Adhyaya 234
Ang kabanatang ito ay pagpupuri sa kabanalan ng tīrtha na tinatawag na Daśāśvamedhika, na isinalaysay ni Īśvara kay Devī. Sa simula, itinuturo ang manlalakbay-panata sa isang pook na “kilala sa tatlong daigdig” at tagapuksa ng mabibigat na kasalanan. Ikinuwento ang haring Bharata na nagsagawa roon ng sampung handog na aśvamedha (sakripisyong kabayo) at kinilalang walang kapantay ang lugar. Nalugod ang mga deva sa sustansiyang dulot ng mga handog at nagkaloob ng biyaya; hiniling ni Bharata na sinumang deboto na maligo roon ay tumanggap ng mapalad na bunga na katumbas ng sampung aśvamedha. Pinagtibay ng mga deva ang pangalan at kasikatan ng tīrtha sa lupa, at sinabi ni Īśvara na mula noon ay malawak itong makikilala bilang Daśāśvamedhika, mabisang pang-alis ng kasalanan. Inilalarawan ang pook na nasa pagitan ng mga palatandaang Āindra at Vāruṇa, bilang Śiva-kṣetra at isang himpilan sa malalaking pangkat ng mga tīrtha. Sa phalaśruti, ang mamatay doon ay nagkakamit ng kagalakan sa daigdig ni Śiva; maging ang mga nilalang na nasa di-taong kapanganakan ay sinasabing makaaabot sa mas mataas na kalagayan. Ang pag-aalay ng tila-udaka para sa mga ninuno ay nakapagpapasiyahan sa pitṛ hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob. Binabalikan din ang mga sinaunang handog ni Brahmā, ang pag-abot ni Indra sa pagka-devarāja sa pamamagitan ng pagsamba roon, at ang sandaang handog ni Kartavīrya; at nagtatapos sa pangakong apunarbhava (di na muling isisilang) para sa mamamatay doon, at pagtaas sa langit sa pamamagitan ng vṛṣotsarga ayon sa dami ng balahibo ng toro.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दशाश्वमेधिकंनाम महापातकनाशनम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa tīrtha na bantog sa tatlong daigdig, na tinatawag na Daśāśvamedhika—tagapuksa ng malalaking kasalanan.”
Verse 2
वाजिमेधः पुरा चेष्टं दशभिस्तत्र भामिनि । भरतेन समागत्य मत्वा क्षेत्रमनुत्तमम्
O marikit, noong unang panahon doon ay isinagawa ni Bharata ang sampung handog na Aśvamedha; dumating siya roon na batid na ang kṣetra ay walang kapantay na banal na pook.
Verse 3
तत्र तृप्तः सहस्राक्षः सोमनाथेन भामिनि । कृपणाः खानपानैश्च दक्षिणाभिर्द्विजातयः
O marilag, doon ay nasiyahan si Sahasrākṣa (Indra) sa pamamagitan ni Somanātha; at ang mga dvija (dalawang ulit na isinilang) ay napasaya sa pagkain, inumin, at dakṣiṇā—mga handog na kaloob sa mga pari.
Verse 4
अथोचुस्त्रिदशाः सर्वे सुप्रीता भरतं नृपम् । तुष्टास्तव महाबाहो यज्ञैः संतर्पिता वयम् । वरं वृणीष्व राजेंद्र यत्ते मनसि वर्त्तते
Pagkaraan, ang lahat ng mga diyos, lubhang nalugod, ay nagsabi kay Haring Bharata: “O makapangyarihang bisig, kami’y nasiyahan—napuspos ng iyong mga yajña. O panginoon ng mga hari, pumili ka ng biyaya, anuman ang nasa iyong puso.”
Verse 5
राजोवाच । अत्रागत्य नरो भक्त्या यः स्नानं कुरुते नरः । दशानामश्वमेधानां स प्राप्नोतु फलं शुभम्
Sinabi ng hari: “Sinumang dumating dito nang may debosyon at magsagawa ng paliligo, nawa’y makamtan niya ang mapalad na bunga ng sampung Aśvamedha.”
Verse 6
देवा ऊचुः । दशानामश्वमेधानां श्रद्धया फलमाप्स्यति । दशाश्वमेधिकंनाम तीर्थमेतन्महीतले । ख्यातिं यास्यति राजेंद्र नात्र कार्या विचारणा
Wika ng mga Deva: “Sa pananampalataya, tunay na matatamo ang bunga ng sampung Aśvamedha. Ang tīrtha na ito sa lupa ay makikilala bilang Daśāśvamedhika. O pinakadakilang hari, sasapit ito sa kasikatan—hindi na kailangan ang pag-aalinlangan.”
