Adhyaya 219

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मादाग्नेयकोणे तु मार्कंडेयसमीपगम् । गुहालिंगं महादेवि नीलकण्ठेति विश्रुतम्

Wika ni Īśvara: “Mula roon, sa timog-silangang panig, malapit kay Mārkaṇḍeya, O Mahādevī, naroon ang Guhā-liṅga na tanyag sa pangalang Nīlakaṇṭha.”

Verse 2

विष्णुना पूजितं पूर्वं सर्व पातकनाशनम्

Noong una’y sinamba ni Viṣṇu; winawasak nito ang lahat ng kasalanan.

Verse 3

तत्र यः पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं पापमोचनम् । स पुत्रपशुमान्धीमान्मोदते पृथिवीतले

Sinumang sumamba roon nang may debosyon sa liṅga na nagpapalaya sa kasalanan, magkakaroon ng mga anak at alagang hayop, may mabuting pag-unawa, at magagalak sa daigdig.

Verse 4

एवं तत्र महादेवि मार्कण्डेयेश सन्निधौ । ऋषीणामाश्रमा येऽत्र दृश्यन्तेऽद्यापि भामिनि

Kaya nga, O Mahādevī, sa mismong paligid ni Mārkaṇḍeyeśa, ang mga āśrama ng mga ṛṣi na naroon ay nakikita pa hanggang ngayon, O marilag.

Verse 5

अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् । तत्र स्थितानि देवेशि मार्कण्डेयाश्रमांतिके

Walongpu’t walong libong ṛṣi na may pinadalisay na lakas-buhay (mga brahmacārī) ang naninirahan doon, O Ginang ng mga diyos, malapit sa āśrama ni Mārkaṇḍeya.

Verse 6

ऋषीणां च गुहास्तत्र सर्वा लिंगसमन्विताः । दृश्यन्ते पुण्यतपसां तदाश्रमनिवासिनाम्

At doon, ang mga yungib ng mga ṛṣi—na pawang may mga liṅga ni Śiva—ay nakikita; yaon ay sa mga banal na nagsasagawa ng tapas na naninirahan sa mga āśramang iyon.

Verse 7

तत्र यः स्थापयेल्लिंगं मार्कंडेशसमीपगम् । कुलानां शतमुद्धृत्य मोदते दिवि देववत्

Sinumang magtatag ng Śiva-liṅga roon, malapit kay Mārkaṇḍeśa, ay mag-aangat sa sandaang salinlahi ng kanyang angkan at magagalak sa langit na parang isang diyos.

Verse 8

सर्वे शिवमया लोकाः शिवे सर्वं प्रतिष्ठितम् । तस्माच्छिवं यजेद्विद्वान्य इच्छेच्छ्रियमात्मनः

Ang lahat ng daigdig ay puspos ni Śiva; sa Śiva nakasalig ang lahat. Kaya ang marunong na nagnanais ng kaginhawahan at kasaganaan para sa sarili ay dapat sumamba kay Śiva.

Verse 9

शिवभक्तो न यो राजा भक्तोऽन्येषु सुरेषु च । स्वपतिं युवती त्यक्त्वा रमतेऽन्येषु वै यथा

Ang haring hindi deboto kay Śiva ngunit deboto sa ibang mga diyos ay tulad ng dalagang iniiwan ang sariling asawa at nakikipagligaya sa iba.

Verse 10

ब्रह्मादयः सुराः सर्वे राजानश्च महर्द्धिकाः । मानवा मुनयश्चैव सर्वे लिंगं यजंति च

Si Brahmā at ang lahat ng iba pang mga diyos, ang mga haring makapangyarihan, ang mga tao at ang mga pantas—lahat sila’y sumasamba sa Liṅga.

Verse 11

स्वनामकृतचिह्नानि लिंगानींद्रादिभिः क्रमात् । स्थापितानि यथा स्थाने मानवैरपि भूरिशः

Ang mga Liṅga na may mga tanda at pangalang hinubog ayon sa kani-kanilang pangalan ay itinatag nang sunud-sunod nina Indra at ng iba pang mga diyos, bawat isa sa nararapat na pook; gayundin ng maraming tao.

Verse 12

स्थापनाद्ब्रह्महत्यां च भ्रूणहत्यां तथैव च । महापापानि चान्यानि निस्तीर्णाः शिवतेजसा

Sa pamamagitan ng pagtatatag ng liṅga, maging ang kasalanang pagpatay sa Brahmana at ang kasalanang pagpatay sa sanggol sa sinapupunan—at iba pang mabibigat na kasalanan—ay nalalampasan, sa ningning ni Śiva.

Verse 13

वृत्रं हत्वा पुरा शक्रो माहेन्द्रं स्थाप्य शंकरम् । लिंगं च मुक्तपापौघस्ततोऽसौ त्रिदिवं गतः

Noong unang panahon, matapos patayin ni Śakra (Indra) si Vṛtra, itinatag niya si Śaṅkara bilang Māhendra Liṅga; nang mapawi ang rumaragasang kasalanan, siya’y nagtungo sa langit.

Verse 14

स्थापयित्वा शिवं सूर्यो गंगासागरसंगमे । निरामयोऽभूत्सोमश्च प्रभासे पश्चिमोदधेः

Nang maitatag ni Sūrya (Araw) si Śiva sa tagpuan ng Gaṅgā at ng karagatan, natamo niya ang kaganapan; at si Soma (Buwan) man ay gumaling sa Prabhāsa sa kanlurang dagat.

Verse 15

काश्यां चैव तथादित्यः सह्ये गरुडकाश्यपौ । प्रतिष्ठां परमां प्राप्तौ प्रतिष्ठाप्य जगत्पतिम्

Gayon din sa Kāśī, natamo ni Āditya (Araw) ang pinakadakilang kabanalan; at sa kabundukang Sahya, sina Garuḍa at Kaśyapa ay nagkamit din ng sukdulang pagtatatag matapos itatag ang Panginoon ng sanlibutan.

Verse 16

ख्यातदोषा ह्यहिल्याऽपि भर्तृशप्ताऽभवत्तदा । स्थाप्येशानं पुनः स्त्रीत्वं लेभे पुत्रांस्तथोत्तमान्

Si Ahalyā man—bagaman tanyag ang kanyang pagkukulang—ay isinumpa noon ng kanyang asawa; ngunit matapos itatag si Īśāna (Śiva), nabawi niya ang kanyang pagkababae at nagkamit ng mahuhusay na anak na lalaki.

Verse 17

पश्यंत्यद्यापि याः स्नात्वा तत्राहिल्येश्वरं स्त्रियः । पुरुषाश्चापि तद्दोषैर्मुच्यन्ते नात्र संशयः

Hanggang ngayon, ang mga babaeng naliligo roon at sumasamba sa Ahilyeśvara ay napapalaya sa gayong mga kapintasan; gayundin ang mga lalaki ay nalilinis sa mga dungis na iyon—walang pag-aalinlangan.

Verse 18

स्थापयित्वेश्वरं श्वेतशैले बलिविरोचनौ । उभावपि हि संजातावमरौ बलिनां वरौ

Matapos itatag ang Panginoon sa Śvetaśaila, sina Bali at Virocana—kapwa nga—ay naging walang-kamatayan, ang pinakadakila sa mga makapangyarihan.

Verse 19

रामेण रावणं हत्वा ससैन्यं त्रिदशेश्वरम् । स्थापितो विधिवद्भक्त्या तीरे नदनदीपतेः

Pagkatapos patayin ni Rāma si Rāvaṇa kasama ang kanyang hukbo, itinatag niya si Tridaśeśvara ayon sa wastong ritwal at may debosyon sa pampang ng panginoon ng mga ilog.

Verse 20

स्वायंभुवर्षिदैवादिलिंगहीना न भूः क्वचित व्या । पारान्सकलांस्त्यक्त्वा पूजयध्वं शिवं सदा । निकटा इव दृश्यंते कृतांतनगरोपगाः

O Devī, sa daigdig na ito ay walang pook—maging lupain ng Svāyambhuva, ng mga Ṛṣi, o ng mga diyos—na walang liṅga. Iwan ang lahat ng ibang paghabol at sambahin si Śiva palagi; sapagkat ang mga patungo sa lungsod ng Kamatayan ay wari’y malapit na agad sa harap.

Verse 21

देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनः पुनः । प्रभासक्षेत्रसारं तु मार्कण्डेयाश्रमं प्रति

O Devī, ano pa ang saysay ng maraming salita, na paulit-ulit nang inilarawan? Ang pinakadiwa ng Prabhāsa-kṣetra ay nasa dakong patungo sa āśrama ni Mārkaṇḍeya.

Verse 219

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये मार्कण्डेयेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

Sa ganito nagtatapos sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong śloka—sa ikapitong bahagi, ang Prabhāsa-khaṇḍa, sa unang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, ang kabanatang tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Mārkaṇḍeyeśvara,” na siyang Kabanata 219.