Adhyaya 158
Sa Kabanata 158, inihaharap ni Īśvara ang isang gabay na parang paglalakbay, na nagtuturo sa tagapakinig patungo sa Anangeśvara, na sinasabing nasa unahan ng Ratneśvara sa layong “isang abot ng palasong pinakawalan.” Ang liṅga roon ay ipinahayag na itinatag ni Kāmadeva (na tinatawag ding anak ni Viṣṇu), at ang pook ay inilalarawan bilang banal na lugar na may ugnay sa tradisyong Vaiṣṇava, na may natatanging bisa sa Kali-yuga upang alisin ang dungis ng kasalanan at pagkasira ng asal. Malinaw ang phala o gantimpala: ang pagtanaw at pagsamba sa Anangeśvara ay nagbibigay ng kagandahan, pang-akit, at husay sa pakikisalamuha na tulad ni Kāmadeva; umaabot pa ang biyaya sa angkan, na nagpapawi ng kamalasan o ng inaakalang kakulangan sa pagiging mapalad. Itinatakda rin ang isang pagtalima sa panahon: ang natatanging pagsamba sa pamamagitan ng vrata sa araw ng Ananga-trayodaśī, na itinuturing na sanhi ng “kaganapan ng kapanganakan” (janma-sāphalya). Upang ganapin ang wastong diwa ng paglalakbay-dambana, iniuutos ang śayyā-dāna—ang pag-aalay ng higaan—sa isang marangal na brāhmaṇa; higit ang bisa ng merito kung ang tatanggap ay isang Viṣṇu-bhakta. Sa gayon, ang pagdalaw sa dambana ay inuugnay sa disiplinadong pagkakawanggawa at sa karapat-dapat na tatanggap.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अनंगेश्वरमुत्तमम् । रत्नेश्वरादग्रतःस्थं धनुषान्तरमास्थितम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa dakilang Anaṅgeśvara, na nasa unahan ng Ratneśvara, sa layong isang palaso ng busog.
Verse 2
स्थापितं कामदेवेन तल्लिंगं विष्णुसूनुना । ज्ञात्वा तद्वैष्णवं स्थानं कलौ पातकनाशनम्
Ang liṅga na iyon ay itinindig ni Kāmadeva, ang anak ni Viṣṇu. Sa pagkaalam na ang pook na iyon ay may diwang Vaiṣṇava, natitiyak na sa Panahong Kali ito’y tagapuksa ng mga kasalanan.
Verse 3
तं दृष्ट्वा पूजयित्वा तु कामदेवसमो भवेत् । स्वर्गविद्याधरीणां च जायते चित्तमोहकः
Sa pagkakita sa Kanya at pagsamba, ang tao’y nagiging kapantay ni Kāmadeva; at maging sa hanay ng mga Vidyādharī sa langit, siya’y nagiging kaakit-akit sa isipan.
Verse 4
तस्यान्वयेऽपि न भवेत्कुरूपो दुर्भगोऽपि वा
Kahit sa kanyang angkan, wala ni isa ang magiging pangit ang anyo o malas sa kapalaran.
Verse 5
तत्रानंगत्रयोदश्यां व्रतेन वरवर्णिनि । विशेषाराधनं तत्र जन्मसाफल्यकारणम्
Doon, sa Anaṅga-trayodaśī, O binibining may magandang kutis, ang natatanging pagsamba na may panata ay nagiging dahilan ng tunay na kaganapan ng buhay.
Verse 6
शय्यादानं तु दातव्यं तत्र विप्राय शीलिने । विशेषाद्विष्णुभक्ताय सम्यग्यात्राफलं लभेत्
Sa banal na pook na iyon, dapat ihandog ang kaloob na higaan sa isang marangal na brāhmaṇa—lalo na sa deboto ni Viṣṇu. Sa paggawa nito, tunay na matatamo ang ganap na bunga ng paglalakbay-pananampalataya.
Verse 158
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रत्नेश्वरमाहात्म्येऽनंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa—sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod—ang ika-158 kabanata sa ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi na tinatawag na Prabhāsakṣetra Māhātmya, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Anaṅgeśvara” sa loob ng Ratneśvara Māhātmya.