
Ang adhyaya na ito ay inihahayag sa tinig na “Īśvara uvāca,” at itinuturo ang pagtuon ng puso sa tatluhan—Balabhadra, Subhadrā, at Kṛṣṇa—na inilalarawang makapangyarihan sa espirituwal. Si Kṛṣṇa ay tahasang pinupuri bilang “sarva-pātaka-nāśana,” ang tagapuksa ng lahat ng kasalanan, kaya’t ang paglapit sa Kanya ay itinuturing na lubhang mabisa. Ikinakabit ng salaysay ang kanilang kabanalan sa panahon ng mga kalpa: sa naunang siklo ng sansinukob, si Hari ay nagbitiw ng katawan sa pook na ito, at sa kasalukuyang kalpa ay inaalala rin ang katulad na “gātrotsarga” (pagpapakawalay sa katawan). Pagkatapos, malinaw ang bunga: ang sinumang magsagawa ng pūjā kina Balabhadra, Subhadrā, at Kṛṣṇa sa mismong presensya (saṃnidhi) ni Nāgarāditya ay itinatakdang maging svarga-gāmin—patungo sa langit.
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि बलभद्रं सुरेश्वरम् । सुभद्रां च तथा कृष्णं सर्वपातकनाशनम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, nararapat na lumapit kay Balabhadra, panginoon sa gitna ng mga diyos; gayundin kay Subhadrā at kay Kṛṣṇa, tagapaglipol ng lahat ng kasalanan.
Verse 2
पूर्व कल्पे महादेवि देहमत्रात्यजद्धरिः । अस्मिन्कल्पेपि च पुनर्गात्रोत्सर्गमिति स्मृतम्
O Dakilang Diyosa, sa isang sinaunang kalpa, dito iniwan ni Hari ang kanyang katawan; at sa kalpang ito rin, muli itong inaalala bilang pook ng pagtalikod sa katawan.
Verse 3
तत्र ये पूजयिष्यंति नागरादित्यसंनिधौ । बलभद्रं सुभद्रां च कृष्णं ते स्वर्गगामिनः
Yaong mga doon, sa harap ni Nāgarāditya, ay sasamba kina Balabhadra, Subhadrā, at Kṛṣṇa—ang mga debotong iyon ay tutungo sa langit.
Verse 240
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलभद्र सुभद्रा कृष्ण माहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-240 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan nina Balabhadra, Subhadrā, at Kṛṣṇa,” sa unang bahagi, ang Prabhāsakṣetra-māhātmya, ng ikapitong aklat, ang Prabhāsa-khaṇḍa, ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang walumpu’t isang libong taludtod.