng nagsasagawa ang ninanais at mga karaniwang pagpapala tulad ng yaman at supling. Sa huli, ipinakikilala si Śukreśvara (isang liṅga/dambana) na ang darśana raw ay nagpapalaya mula sa lahat ng pagkukulang at kasalanan (sarva-pātaka), pinagtitibay na ang pagtanaw, pag-aayuno, at debosyon ay mabisang etikal-ritwal na pamamaraan sa loob ng kṣetra.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्सूर्यं पापप्रणाशनम् । तथा च पिंगलां देवीं पार्वतीरूपधारिणीम्
Wika ni Īśvara: Doon din, dapat masdan ang Araw, ang tagapaglipol ng mga kasalanan; at gayundin ang Diyosa Piṅgalā, na nagtataglay ng anyo ni Pārvatī.
Verse 2
तृतीयायां विशेषेण ह्युपवासं करोति यः । सर्वान्कामानवाप्नोति धनवान्पुत्रवान्भवेत्
Sinumang lalo na sa ikatlong araw ng buwan (Tṛtīyā) ay mag-ayuno, matatamo niya ang lahat ng ninanais; yayaman at pagpapalain ng mga anak na lalaki.
Verse 3
तत्रैव संस्थितं पश्येच्छुकेश्वरमिति श्रुतम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुक्तः स्यात्सर्वपातकैः
Doon din, dapat masdan ang Śukreśvara—gaya ng narinig. O Diyosa, ang sinumang makakita sa Kanya ay mapapalaya mula sa lahat ng kasalanan.
Verse 247
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पिंगलादित्यपिंगादेवीशुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंश दुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-247 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan nina Piṅgalāditya, Piṅgā Devī, at Śukreśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsa Kṣetra Māhātmya—ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.