Adhyaya 173
Sa isang diskursong teolohiyang Śaiva, itinuro ni Īśvara kay Devī ang isang maigsi ngunit ganap na paglalakbay-pananampalataya sa apat na liṅga na nasa iisang pook, sa kanluran ng Sāvitrī. Inilalarawan ang mga palatandaang pangdireksiyon: dalawang liṅga sa silangan at dalawang liṅga sa kanluran, na nakaharap ayon sa itinakdang direksiyon. Ang mga pangalan, ayon sa pagkakasunod, ay Kuśakeśvara (una), Gargeśvara (ikalawa), Puṣkareśvara (ikatlo), at Maitreyēśvara (ikaapat). Itinatakda ng kabanata ang phala: ang debotong makakakita (darśana) sa mga liṅgang ito nang may bhakti at pagpipigil-sa-sarili ay mapapalaya sa mga kasalanan at makaaabot sa dakilang tahanan ni Śiva. Idinaragdag din ang praktikal na pagwawakas na ritwal at etikal: sa ika-14 na araw ng maliwanag na kalahati ng buwan—lalo na sa buwan ng Vaiśākha—dapat magsikap na maligo, magpakain sa mga brāhmaṇa, at magbigay ayon sa kakayahan (ginto at kasuotan). Kapag natupad ang mga tungkuling ito, ang yātrā ay itinuturing na “ganap,” pinagbubuklod ang darśana sa pagtalima sa banal na kalendaryo at sa dharma ng lipunan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगानां च चतुष्टयम् । एकस्थानस्थितानां तु सावित्र्यास्तत्र पश्चिमे
Wika ni Īśvara: “Pagkatapos nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa pangkat ng apat na liṅga, na pawang nasa iisang pook—doon, sa kanluran ng Sāvitrī.”
Verse 2
लिंगानां द्वितयं पूर्वे पश्चिमे सम्मुखद्वयम् । कुशकेश्वरनामेति लिंगं वै प्रथमं स्मृतम्
Dalawa sa mga liṅga ay nasa silangan, at dalawa naman ay kaharap sa kanluran. Ang unang liṅga ay inaalala sa pangalang Kuśakeśvara.
Verse 3
गर्गेश्वरं द्वितीयं तु तृतीयं पुष्करेश्वरम् । मैत्रेयेश्वरनामेति चतुर्थं समुदाहृतम्
Ang ikalawa ay si Gargeśvara; ang ikatlo ay si Puṣkareśvara. Ang ikaapat ay ipinahahayag na may pangalang Maitreyeśvara.
Verse 4
एतानि यस्तु लिंगानि पश्येद्भक्त्या जितेन्द्रियः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्गच्छेच्छिवपुरं महत्
Ngunit sinumang may pagpipigil-sa-sarili at may debosyon na tumitingin sa mga liṅga na ito—siya’y napapalaya sa lahat ng kasalanan at makararaos sa dakilang lungsod ni Śiva (tahanan ni Śiva).
Verse 5
शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां वैशाखे तु विशेषतः । स्नानं कृत्वा प्रयत्नेन ब्राह्मणांस्तत्र भोजयेत्
Lalo na sa ika-labing-apat na araw ng maliwanag na kalahati ng buwan sa buwan ng Vaiśākha, matapos maligo nang banal, marapat na masikap na magpakain sa mga Brahmana roon.
Verse 6
तेभ्यो दद्याद्यथाशक्त्या काञ्चनं वसनानि च । एवं कृते भवेद्यात्रा परिपूर्णा सुरेश्वरि
Sa kanila ay magbigay ayon sa kaya—ginto at mga kasuotan. Kapag nagawa ito, O Diyosa ng mga diyos, nagiging ganap ang banal na paglalakbay.
Verse 173
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कुशकादिलिंगचतुष्टयमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिसप्तत्युत्तरततमोऽध्यायः
Sa ganito, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa—sa loob ng Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi na tinatawag na “Māhātmya ng Prabhāsa-kṣetra,” nagtatapos ang ika-173 kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Apat na Liṅga na nagsisimula kay Kuśaka.”