Adhyaya 215
Itinuro ni Īśvara kay Devī ang dambana ng Kumāreśvara, na nasa timog ng Mārkaṇḍeśvara at malapit lamang, at kinikilalang isang liṅga na itinatag ni Svāmī (isang deboto) sa banal na pook. Inilalarawan ng kabanata ang lugar bilang sentro ng pag-aalis-sala: ang mahigpit na tapas na kaugnay ni Kārttikeya ay sinasabing nakapapawi ng mga kasalanang bunga ng pagnanasa na lumalampas sa dharma, lalo na ang pagkakasalang may kinalaman sa asawa ng iba. Isang huwarang deboto ang nagtatag ng liṅga at sinasabing napalaya sa karumihan, muling nakamtan ang kalagayang “kaumāra” — kabataang kadalisayan — sa pamamagitan ng pagtalikod at pagpipigil. Isa pang halimbawa ang tumutukoy kay Sumāli: matapos ang mabigat na gawa ng pagpatay sa mga ninuno, siya’y sumamba roon at pinalaya sa kasalanan ng karahasang laban sa ama/ninuno. Binanggit din ang isang balon sa harap ng diyos: ang pagligo roon at pagsamba sa liṅga na itinatag ni Svāmī ay nagdudulot ng paglaya mula sa mga kapintasan at pagpasok sa dakilang lungsod na banal, ang Svāmīpura. Sa huli, ibinigay ang tuntunin ng dāna: ang pag-aalay ng bagay na “tāmracūḍa” na yari sa śātakaumbha na ginto (lubhang dalisay) sa isang dvijāti, sa pangalan ni Svāmī, ay nagkakaloob ng bunga na tulad ng paglalakbay-dambana.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कुमारेश्वरमुत्तमम् । मार्कण्डेश्वरतो देवि दक्षिणे नातिदूरतः । धनुर्विंशतिभिस्तत्र स्थितं स्वामिप्रतिष्ठितम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa dakilang Kumāreśvara. O Diyosa, ito’y nasa timog ng Mārkaṇḍeśvara, hindi kalayuan—sa layong dalawampung dhanu—na itinatag at inialay ni Svāmī (ang Panginoon).
Verse 2
ततः कृत्वा तपो घोरं कार्त्तिकेयेन भाभिनि । परदारापहारोत्थपापानां नाशहेतवे
Pagkaraan, O marilag na ginang, si Kārttikeya ay nagsagawa roon ng mabagsik na pag-aayuno at pagninilay, upang mapawi ang mga kasalanang nagmumula sa pag-agaw sa asawa ng iba.
Verse 3
लिंगं स्थापितवांस्तत्र स मुक्तः किल्विषात्ततः । वैराग्याद्यौवनं त्यक्त्वा कौमारं पुनराददे
Nang maitindig niya roon ang liṅga, siya’y napalaya sa kasalanan. At sa pamamagitan ng paglayo sa pagnanasa (vairāgya), iniwan niya ang kabataan at muling tinamo ang kalagayang pagiging binata-murang muli.
Verse 4
पितॄन्हत्वा सुमाली च तमाराधितवान्पुरा । सोऽपि मुक्तोऽभवद्देवि पापात्पितृवधोद्भवात्
At si Sumālī rin—na noong una’y pumatay sa sarili niyang mga ninuno—ay sumamba sa Kanya (kay Śiva) nang may debosyon. Siya man, O Diyosa, ay napalaya sa kasalanang bunga ng pagpatay sa mga ninuno.
Verse 5
कुमारेश्वरनामैतत्पूजितं वै सुरासुरैः । तस्याग्रतः कुमारस्य कूपस्तिष्ठति भामिनि
Ang liṅgang ito ay tinatawag na Kumāreśvara at tunay na sinasamba ng mga deva at mga asura. Sa harap ng Kumāra na iyon, O marikit na ginang, may isang balon na naroon.
Verse 6
तत्र स्नात्वा पूजयेद्यः शूलिनं स्वामिपूजितम् । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्गच्छेत्स्वामिपुरं महत्
Sinumang maligo roon at sumamba sa Panginoong may hawak ng Trisula—na sinasamba rin ni Svāmī—ay mapapalaya sa lahat ng kasalanan at makararating sa dakilang lungsod ni Svāmī, ang kataas-taasang tahanan ng Panginoon.
Verse 7
शातकौंभमयं यस्तु ताम्रचूडं द्विजातये । दद्यात्स्वामिनमुद्दिश्य स तु यात्राफलं लभेत्
Ngunit sinumang, iniaalay sa Panginoon, magbigay sa isang dalawahang-ipinanganak (brāhmaṇa) ng “tāmra-cūḍa” na yari sa dalisay na ginto, siya nga ay tatanggap ng ganap na bunga ng paglalakbay-pananampalataya.
Verse 215
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये कुमारेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa—sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa, at sa unang bahagi, ang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Kumāreśvara,” na siyang Kabanata 215.