Adhyaya 136
Ang kabanatang ito ay inilalahad bilang pagtuturo ni Īśvara kay Devī, na nag-uutos sa kaniya (at sa mga manlalakbay na deboto) na magtungo sa dakilang dambana ng Lomaśeśvara. Ito’y nasa silangan ng pook na tinatawag na Duḥkhāntakāriṇī at nasa loob ng pangkat ng mga lugar na inilarawang “saklaw ng pitong busog”. Isinasalaysay na ang pantas na si Lomaśa ay nagsagawa ng napakahirap na tapas at nagtatag ng isang dakilang liṅga sa loob ng yungib. Sumunod ang aral hinggil sa kosmikong kahabaan ng buhay: iniuugnay ang dami ng mga Indra sa dami ng buhok sa katawan; habang ang mga Indra ay sunod-sunod na nawawala, ang buhok ay nalalagas din. Sa biyaya ni Īśvara, nakamit ni Lomaśa ang pambihirang mahabang buhay, na tumatawid sa mga panahon ng maraming Brahmā. Sa wakas, ipinangako na ang sinumang sumamba nang may bhakti sa liṅga na pinarangalan ni Lomaśa ay magkakamit ng mahabang buhay, kalayaan sa karamdaman, at mamumuhay nang maginhawa at masaya.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लोमशेश्वरमुत्तमम् । दुःखान्तकारिणीपूर्वे धनुषां सप्तके स्थितम्
Sinabi ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa dakilang Lomaśeśvara, na nasa silangan ng Duḥkhāntakāriṇī sa layong pitong haba ng busog.
Verse 2
स्थापितं तत्र देवेशि लोमशेन महर्षिणा । गुहामध्ये महालिंगं तपः कृत्वा सुदुश्चरम्
Doon, O Diyosa ng mga diyos, ang dakilang rishi na si Lomaśa—matapos magsagawa ng napakahirap na pag-aayuno at pagninilay—ay nagtatag ng isang Dakilang Liṅga sa loob ng yungib.
Verse 3
कोटीनां त्रितयं सार्धमिंद्राद्याः स्वर्भुजः प्रिये । यदा नाशं गमिष्यंति तदा तस्य क्षयो ध्रुवम्
Minamahal, si Indra at ang iba pang nagtatamasa ng langit ay nananatili sa loob ng tatlo at kalahating krore; kapag sila’y dumating sa pagkapuksa, tiyak ang pagguho ng kaayusang iyon.
Verse 4
यावंति देहरोमाणि इन्द्रास्तावन्त एव च । क्रमादिन्द्रे विनष्टे तु तल्लोमपतनं भवेत्
Kung gaano karami ang buhok sa katawan, gayon din karami ang mga Indra. At kapag ang bawat Indra ay napaparam sa wastong pagkakasunod, may isang katumbas na hibla ng buhok na nalalaglag.
Verse 5
एवमीशप्रसादेन चिरायुर्लोमशोऽभवत् । ब्रह्माणः षड्विनश्यन्ति समग्रायुषि लोमशे
Kaya nga, sa biyaya ni Īśa (Śiva), si Lomaśa ay naging mahaba ang buhay. Sa ganap na haba ng kanyang buhay, anim na Brahmā ang lumilipas at nawawala.
Verse 6
य एवं पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं लोमशार्चितम् । सोऽपि दीर्घायुराप्नोति निर्व्याधिर्नीरुजः सुखी
Sinumang sumamba nang may debosyon sa Liṅga na iyon na pinarangalan ni Lomaśa, siya man ay magkakamit ng mahabang buhay, walang karamdaman at sakit, at mamumuhay nang masaya.
Verse 136
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लोमशेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-136 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Lomaśeśvara,” sa unang bahagi, ang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, ng ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa (ang Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod).