Adhyaya 196
Itinuro ni Īśvara si Devī sa isang pook ng Prabhāsa na nakatatag sa banal na tubig, sa timog ng Vṛddha-Prabhāsa, at inihayag ang “uttama” (pinakadakila) nitong māhātmya. Nakasentro ang salaysay kay Jāmadagnya Rāma (Paraśurāma) na, matapos ang malawakang pagpatay sa mga kṣatriya, ay nilamon ng matinding dalamhati at pagkasuklam sa kasalanan (ghṛṇā). Upang makatagpo ng ginhawa, nagpakabanal siya sa mahabang taon ng mahigpit na tapas at pagsamba kay Mahādeva. Nagpakita si Śiva at nag-alok ng biyaya; hiniling ni Rāma ang darśana ng mismong liṅga ni Śiva, na sinasabing paulit-ulit na tinatakpan ni Indra ng vajra dahil sa takot. Hindi ipinahintulot ni Śiva ang tuwirang liṅga-darśana sa anyong iyon, ngunit nagbigay ng lunas: sa pamamagitan ng paghipo (sparśana) at paglapit sa isang liṅga na sisibol mula sa loob ng sagradong tubig, mawawala ang dalamhati at kasalanan ni Rāma. Pagkaraan, isang dakilang liṅga ang umusbong mula sa tubig, at ang lugar ay tinawag na Jala-Prabhāsa. Sa wakas, binibigkas ang phalaśruti: ang simpleng pagdampi sa tīrtha ay nagdadala sa Śiva-loka; at ang pagpapakain kahit sa isang brāhmaṇa na may wastong asal doon ay itinuturing na pagpapakain kay Śiva (kasama si Umā). Ang salaysay ay ipinapahayag na pāpa-upaśamanī (pumapawi ng kasalanan) at sarvakāma-phalapradā (nagkakaloob ng lahat ng ninanais).
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि प्रभासं जलसंस्थितम् । वृद्धप्रभासाद्दक्षिणतो नातिदूरे व्यवस्थितम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa Prabhāsa na nasa tabi ng banal na tubig, na nasa timog at hindi kalayuan mula sa Vṛddha‑Prabhāsa.”
Verse 2
तस्यैव देवि देवस्य शृणु माहात्म्यमुत्तमम्
“At ngayon, O Diyosa, pakinggan mo ang kataas-taasang māhātmya, ang banal na kaluwalhatian, ng mismong diyos na iyon.”
Verse 3
जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्त्रवधः कृतः । तदाऽस्य परमा जाता घृणा मनसि भामिनि
“Nang si Rāma Jāmadagnya (Paraśurāma) ay nagsagawa ng pagpatay sa mga kṣatriya, noon, O marilag, sumiklab sa kanyang isipan ang matinding pagsisisi.”
Verse 4
ततस्त्वाराधयामास महादेवं सुरेश्वरम् । उग्रं तपः समास्थाय बहून्वर्ष गणान्प्रिये
Pagkaraan nito, sinamba niya si Mahādeva, ang Panginoon ng mga diyos; o minamahal, isinagawa niya ang mabagsik na pag-aayuno at pagninilay sa loob ng maraming taon.
Verse 5
ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य प्रत्यक्षतां गतः । अब्रवीद्वरदस्तेऽहं वरं वरय सुव्रत
Pagkaraan, nalugod si Mahādeva at nagpakita sa harap niya, at nagsabi: “Ako ang tagapagkaloob ng biyaya sa iyo—pumili ka ng isang biyaya, o matatag sa panata.”
Verse 6
राम उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । दर्शयस्व स्वकं लिंगं यज्ञे वज्रेण छादितम्
Wika ni Rāma: “Kung nalulugod Ka sa akin, O Panginoon, at kung may biyayang ipagkakaloob sa akin—ipakita Mo sa akin ang Iyong sariling Liṅga, na sa paghahandog (yajña) ay natatakpan ng vajra.”
