Adhyaya 155
Ang kabanatang ito ay isang diyalogong teolohikal kung saan si Īśvara ay nagsasalita kay Devī, at itinuturo sa kanya—at sa mga manlalakbay-dambana—ang Ratneśvara, na inilalarawang dambanang walang kapantay. Sinasabi na si Viṣṇu, makapangyarihan at pinakadakila, ay nagsagawa ng tapas doon at nagtatag ng isang liṅga na nagkakaloob ng lahat ng minimithing layon. Ipinapakita rin ang tuwirang gawi: ang pagligo sa Ratnakuṇḍa at ang patuloy na pagsamba sa diyos sa ganap na handog at taos-pusong debosyon ay nagbubunga ng ninanais na gantimpala. Pinatitibay ang dangal ng pook sa salaysay na si Kṛṣṇa, na may di-masukat na liwanag, ay nagtiis ng mahigpit na austeridad dito at nakamit ang Sudarśana-cakra, ang sandatang lumilipol sa lahat ng daitya. Ipinahahayag ni Īśvara na ang lugar ay laging mahal sa kanya at nananatili siyang naroroon kahit sa pagkalusaw ng daigdig. Ang kṣetra ay tinatawag na “Sudarśana,” at ang hangganan nito ay tatlumpu’t anim na dhanvantara. Maging ang itinuturing na “mababa” ay, kung mamatay sa loob ng saklaw na iyon, makakamit ang pinakamataas na kalagayan; at ang ritong dāna—pag-aalay ng gintong Garuḍa at dilaw na kasuotan kay Viṣṇu—ay sinasabing nagbibigay ng bunga na katumbas ng paglalakbay-dambana.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रत्नेश्वरमनुत्तमम् । तत्र तप्त्वा तपो देवि विष्णुना प्रभविष्णुना । स्थापितं तत्र तल्लिंगं सर्वकामप्रदं प्रिये
Wika ni Īśvara: Pagkaraan, O Mahādevī, marapat na magtungo sa walang kapantay na Ratneśvara. Doon, O Devī, matapos magsagawa ng pag-aayuno at pagninilay (tapas), si Viṣṇu—Prabhaviṣṇu—ang nagtatag ng liṅga; O minamahal, ito’y nagbibigay ng lahat ng ninanais.
Verse 2
रत्नकुंडे नरः स्नात्वा यस्तं पूजयते सदा । सर्वोपचारैर्भक्त्या स प्राप्नुयादीप्सितं फलम्
Pagkaligo sa Ratnakuṇḍa, ang taong laging sumasamba sa Kanya nang may debosyon at may lahat ng karaniwang handog, ay makakamtan ang ninanais na bunga.
Verse 3
अत्र कृत्वा तपो घोरं कृष्णेनामिततेजसा । प्राप्तं सुदर्शनं चक्रं सर्वदैत्यान्तकारकम्
Dito, matapos magsagawa ng mabagsik na pag-aayuno at pagninilay, si Kṛṣṇa na may di-masukat na kaningningan ay nagkamit ng Sudarśana Cakra, ang tagapaglipol ng lahat ng asura.
Verse 4
एतत्स्थानं महादेवि सदा प्रियतरं मम । वसामि तत्र देवेशि प्रलयेऽपि न संत्यजे
O Mahādevī, ang pook na ito ay laging lalo pang minamahal Ko. O Ginang ng mga diyos, nananahan Ako roon at hindi Ko ito iniiwan kahit sa panahon ng pralaya.
Verse 5
स्मृतं तद्वैष्णवं क्षेत्रं नाम्ना देवि सुदर्शनम् । धन्वंतराणि षट्त्रिंशत्समंतात्परिमण्डलम्
O Diyosa, ang banal na lupain na iyon ay inaalala bilang isang Vaiṣṇava kṣetra, tanyag sa pangalang Sudarśana. Ito’y isang bilog na kalawakan na umaabot ng tatlumpu’t anim na dhanvantara sa lahat ng panig.
Verse 6
एतदन्तरमासाद्य ये केचित्प्राणिनोऽधमाः । मृताः कालवशाद्देवि ते यास्यंति परं पदम्
O Diyosa, kahit yaong mga nilalang na nalugmok, kung makarating lamang sa loob ng banal na hangganang ito at mamatay sa bisa ng panahon, ay makakamtan nila ang kataas-taasang kalagayan.
Verse 7
कांचनं तत्र गरुडं पीतानि वसनानि च । विष्णुमुद्दिश्य यो दद्यात्स तु यात्राफलं लभेत्
Sinumang sa pook na iyon ay maghandog ng gintong Garuḍa at mga kasuotang dilaw, na iniaalay kay Viṣṇu, ay tunay na makakamtan ang ganap na bunga ng paglalakbay-pananampalataya.
Verse 155
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रत्नेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचपंचाशदु त्तरशततमोऽध्यायः
Kaya nga, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong śloka, sa ikapitong bahagi—Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi, ang Prabhāsakṣetra Māhātmya—nagtatapos ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Ratneśvara,” na siyang Kabanata 155.