Adhyaya 217
Ang adhyāya na ito ay isang maikling pagtalakay sa kaluwalhatian ng dambanang banal, na ipinahayag ni Īśvara kay Devī. Itinatakda nito ang kinalalagyan ng Devarājeśvara: sa kanluran, hindi malayo sa Gautameśvara, sa layong labing-anim na dhanu (sinaunang sukat na kaugnay ng busog). Inilalahad ang ugnayang pinagmulan-at-bunga: kapag naitatag ang liṅga (sthāpanā), ang nagtatag ay napapalaya mula sa pāpa (kasalanan/kapintasan). Bilang tuntunin para sa mga darating na deboto, sinumang tao na sasamba sa liṅgang iyon nang may payapa at nakatuong isip (samāhita-manas) ay makakamit din ang paglaya mula sa mga kasalanang nagmumula sa pagiging tao (mānava-sambhūta pātakāni). Sa hulihan, kinikilala ng kolofon na ito’y bahagi ng Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang 81,000 taludtod, sa ikapitong dibisyon (Prabhāsa Khaṇḍa), unang seksiyon (Prabhāsakṣetramāhātmya), at ito ang ika-217 na kabanata.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । गौतमेश्वरतो देवि पश्चिमे नातिदूरतः । धनुःषोडशभिर्देवि देवराजेश्वरः स्थितः
Wika ni Īśvara: “O Devī, sa kanluran ng Gautameśvara, hindi kalayuan—sa layong labing-anim na haba ng busog—naroroon ang dambana ni Devarājeśvara.”
Verse 2
लिंगं स स्थापयामास ततः पापैर्व्यमुच्यत । यस्तं समाहितमनाः पूजयिष्यति मानवः । स च मानवसंभूतात्पातकात्संप्रमोक्ष्यति
Itinatag niya ang liṅga, at dahil dito’y napalaya siya sa mga kasalanan. Sinumang tao na sasamba roon nang may isip na nakatuon at payapa, ay ganap ding mapapalaya sa mga kasalanang bunga ng gawang-tao.
Verse 217
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देवराजेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong Prabhāsa-khaṇḍa, sa unang bahaging tinatawag na Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, ang kabanatang pinamagatang “Salaysay ng Kadakilaan ni Devarājeśvara,” na Kabanata 217.