Verse 7
ईश्वर उवाच । ततः प्रभृति तत्तीर्थं प्रख्यातं धरणीतले । दशाश्वमेधिकमिति सर्वपापप्रणाशनम्
Wika ni Īśvara: “Mula noon, ang tīrtha na iyon ay sumikat sa daigdig bilang ‘Daśāśvamedhika,’ ang tagapuksa ng lahat ng kasalanan.”
Verse 8
ऐंद्रवारुणमाश्रित्य गोमुखादाऽश्वमेधिकम् । अत्रांतरे महादेवि शिवक्षेत्रं विदुर्बुधाः
Malapit sa banal na pook na kaugnay nina Indra at Varuṇa, mula sa Gomukha hanggang sa tīrtha na Aśvamedhika, O Dakilang Diyosa, kinikilala ng mga pantas ang bahaging nasa pagitan bilang sagradong kṣetra ni Śiva.
Verse 9
सर्वपापहरं दिव्यं स्वर्गसोपानसंनिभम् । सपादकोटितीर्थानां स्थानं तत्परिकीर्तितम
Ito’y banal at makalangit, nag-aalis ng lahat ng kasalanan, na wari’y hagdan patungong langit; at ipinupuri bilang tahanan ng mga tīrtha na ‘sapāda-koṭi’—isang koṭi at isang-kapat.
Verse 10
प्राणत्यागे कृते तत्र शिवलोके च मोदते । तिर्यग्योनिगताः पापा कीटपक्षिमृगादयः
Kapag iniwan ang buhay doon, nagagalak siya sa daigdig ni Śiva. Maging ang mga makasalanang isinilang sa di-taong sinapupunan—uod, ibon, usa at iba pa—ay naiaangat ng kabanalan ng pook na iyon.
Verse 11
तेऽपि यांति परं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः । तिलोदकप्रदानेन मातृकाः पैतृकास्तथा
Sila man ay napaparoon din sa kataas-taasang tahanan, kung saan nananahan ang Panginoong Maheśvara (Śiva). At sa pag-aalay ng tubig na may linga (tilodaka), ang mga ninuno sa panig ng ina at ng ama ay napapakinabangan din.
Verse 12
पितरस्तस्य तृप्यंति यावदाभूतसंप्लवम् । तत्रेष्टा ब्रह्मणा पूर्वमसंख्याता मखोत्तमाः
Ang mga ninuno niya ay nalulugod at nabubusog hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob. Noong unang panahon, doon mismo ay nagsagawa si Brahmā ng di-mabilang na mga dakilang paghahandog na yajña.
Verse 13
शक्रश्च देवराजत्वे तत्रेष्ट्वा समवाप्तवान् । कार्त्तवीर्येण तत्रैव कृतं यज्ञशतं पुरा
Si Śakra (Indra) man ay nakamit ang pagiging hari ng mga diyos matapos magsagawa ng yajña roon. At noong sinaunang panahon, si Kārttavīrya ay nagsagawa rin ng sandaang paghahandog sa mismong pook na iyon.
Verse 14
एवं तत्प्रवरं स्थानं क्षेत्रगर्भांतिकं प्रिये । मृतानां तत्र जंतूनामपुनर्भवदायकम्
Kaya nga, o minamahal, ang pook na iyon ay pinakadakila, nasa malapit sa pinakasentro ng banal na kṣetra. Sa mga nilalang na namamatay doon, ipinagkakaloob nito ang paglaya sa muling pagsilang.
Verse 15
वृषोत्सर्गं तु यस्तत्र कुर्याद्वै भावितात्मवान् । यावंति वृषरोमाणि तावत्स्वर्गे महीयते
Ngunit sinumang may disiplin at puspos ng debosyon, kapag isinagawa roon ang ritwal na vṛṣotsarga (pagpapalaya ng toro)—kung gaano karami ang balahibo ng torong iyon, gayon din karaming panahon siya’y pinararangalan sa langit.
Verse 234
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये दशाश्वमेधमाहत्म्यवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagwawakas ang ika-234 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Daśāśvamedha,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsa-kṣetra Māhātmya—ng banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.