Adhyaya 177
Ang adhyāya na ito ay isang maikling pabatid-teolohiyang Śaiva na ibinigay ni Īśvara kay Devī. Itinatakda nito si Lakulīśa—na inilalarawang may katawang anyo (mūrtimān)—sa silangang panig ng kṣetra ng Prabhāsa, na naitatag sa mataas na pook (sthala-upari) sa bisa ng dating mabagsik na pag-aayuno at pagninilay (ghora tapas). Ang pook ay malinaw na iniuugnay sa pagpapatahimik at paglilinis ng kasalanan (pāpa-śamana). Pagkaraan ay ibinigay ang kundisyong pangkalendaryo: ang pagsamba sa buwan ng Kārttikī, lalo na kapag nagkakatugma ang Kṛttikā na asterismo (kṛttikā-yoga), ay nagdudulot ng pambihirang pagkilala. Ang bunga ay panlipunan at pangkosmikong pagpapatunay: ang sumasamba ay nagiging karapat-dapat parangalan sa gitna ng lahat ng uri ng nilalang, kabilang ang mga deva at asura. Nagtatapos ang kabanata sa kolofon na tumutukoy sa kinalalagyan nito sa Skanda Purāṇa, sa Prabhāsa Khaṇḍa at sa bahaging Prabhāsakṣetramāhātmya.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पूर्वदिग्भागे लकुलीशस्तु मूर्तिमान् । स्वयं तिष्ठति देवेशि कृत्वा घोरं तपः पुरा
Wika ni Īśvara: Sa mismong silangang bahagi ng pook na iyon, O Reyna ng mga diyos, naroon si Lakulīśa sa anyong may katawan, sapagkat noon ay nagsagawa siya ng mabagsik na tapasya.
Verse 2
संस्थितः पापशमने तत्र स्थाने स्थलोपरि । कार्तिक्यां कृत्तिकायोगे यस्तं पूजयते नरः
Nanatili Siya roon sa banal na lupa bilang tagapawi ng kasalanan; sinumang sumamba sa Kanya sa buwan ng Kārttika, sa pagsasanib ng Kṛttikā,
Verse 3
स पूज्यते महादेवि सर्वैरपि सुरासुरैः
O Dakilang Diyosa, ang taong iyon ay pinararangalan at sinasamba ng lahat, maging ng mga diyos at mga asura.
Verse 177
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लकुलीशमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तसप्तत्युत्तरशततमो ऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-177 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Lakulīśa,” sa Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod, sa unang bahagi: ang Prabhāsakṣetra Māhātmya.