Adhyaya 168
Ang kabanatang ito ay isang māhātmya na nakatuon sa isang tiyak na dambana, inihayag bilang pananalita ni Īśvara, na gumagabay sa deboto tungo sa Diyosa Śālakaṭaṅkaṭā sa banal na pook ng Prābhāsika. Itinatakda ng teksto ang “maliit na heograpiya” ng paglalakbay-dambana sa pagsasabing ang Diyosa ay nasa timog ng Sāvitrī at silangan ng Raivatā, kaya inuugnay ang kanyang pagsamba sa kilalang hanay ng mga tirtha. Inilalarawan ang Diyosa bilang tagapag-alis ng mabibigat na kasalanan at tagapagwasak ng lahat ng pagdurusa; iginagalang ng mga gandharva; at may nakapanghihilakbot na anyo na may kumikislap na pangil (sphurad-daṃṣṭrā). Inuugnay ang paglalagay ng kanyang anyo sa Poulastya, at pinupuri siya bilang makapangyarihang mamumuksa ng mabibigat na kaaway, kabilang ang motibong “mahiṣaghnī” — tagapatay ng demonyong kalabaw. May takdang panahon ng pagsamba: ang pagdarasal sa ika-14 na araw ng buwan (caturdaśī) sa buwan ng Māgha ay sinasabing nagdudulot ng kasaganaan, talino, at pagpapatuloy ng angkan. Sa huli, itinatakda ang ritong nakatuon sa dāna: ang pagpapasaya sa Diyosa sa pamamagitan ng paśu-pradāna at mga handog na bali, pūjā, upahāra ay nagbubunga ng paglaya mula sa mga kaaway; ito ang pangunahing phalaśruti ng kabanata.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवीं शालकटंकटाम् । सावित्र्या दक्षिणे भागे रैवतात्पूर्वतः स्थिताम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa Diyosa na si Śālakaṭaṃkaṭā, na nakatindig sa timog ni Sāvitrī at sa silangan ni Raivata.”
Verse 2
महापापोपशमनीं सर्वदुःखविनाशनीम् पूजितां सर्वगन्धर्वैः स्फुरद्दंष्ट्रोग्रभीषणाम्
Siya na nagpapatahimik ng malalaking kasalanan at pumupuksa sa lahat ng dalamhati—sinasamba ng lahat ng Gandharva—nakapanghihilakbot sa Kanyang mabangis na anyo, na may kumikislap na mga pangil.
Verse 3
महाप्रचण्डदैत्यघ्नीं पौलस्त्येन प्रतिष्ठिताम् । महिषघ्नीं महाकायां क्षेत्रे प्राभासिके स्थिताम्
Siya ang pumupuksa sa mga dambuhalang demonyong lubhang mabangis—na itinatag ni Paulastya—ang tagapagpuksa kay Mahisha (demon-yak), may dakilang katawan, at nananahan sa banal na pook ng Prābhāsika (Prabhāsa).
Verse 4
माघे मासे चतुर्दश्यां यस्ता माराधयेन्नरः । स भवेत्पशुमान्धीमांल्लक्ष्मीवान्पुत्रवान्सुधीः
Sinumang sa ika-labing-apat na araw ng buwan sa Māgha ay taimtim na sumamba sa Kanya, siya’y magkakaroon ng mga alagang hayop at kasaganaan, magiging matalino, pagpapalain ng Lakṣmī (kapalaran), at pagkakalooban ng mga anak na lalaki at mabuting paghatol.
Verse 5
यस्तां पशुप्रदानेन सन्तर्पयति भक्तितः । बलिपूजोपहारैश्च स स्याच्छत्रु विवर्जितः
Sinumang may debosyon na magpalugod sa Kanya sa pamamagitan ng pag-aalay ng mga hayop na alaga, at sa pamamagitan din ng mga handog na bali, pagsamba, at mga kaloob na pang-alay, siya’y magiging malaya sa mga kaaway.
Verse 168
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिताया सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शालकटंकटा माहात्म्यवर्णनंनामाष्टषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-168 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Śālakaṭaṃkaṭā,” sa unang bahagi, ang Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, sa ikapitong dibisyon, ang Prabhāsa Khaṇḍa, ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa—ang Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.