Adhyaya 224
Inilalarawan sa adhyaya na ito ang pagtuturo ni Īśvara kay Devī, na itinuturo ang isang liṅga na itinindig ni Indra sa timog ng Puruṣottama, na tinatawag na “Pāpamocana” (tagapag-alis ng kasalanan). Inaalala ang pagpatay ni Indra kay Vṛtra at ang bigat ng karumihang tulad ng brahmahatyā; nahahayag ito sa pagbabago ng kulay ng katawan at mabahong amoy na sumisira sa sigla at ningning. Pinayuhan ng mga ṛṣi at mga nilalang na makalangit—kabilang si Nārada—si Indra na magtungo sa Prabhāsa, isang kṣetra na nag-aalis ng kasalanan. Doon ay itinatag at sinamba ni Indra ang liṅga ng Panginoong may hawak na triśūla sa pamamagitan ng insenso, pabango, at mga pamahid; bilang tanda ng pagtubos, nawala ang baho at pagkupas ng kulay at naging marangal ang anyo. Ipinahayag ni Indra na ang sinumang sumamba sa liṅgang ito nang may bhakti ay makakamit ang pagkapawi ng mabibigat na kasalanan gaya ng brahmahatyā. Sa wakas, itinuturo ang mga gawaing etikal-ritwal: pag-aalay ng baka (go-dāna) sa brāhmaṇang bihasa sa Veda at pagsasagawa ng śrāddha sa pook na iyon upang tumulong sa pag-alis ng pagdurusang kaugnay ng brahmahatyā.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगमिंद्रप्रतिष्ठितम् । पापमोचननामाढ्यं दक्षिणे पुरुषोत्तमात्
Wika ni Īśvara: “Pagkatapos nito, o Dakilang Diyosa, dapat magtungo sa liṅga na itinatag ni Indra, na tanyag sa pangalang ‘Pāpamocana’ (Tagapag-alis ng Kasalanan), na nasa timog ng Puruṣottama.”
Verse 2
वृत्रं हत्वा पुरा शक्रो ब्रह्महत्यासमन्वितः । अब्रवीत्स ऋषीन्दिव्यान्कथमेषा गमिष्यति
Noong unang panahon, matapos patayin ni Śakra (Indra) si Vṛtra, siya’y nadungisan ng kasalanang brahmahatyā; kaya nagsalita siya sa mga banal na ṛṣi: “Paano ako mahihiwalay sa kasalanang ito?”
Verse 3
ब्रह्महत्या हि दुष्प्रेक्ष्या विवर्णजननी मम । दुर्गंधचारिणी चैव सर्वतेजोविनाशिनी
“Sapagkat ang brahmahatyā ay kakila-kilabot pagmasdan; pinapaputla niya ako, gumagala na may bahong marumi, at winawasak ang lahat ng ningning at sigla.”
Verse 4
अथोचुस्तं सुरगणा नारदाद्या महर्षयः । प्रभासं गच्छ देवेश क्षेत्रं पापहरं हि तत्
Pagkaraan, ang mga pangkat ng mga deva at ang mga dakilang ṛṣi—sina Nārada at iba pa—ay nagsabi sa kanya: “Pumaroon ka sa Prabhāsa, O Panginoon ng mga diyos; sapagkat ang banal na kṣetra roon ay tunay na nag-aalis ng kasalanan.”
Verse 5
तत्राराध्य महादेवं मोक्ष्यसे ब्रह्महत्यया । स तथेति प्रतिज्ञाय गतस्तत्र वरानने
“Doon, sa pagsamba kay Mahādeva, ikaw ay mapapalaya sa brahmahatyā.” Kaya nangako siya, “Gayon na nga,” at nagtungo roon, O marikit ang mukha.
Verse 6
लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः । तस्य पूजारतो नित्यं धूपगंधानुलेपनैः
Itinatag niya ang isang liṅga para sa Diyos ng mga diyos, ang Śūlin na may hawak na trident; at araw-araw siyang masigasig sa pagsamba, na may insenso, mababangong samyo, at mga banal na pahid.
Verse 7
ततोऽस्य गात्रदौर्गंध्यं नाशमाश्वभ्यगच्छत । विवर्णत्वं गतं सर्वं वपुश्चाभूत्तथोत्तमम्
Pagkaraan nito, ang mabahong amoy ng kanyang katawan ay agad na naglaho; nawala ang lahat ng pagkupas ng kulay, at ang kanyang anyo ay muling naging napakainam at marangal.
Verse 8
अथ हृष्टमना भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह । तत्रागत्य नरो भक्त्या यश्चैनं पूजयिष्यति
Pagkatapos, nagalak ang kanyang kalooban at sinabi niya ang mga salitang ito: “Sinumang dumating doon nang may debosyon at sumamba sa liṅga na ito…”
Verse 9
ब्रह्महत्यादिकं पापं नाशं तस्य प्रयास्यति । एवमुक्त्वा सहस्राक्षः प्रहृष्टस्त्रिदिवं ययौ
“Ang kasalanang pagpatay sa Brahmana at iba pang mabibigat na pagkakasala ay tiyak na mapapawi para sa kanya.” Pagkasabi nito, si Sahasrākṣa (Indra), na lubhang nagalak, ay nagtungo sa daigdig ng langit.
Verse 10
ब्रह्महत्याविनिर्मुक्तः पूज्यमानो दिवौकसैः । गोदानं तत्र दातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे । ब्रह्महत्यापनोदार्थं तत्र श्राद्धं समाचरेत्
Malaya sa kasalanang brahmahatyā at pinararangalan ng mga nananahan sa langit, nararapat na maghandog doon ng kaloob na isang baka sa isang Brāhmaṇa na ganap na bihasa sa mga Veda. At upang maalis ang brahmahatyā, nararapat ding isagawa roon nang wasto ang Śrāddha.
Verse 224
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य इन्द्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्विंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-224 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Indreśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa (ikapito), sa loob ng Prabhāsa-kṣetra Māhātmya (una), ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā.