Adhyaya 228
Inilalahad sa Kabanata 228 ang tagubilin ni Īśvara kay Mahādevī tungkol sa isang dakilang “mātṛ-sthāna” (santuwaryo ng mga Ina) na tinatawag na Bhairaveśa, na pinupuri bilang “sarva-bhaya-vināśana,” ang nag-aalis ng lahat ng takot. Ipinakikita ang pook na ito bilang banal na kanlungan ng mga deboto. Itinatakda rin ang tamang panahon ng ritwal: sa caturdaśī tithi (ika-14 na araw) ng kṛṣṇa-pakṣa (madilim na kalahati ng buwan), ang isang disiplinado at may pagpipigil-sa-sarili (yatātmavān) ay dapat magsagawa ng pagsamba gamit ang gandha (mabangong handog), puṣpa (mga bulaklak), at mga pinakamainam na alay na bali (tathā uttamaiḥ). Sa wakas, may pangakong ang mga Yoginī at ang mga Ina ay magtatanggol sa deboto “na parang anak” dito sa daigdig. Pinagdurugtong ng kabanata ang ritwal na nakaugnay sa sagradong pook, ang pag-alis ng takot bilang layuning panrelihiyon, at ang birtud ng pagpipigil-sa-sarili bilang susi sa mabungang pagsamba.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मातृस्थानमनुत्तमम् । भैरवेशेति विख्यातं सर्वभयविनाशनम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa walang kapantay na Mātṛ-sthāna, na tanyag bilang Bhairaveśa, ang pumupuksa sa lahat ng takot.
Verse 2
चतुर्दश्यां विधानेन कृष्णपक्षे यतात्मवान् । पूजयेद्गन्धपुष्पैश्च बलिदानैस्तथोत्तमैः
Sa ika-labing-apat na araw ng buwan sa madilim na kalahati (kṛṣṇa-pakṣa), ang taong may pagpipigil-sa-sarili at sumusunod sa wastong ritwal ay dapat sumamba gamit ang pabango at mga bulaklak, at gayundin ng mahuhusay na handog na bali.
Verse 3
तं पुत्रमिव योगिन्यो रक्षंति भुवि मातरः
Sa daigdig, iniingatan siya ng mga Yoginī na parang mga ina na nagtatanggol sa sarili nilang anak na lalaki.