Adhyaya 183
Inilalahad ng Kabanata 183 ang pagtuturo ni Īśvara kay Devī tungkol sa isang dakilang tīrtha na tinatawag na Miśra-tīrtha, na kilala bilang Trisaṅgama—ang tatluhang pagtagpo ng Sarasvatī, Hiraṇyā, at ng karagatan. Itinatanghal ang pook na ito bilang napakabihira, maging sa mga diyos, at bilang pangunahing tīrtha, lalo na sa mga pagdiriwang na kaugnay ng araw (sūrya-parvan), na sinasabing higit pa ang bisa kaysa Kurukṣetra. Itinuturo ng kabanata ang pagdami ng gantimpala: ang paliligo, pag-aalay ng dāna, at japa (pagbigkas ng mantra) roon ay nagbubunga nang “koṭi-katumbas” o napakaraming ulit. Binabanggit din ang isang liṅga na kaugnay ni Maṅkīśvara at ang napakaraming tīrtha sa pagitan hanggang sa palatandaang iyon. Maging ang mga itinuturing na nasa laylayan ng lipunan ay sinasabing nakakamit ang bunga ng langit doon, tanda ng kapangyarihang nagbabago ng banal na pook. Para sa wastong “bunga ng yātrā,” inirerekomenda ang pag-aalay ng nagamit nang kasuotan, ginto, at isang baka sa isang brāhmaṇa, at ang pag-aalay para sa mga ninuno sa ika-14 na araw ng madilim na kalahati ng buwan. Sa wakas, pinupuri ang Trisaṅgama bilang tagapuksa ng malalaking kasalanan, lalo nang mabisa sa buwan ng Vaiśākha, at inirerekomenda ang seremonyal na pagpapalaya ng toro (vṛṣotsarga) upang maalis ang kasalanan at mapasaya ang mga ninuno.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मिश्रतीर्थमनुत्तमम् । त्रिसंगमेति विख्यातं सौरं तीर्थमनुत्तमम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa walang kapantay na Miśra-tīrtha—kilala bilang Trisaṅgama—isang dakilang tīrtha na kaugnay ng Diyos na Araw, na di matutumbasan.”
Verse 2
सरस्वती हिरण्या च समुद्रश्चैव भामिनि । त्रयाणां संगमो यत्र दुष्प्राप्यो दैवतैरपि
O marilag na ginang, naroon ang pagtatagpo ng tatlo—Sarasvatī, Hiraṇyā, at ang Karagatan—isang sangama na mahirap marating maging ng mga deva.
Verse 3
सर्वेषां तत्र तीर्थानां प्रधानं तीर्थमुत्तमम् । सूर्यपर्वणि संप्राप्ते कुरुक्षेत्राद्विशिष्यते
Sa lahat ng tīrtha roon, ito ang pangunahing tīrtha, ang pinakadakila. Kapag dumarating ang banal na panahon ng Araw, nahihigitan nito maging ang Kurukṣetra.
Verse 4
स्नानं दानं जपस्तत्र सर्वं कोटिगुणं भवेत्
Doon, ang banal na pagligo, ang pag-aalay ng dāna, at ang pagbigkas ng japa—lahat ay nagiging pinarami nang isang koṭi.
Verse 5
मंकीश्वरान्महादेवि यावल्लिंगं कृतस्मरम् । एतस्मिन्नन्तरे देवि तीर्थानां दशकोटयः
O Mahādevī, mula sa Maṃkīśvara hanggang sa liṅga na tinatawag na Kṛtasmarā—sa loob ng bahaging iyon, O Diyosa, may sampung koṭi na tīrtha.
Verse 6
कृमिकीटपतंगाश्च श्वपचा वा नराधमाः । सोऽपि स्वर्गमवाप्नोति किं पुनर्भावितात्मवान्
Kahit ang mga uod, insekto, at mga ibon—o ang nagluluto ng karne ng aso at ang pinakamababa sa tao—maaari ring makamtan ang langit doon; lalo pa ang may pusong nalinis at nadisiplina.
Verse 7
तत्र पीतानि वस्त्राणि काञ्चनं सुरभिस्तथा । ब्राह्मणाय प्रदातव्या सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः
Doon, ang nagnanais ng ganap na bunga ng paglalakbay-pananampalataya ay dapat maghandog nang wasto sa isang brāhmaṇa ng dilaw na kasuotan, ginto, at isang mabuting baka.
Verse 8
कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां स्नात्वा यस्तर्पयेत्पितॄन् । तर्पिताः पितरस्तेन यावच्चन्द्रार्कतारकम्
Sinumang maligo sa ika-labing-apat na araw ng madilim na kalahati ng buwan (kṛṣṇa-pakṣa) at maghandog ng tarpaṇa sa mga ninuno—sa kanya nasisiyahan ang mga Pitṛ hangga’t nananatili ang buwan, araw, at mga bituin.
Verse 9
एतत्त्रिसंगमं देवि महापातकनाशनम् । दुर्लभं त्रिषु लोकेषु वैशाख्यां तु विशेषतः
O diyosa, ang Trisaṅgama na ito ang pumupuksa sa malalaking kasalanan. Bihira ito sa tatlong daigdig, lalo na sa buwan ng Vaiśākha.
Verse 10
वृषो त्सर्गो विशेषेण तत्र कार्यो नरोत्तमैः । सर्वपापविनाशाय पितॄणां प्रीतये प्रिये
O minamahal, doon ay nararapat na ang pinakamahuhusay na lalaki ay magsagawa, lalo na, ng pagpapalaya o handog ng toro (vṛṣotsarga), upang mapawi ang lahat ng kasalanan at mapasaya ang mga ninuno (Pitṛ).
Verse 183
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये त्रिसंगममाहात्म्यवर्णनंनाम त्र्यशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Kaya nito, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa—sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi na tinatawag na Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, nagtatapos ang ika-183 kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Trisaṅgama.”