Adhyaya 151
Ang Kabanata 151 ay isang tīrtha-māhātmya na nakatuon sa paligid ng Brahma-kuṇḍa sa loob ng Prabhāsa-kṣetra. Inilarawan ni Īśvara ang ikatlong Bhairava na nasa katimugang bahagi, malapit sa Brahma-kuṇḍa, kung saan iniuugnay si Sāvitrī sa isang pagtatatag na Śaiva. Ipinapakita ng salaysay si Sāvitrī na nagsasagawa ng mahigpit na tapas at debosyon—may pagpipigil at matinding disiplina—upang palugdan si Śaṅkara. Nalugod si Śiva at nagkaloob ng biyaya bilang tuntuning ritwal at bunga nito: ang sinumang maligo sa kuṇḍa at sumamba sa “aking liṅga” sa araw ng kabilugan ng buwan (pūrṇimā), na may handog na pabango at mga bulaklak ayon sa wastong pagkakasunod, ay tatanggap ng ninanais na mga pagpapala. Pinatitindi ng phalaśruti ang temang pagliligtas: kahit ang may mabibigat na kasalanan ay napapalaya sa mga dungis at nagkakamit ng katuparan ng mga layunin sa ilalim ng pag-iingat ni Vṛṣabhadhvaja (Śiva). Sa wakas, naglaho si Śiva; umalis si Sāvitrī patungong Brahma-loka matapos itatag ang presensiyang Śaiva; at ang nakikinig nang may pag-unawa ay napapalaya rin sa mga pagkukulang.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव दक्षिणे भागे तृतीयो भैरवः स्थित । ब्रह्मकुण्डसमीपे तु सावित्र्या संप्रतिष्ठितः
Wika ni Īśvara: “Sa dakong timog ng mismong pook na iyon ay nakatindig ang ikatlong Bhairava. Malapit sa Brahmakūṇḍa, siya’y maayos na itinalaga ni Sāvitrī.”
Verse 2
आराध्य तत्र देवेशं देवानां प्रपितामहम् । वायुभक्षा निराहारा तोषयामास शंकरम्
Doon, sinamba ni Sāvitrī ang Panginoon ng mga diyos—ang dakilang ninuno ng mga diyos. Nabubuhay sa hangin at nag-aayuno sa pagkain, pinasaya niya si Śaṅkara sa pamamagitan ng mahigpit na pagsasagawa ng debosyon.
Verse 3
तुष्टः प्राहेश्वरो देवि शंकरस्तां वराननाम्
Nang siya’y nalugod, O Diyosa, si Śaṅkara—ang Kataas-taasang Panginoon—ay nagsalita sa babaeng may magandang mukha na iyon (Sāvitrī).
Verse 4
योऽस्मिन्कुंडे नरः स्नात्वा मल्लिंगं पूजयिष्यति । पौर्णमास्यां विधानेन गन्धपुष्पादिभिः क्रमात्
Sinumang matapos maligo sa lawang ito, at sa araw ng kabilugan ng buwan ay sasamba sa aking liṅga ayon sa wastong ritwal—sunod-sunod na pag-aalay ng pabango, mga bulaklak, at iba pang handog—
Verse 5
दास्यं तस्य वरा निष्टान्मनसाऽभीसिताञ्छुभान्
Ipagkakaloob Ko sa kanya ang mga dakilang biyaya: mga mapalad na pagpapala na ganap na matutupad, ayon sa ninanais ng puso.
Verse 6
महापातकयुक्तोऽपि मुक्तो भवति पातकैः । सर्वकामसमृद्धात्मा स भूयाद्वृषभध्वजः
Kahit ang nabibigatan ng malalaking kasalanan ay napapalaya sa mga kasalanan. Taglay ang kaganapan ng lahat ng ninanais, mararating niya ang kalagayan ni Vṛṣabhadhvaja (Śiva).
Verse 7
इत्येवमुक्त्वा देवेशि ततोऽन्तर्धानमागतः । सावित्री ब्रह्मलोके तु गता संस्थाप्य शंकरम्
Pagkasabi nito, O Diyosa, siya’y naglaho sa paningin. At si Sāvitrī, matapos itatag doon si Śaṅkara, ay nagtungo sa daigdig ni Brahmā.
Verse 8
इति संक्षेपतः प्रोक्तं सावित्रीशमहोदयम् । शृणुयाद्यस्तु मतिमान्स मुक्तः पातकैर्भवेत्
Sa ganitong paraan, sa maikling sabi, naipahayag ang dakilang pagdakila kay Sāvitrīśa. Sinumang may pag-unawa na makikinig dito ay mapapalaya sa mga kasalanan.
Verse 151
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मकुण्डमाहात्म्ये सावित्रीश्वरभैरवमाहात्म्यवर्णनंनामैकपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagwawakas, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa—sa loob ng Saṃhitā na may walumpu’t isang libong śloka—ang ika-151 na kabanata, sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi, ang Prabhāsakṣetra Māhātmya, sa Brahmakuṇḍa Māhātmya, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Sāvitrīśvara Bhairava.”