Verse 7
घृणा मे महती जाता हत्वेमान्क्षत्रियान्बहून् । दर्शनात्तव लिंगस्य येन मे नश्यते घृणा
Isang malaking pagsisisi ang sumibol sa akin, sapagkat napatay ko ang maraming kṣatriya. Sa pagtanaw sa Iyong Liṅga, nawa’y mapawi ang pagsisising iyon sa akin.
Verse 8
तथा मे पातकं सर्वं प्रसादात्तव शंकर
At gayundin, O Śaṅkara, sa pamamagitan ng Iyong biyaya, nawa’y maalis ang lahat ng aking kasalanan.
Verse 9
शंकर उवाच । मम लिंगं सहस्राक्ष उत्थितं तु पुनःपुनः । वज्रेणाच्छादयत्येव भयेन महता वृतः
Wika ni Śaṅkara: “O Sahasrākṣa (Indra), ang aking Liṅga ay muling sumisibol nang paulit-ulit; datapwat ikaw, nababalot ng matinding takot, ay patuloy itong tinatakpan ng vajra (kulog na sandata).”
Verse 10
न तेऽहं दर्शनं यास्ये लिंगरूपी कदाचन
“Hindi Ako kailanman magpapakita sa iyong paningin sa anyong Liṅga.”
Verse 11
यन्मां वदसि घृणया वृतोऽहं पातकेन तु । तत्तेऽहं नाशयिष्यामि स्पर्शनात्तु द्विजोत्तम
“Sapagkat sinasabi mo, dahil sa pag-iwas at pagkasuklam, na Ako’y napaliligiran ng karumihan at kasalanan—o pinakadakila sa mga dvija—sa mismong paghipo Ko ay wawasakin Ko ang kasalanang yaon na sa iyo.”
Verse 12
अस्मिञ्जलाश्रये पुण्ये जलमध्ये महामते । उत्थास्यति महालिंगं तस्य त्वं दर्शनं कुरु
“Sa banal na imbakan ng tubig na ito, o dakilang-loob, isang Mahā-Liṅga ang sisibol mula sa gitna ng tubig; pagmasdan mo ito nang may paggalang at debosyon.”
Verse 13
गमिष्यति घृणा सर्वा निष्पापस्त्वं भविष्यसि । उक्त्वैवमुदतिष्ठच्च जलमध्याद्वरानने
“Lahat ng iyong pag-iwas ay mapapawi, at ikaw ay magiging walang kasalanan.” Pagkasabi nito, ang may marikit na mukha ay tumindig mula sa gitna ng tubig.
Verse 14
जलप्रभासनामास्य ततो जातं धरातले । तस्यालं स्पर्शनाद्देवि शिवलोकं व्रजेन्नरः
Mula roon, sa ibabaw ng lupa ay sumibol ang banal na tīrtha na tinawag na Jalaprabhāsa. O Diyosa, sa paghipo lamang dito, ang tao’y makararating sa daigdig ni Śiva.
Verse 15
एकं भोजयते योऽत्र ब्राह्मणं शंसितव्रतम् । भोजितोऽहं भवेत्तेन सपत्नीको न संशयः
Sinumang narito ang magpakain kahit isang Brāhmaṇa na tapat sa mga kapuri-puring panata—sa gawang iyon, ako man ay napakakain, kasama ang aking kabiyak; walang pag-aalinlangan.
Verse 16
एषा जलप्रभासस्य संभूतिस्ते मयोदिता । श्रुता पापोपशमनी सर्वकामफलप्रदा
Ito ang pinagmulan ng Jalaprabhāsa na aking isinalaysay sa iyo. Kapag napakinggan, pinapawi nito ang mga kasalanan at ipinagkakaloob ang bunga ng lahat ng minimithi.
Verse 196
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जलप्रभासमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Kaya nga, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod, sa ikapitong aklat na tinatawag na Prabhāsa-khaṇḍa, sa unang bahagi—ang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya—nagtatapos ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ng Jalaprabhāsa,” na Kabanata 196.