
Sa adhyāya na ito (Īśvara uvāca), itinuturo ng Panginoon sa manlalakbay na deboto na masdan ang isang mapalad na pook-diyos na tinatawag na Puṣpadanteśvara. Ipinakikilala ang Puṣpadanteśvara bilang si Gaṇeśa na kaugnay ni Śaṅkara, kaya’t pinagtitibay ang kabanalan at kapangyarihan ng dambana sa pamamagitan ng lapit nito sa tradisyong Śaiva. Sinasabi rin na sa lugar na iyon ay isinagawa ang matinding tapas, at sa wakas ay naitatag sa pamamagitan ng pratiṣṭhā ang isang liṅga. Hayag ang pangakong pangkaligtasan: ang simpleng darśana—ang pagtanaw sa banal na paglalagak na ito—ay nagpapalaya sa nilalang mula sa gapos ng paulit-ulit na kapanganakan at pagkakasangkot sa saṃsāra (janma-saṃsāra-bandhana). Kasama sa phalaśruti ang pagkatamo ng ninanais sa buhay na ito at mga biyaya sa kabilang buhay.
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्पुष्पदन्तेश्वरं शुभम् । पुष्पदन्तेश्वरोनाम गणेशः शंकरस्य तु
Wika ni Īśvara: “Doon din, dapat masdan ang mapalad na Puṣpadanteśvara. Ang ‘Puṣpadanteśvara’ ay pangalan ni Gaṇeśa, na kay Śaṅkara.”
Verse 2
तेन तप्तं तपो घोरं तत्र लिंगं प्रतिष्ठितम्
Dahil sa kanya ay isinagawa ang mabagsik na pag-aayuno at pagtapa; kaya isang liṅga ang itinatag doon.
Verse 3
तं दृष्ट्वा मुच्यते जंतुर्जन्मसंसारबन्धनात् । प्राप्नुयादीप्सितान्कामानिह लोके परत्र च
Sa pagtanaw sa Kanya, ang nilalang ay napapalaya sa gapos ng kapanganakan at pag-ikot ng saṃsāra, at nakakamit ang ninanais—sa mundong ito at sa susunod.
Verse 180
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पदन्तेश्वर माहात्म्यवर्णनंनामाशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-180 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Puṣpadanteśvara,” sa unang bahagi, ang Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, sa ikapitong Khaṇḍa (Prabhāsa Khaṇḍa) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong śloka.