Adhyaya 135
Inilalarawan ng kabanatang ito ang teolohikal at ritwal na anyo ng isang mapagkalingang Diyosa: sa Dvāpara-yuga siya’y kilala bilang Śītalā, at sa Kali-yuga muling kinikilala bilang Kaliduḥkhāntakāriṇī, “ang nagwawakas ng mga pagdurusa ng Kali.” Ipinapahayag ni Īśvara ang kanyang presensya sa Prabhāsa at itinatakda ang isang praktikal na paraan ng debosyon upang maibsan ang mga karamdaman ng mga bata at ang mga pagsiklab ng butlig/paltos (visphoṭa), at mapayapa ang mga kaakibat na kaguluhan. Itinatakda ng teksto ang sunod-sunod na gawain: pagdalaw at pagtanaw sa Diyosa sa sagradong dambana; paghahanda ng takdang handog na masūra (dinurog na lentil) para sa pagpapakalma, at paglalagay nito sa harap ni Śītalā para sa kapakanan ng mga bata. Iniuutos din ang mga karagdagang ritwal gaya ng śrāddha at pagpapakain sa mga brāhmaṇa. Binabanggit ang mababangong handog—kamper, mga bulaklak, musk, at sandalwood—kasama ang naivedya na ghṛta-pāyasa (kaning-lugaw na may ghee at gatas). Sa pagtatapos, inuutusan ang mag-asawa na isuot ang mga inihandog na bagay (paridhāpana) bilang bahagi ng pagtalima. Sa śukla-navamī (ika-9 ng maliwanag na kalahati ng buwan), ang pag-aalay ng banal na kuwintas na bilva ay nagdudulot ng “lahat ng katuparan” (sarva-siddhi), bilang rurok at bunga ng kabanata.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितां पश्येद्देवीं दुःखांतकारिणीम् । शीतलेति पुरा ख्याता युगे द्वापरसंज्ञिते । कलौ पुनः समाख्यातां कलिदुःखान्तकारिणीम्
Wika ni Īśvara: “Doon mismo ay dapat masilayan ang Diyosa, ang Tagapawi ng pagdurusa. Noong yuga ng Dvāpara, siya’y tanyag bilang Śītalā; ngunit sa Kali-yuga, muli siyang ipinahahayag bilang Tagapagtapos ng mga dalamhati ng Kali.”
Verse 2
शीतलं कुरुते देहं बालानां रोगवर्जितम् । पूजिता भक्तिभावेन तेन सा शीतला स्मृता
Kapag sinamba nang may debosyon, pinalalamig niya ang katawan ng mga bata at inaalis ang karamdaman; kaya siya’y inaalala bilang Śītalā, ang Diyosa ng Pagpapalamig.
Verse 3
विस्फोटानां प्रशांत्यर्थं बालानां चैव कारणात् । मानेन मापितान्कृत्वा मसूरांस्तत्र कुट्टयेत्
Upang mapayapa ang mga sakit na may pagsabog ng butlig at alang-alang sa mga bata, sukatin ang mga lentil (masūra) ayon sa takdang panukat, at saka iyon durugin doon bilang paghahanda sa handog.
Verse 4
शीतलापुरतो दत्त्वा बालाः सन्तु निरामयाः । विस्फोटचर्चिकादीनां वातादीनां शमो भवेत्
Pagkatapos ihandog sa harap ni Śītalā, nawa’y maging walang karamdaman ang mga bata; at nawa’y mapayapa ang mga sakit na may butlig, mga sakit sa balat gaya ng carcikā, at mga kaguluhang tulad ng vāta.
Verse 5
श्राद्धं तत्रैव कुर्वीत ब्राह्मणांस्तत्र भोजयेत्
Doon din ay nararapat isagawa ang śrāddha, at doon din pakainin at parangalan ang mga brāhmaṇa.
Verse 6
कर्पूरं कुसुमं चैव मृगनाभिं सुचन्दनम् । पुष्पाणि च सुगन्धानि नैवेद्यं घृतपायसम् । निवेद्य देव्यै तत्सर्वं दंपत्योः परिधापयेत्
Ihandog sa Diyosa ang kamper, mga bulaklak, musk (mṛganābhi), dalisay na sandalwood, mababangong bulaklak, at naivedya na kakaning-gatas na may ghee; matapos maihandog ang lahat, ipasuot sa mag-asawa ang mga pinagpala at inialay na bagay (mga kuwintas/garland).
Verse 7
नवम्यां शुक्लपक्षे तु मालां विल्वमयीं शुभाम् । भक्त्या निवेद्य तां देव्यै सर्वसिद्धिमवाप्नुयात्
Sa Navamī ng maliwanag na kalahati ng buwan (śukla-pakṣa), kung buong debosyon na ihahandog sa Diyosa ang mapalad na garland na yari sa dahon ng bilva, makakamtan ang ganap na tagumpay (sarva-siddhi).
Verse 135
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुःखान्तकारिणीतिलागौरीमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चत्रिंदुत्तरशततमोऽध्यायः
Sa gayon, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa ikapitong bahagi—Prabhāsa Khaṇḍa—sa unang seksiyon, ang Prabhāsakṣetra Māhātmya, nagtatapos ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Duḥkhāntakāriṇī Tilāgaurī,” na siyang Kabanata 135.