Adhyaya 154
Nagsalita si Īśvara kay Devī at itinuro sa manlalakbay ang isang liṅga na pāpa-vimocana (nag-aalis ng kasalanan) na nasa bahagi ng Hiraṇyeśvara sa direksiyong Vāyavya. Inilarawan itong nasa layong “tatlong haba ng busog,” at itinuturing na pāpaghna para sa lahat ng nilalang sa pamamagitan ng darśana (pagkakita/pagdalaw) at sparśana (paghipo nang may paggalang). Kinilala ng kabanata ang liṅgang ito bilang “ādi-liṅga,” na naitatag sa bisa ng tradisyon at mantra ng Gāyatrī. Ang isang nagsasagawa—lalo na ang isang brāhmaṇa na naging śuci (ritwal na dalisay)—kapag nakarating at nagsagawa ng Gāyatrī-japa ay napapalaya mula sa kasalanang duṣpratigraha (di-wastong pagtanggap ng mga handog). Sa kabilugan ng buwan ng Jyeṣṭha, ang sinumang magpakain sa mag-asawa at magbigay ng kasuotan ayon sa kakayahan ay makalalaya sa daurbhāgya (kamalasan); at ang pagsamba sa Paurṇamāsī na may pabango, bulaklak, at mga alay ay nagbubunga ng “brāhmaṇya” sa loob ng pitong kapanganakan. Sa wakas, inihaharap ito bilang pinakapinong diwa (sārāt sāratara) na naipagkakaloob sa biyaya ng Brahma-kuṇḍa.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं पापविमोचनम् । हिरण्येश्वरवायव्ये धनुषां त्रितये स्थितम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, dapat magtungo sa liṅga na nagpapalaya sa kasalanan; ito’y nasa hilagang-kanluran ng Hiraṇyeśvara, sa layong tatlong haba ng busog.
Verse 2
पापघ्नं सर्वजंतूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि । आद्यं लिंगं महादेवि गायत्र्या संप्रतिष्ठितम्
O Mahādevī, winawasak ng liṅgang ito ang mga kasalanan ng lahat ng nilalang, kahit sa pagtanaw lamang at maging sa paghipo. Ito ang sinaunang liṅga, na itinatag dito ni Gāyatrī.
Verse 3
तल्लिंगं समनुप्राप्य गायत्रीं जपते तु यः । ब्राह्मणस्तु शुचिर्भूत्वा मुच्यते दुष्प्रतिग्रहात्
Sinumang lumapit sa liṅgang iyon at bumigkas ng japa ng Gāyatrī, ang brāhmaṇang yaon, sa pagdalisay, ay napapalaya sa kasalanan ng di-wastong pagtanggap ng mga handog.
Verse 4
ज्येष्ठस्य पूर्णिमायां तु दंपती यस्तु भोजयेत् । परिधाप्य यथाशक्त्या दौर्भाग्यैर्मुच्यते नरः
Sa araw ng kabilugan ng buwan ng Jyeṣṭha, ang lalaking magpapakain sa mag-asawa at, ayon sa kanyang kaya, magbibihis din sa kanila, ay napapalaya sa kamalasan.
Verse 5
गंधपुष्पोपहारैश्च पौर्णमास्यां तु योऽर्चयेत् । ब्राह्मण्यं जायते तस्य सप्त जन्मानि सुंदरि
O marikit, sinumang sumamba (doon) sa araw ng kabilugan ng buwan na may handog na pabango at mga bulaklak, magkakamit ng kalagayan at bisa ng pagiging brāhmaṇa sa pitong kapanganakan.
Verse 6
इत्येवं कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । ब्रह्मकुण्डप्रसादेन सारात्सारतरं प्रिये
Gayon, O Devī, naisalaysay ang kadakilaang pumupuksa ng kasalanan. Sa biyaya ng Brahmakuṇḍa, O minamahal, ito ang pinakadiwa sa lahat ng diwa.
Verse 154
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मकुण्डमाहात्म्ये गायत्रीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Gāyatrīśvara,” sa loob ng Brahmakuṇḍa Māhātmya, sa Prabhāsakṣetra Māhātmya ng ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, ng banal na Skanda Mahāpurāṇa (sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā).