Adhyaya 185
Inilalahad ng adhyāya na ito ang patnubay ni Īśvara kay Mahādevī tungkol sa isang natatanging pagpapakita ni Devamātā Sarasvatī sa Prabhāsa kṣetra. Ang diyosa ay kinikilalang “Devamātā” (Ina ng mga deva) at pinupuri sa daigdig sa pangalang Sarasvatī, na nakalagay sa nairṛta (timog-kanluran) na dako at nag-aanyong Gaurī (Gaurī-rūpa). Inilalarawan siyang nakaupo sa pādukāsana, at ang anyo’y iniuugnay din sa larawang “vaḍavā”. Ipinaliliwanag ng teksto na ang mga deva ay iniingatan na parang mga anak ng isang ina laban sa takot sa vaḍavānala; kaya pinagtitibay ng mga pantas ang pamagat na Devamātā. Sa tṛtīyā (ikatlong araw) ng buwang Māgha, ang lalaking may disiplina o ang babaeng may pagpipigil at kabutihang-asal na sumasamba sa kanya ay sinasabing makakamit ang ninanais. Binibigyang-diin din ang kabutihang dulot ng pag-aanyaya at pagpapakain: ang pagpapakain sa isang mag-asawa ng pāyasa (matamis na kanin sa gatas) na may asukal at iba pa ay nagbubunga ng gantimpalang katulad ng isang malakihang ritwal ng “pagpapakain kay Gaurī”. Sa wakas, iniuutos ang dāna: ang pag-aalay ng gintong sandalyas (suvarṇa-pādukā) sa isang brāhmaṇa na may mabuting asal sa banal na pook na ito.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवमातरमव्ययाम् । मंकीशान्नैरृते भागे गौरीरूपसमाश्रिताम् । देवमाता सरस्वत्या नाम लोकेषु गीयते
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo ang tao sa Devamātā, ang Di-Nagmamaliw. Sa timog-kanluran mula kay Maṃkīśa, siya’y nananahan sa anyo ni Gaurī. Sa mga daigdig, siya’y pinupuri sa pangalang ‘Devamātā Sarasvatī.’”
Verse 2
पादुकासनसंस्था च तत्र देवी सरस्वती । गौरीरूपेण सा तत्र वडवाश्रितविग्रहा
Doon, ang Diyosa Sarasvatī ay nananahan sa pādukāsana, isang luklukan ng mga sandalyas. Sa mismong pook na iyon, siya’y naroroon sa anyo ni Gaurī, taglay ang anyong kaugnay ng Vaḍavā, ang apoy sa kailaliman ng dagat.
Verse 3
मातृवद्रक्षिता देवा वडवानलभीतितः । देवमातेति लोकेऽस्मिं स्ततः सा विबुधैः कृता
Gaya ng isang ina, kanyang iningatan ang mga deva mula sa pangamba sa Vaḍavānala, ang apoy ng Vaḍavā. Kaya sa daigdig na ito, itinatag ng mga pantas ang kanyang katanyagan bilang “Devamātā,” ang Ina ng mga Deva.
Verse 4
माघे मासे तृतीयायां यस्तामर्चयते नरः । नारी वा संयता साध्वी सर्वान्कामानवाप्नुयात्
Sa buwan ng Māgha, sa araw ng Tṛtīyā (ikatlong araw sa kalendaryong lunar), sinumang sumamba sa kanya—lalaki man, o babaeng marangal na may pagpipigil-sa-sarili—ay magkakamit ng lahat ng minimithi.
Verse 5
दंपती भोज येद्यस्तु पायसैः शर्करादिभिः । गौरीसहस्रभोज्यस्य दत्तस्य फलमाप्नुयात्
Ngunit sinumang magpakain sa mag-asawang magkasama ng matamis na kaning-gatas, asukal, at iba pang katulad, ay magkakamit ng gantimpalang kasinghalaga ng pag-aalay ng handaan sa isang libong deboto ni Gaurī.
Verse 6
सुवर्णपादुका देया तत्र विप्राय शीलिने
Doon, nararapat na maghandog ng ginintuang sandalyas bilang kaloob sa isang brāhmaṇa na may mabuting asal at disiplina.