Adhyaya 133
Inilalarawan sa kabanatang ito na itinuturo ni Īśvara kay Devī ang makapangyarihang pagpapakita ng Diyosa na tinatawag na Mahākālī, na nananahan sa isang dakilang pīṭha na may bukana patungo sa pātāla (pātāla-vivara). Pinupuri si Mahākālī bilang tagapagpawi ng pagdurusa at tagawasak ng poot at alitan. Itinatakda ang isang tuntuning ritwal at asal: sambahin si Mahākālī sa gabi ng Kṛṣṇāṣṭamī ayon sa itinakdang paraan, gamit ang pabango, mga bulaklak, insenso, mga handog at pati bali. Binabanggit din ang isang pagtalima (vrata) na nakatuon sa kababaihan, na isinasagawa nang may matibay na layon; kabilang ang isang taong disiplinadong pagsamba sa maliwanag na kalahati ng buwan, at ang pag-aalay ng mga prutas sa isang brāhmaṇa ayon sa alituntunin. May mga pag-iwas sa pagkain: habang pinananatili ang Gaurī-vrata, ilang uri ng munggo/butil ang hindi dapat kainin sa gabi. Sa phalaśruti, ipinangakong uunlad ang sambahayan, hindi mauubos ang yaman at ani, at mapapawi ang kamalasan sa maraming kapanganakan. Sa wakas, itinatanghal ang pook bilang pīṭha na nagbibigay ng mantra-siddhi, at inirerekomenda ang pagpupuyat sa ikasiyam na araw ng maliwanag na kalahati ng Āśvina, na may japa sa gabi at payapang isipan upang matamo ang ninanais.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थिता देवि महाकालीति विश्रुता । अधः स्थिते महापीठे पातालविवरान्विते
Wika ni Īśvara: “Doon din, O Diyosa, nananahan Siya na tanyag bilang Mahākālī—sa dakilang banal na luklukan sa ibaba, na may siwang na bumababa patungong Pātāla.”
Verse 2
सर्वदुःखप्रशमनी सर्वशत्रुक्षयंकरी । पूजनीया विधानेन कृष्णाष्टम्यां महानिशि । गन्धैः पुष्पैस्तथा धूपैः क्रव्यैर्बलिभिरेव च
Siya na nagpapawi ng lahat ng dalamhati at nagwawasak sa lahat ng kaaway ay dapat sambahin ayon sa tuntunin sa Aṣṭamī ng madilim na kalahati (Kṛṣṇa-pakṣa), sa dakilang gabi, sa pamamagitan ng mga pabango, bulaklak, insenso, at gayundin ng mga handog na karne at mga alay na bali.
Verse 3
फलतृतीयां नारी च कुर्याद्वै तत्र भाविता । वर्षमेकं सिते पक्षे देवीं पूज्य विधानतः । फलानि ब्राह्मणे देयान्येव नूनं विधानतः
Ang isang babae, na may pusong nakatuon, ay dapat magsagawa roon ng panatang Phala-tṛtīyā. Sa loob ng isang taon, sa maliwanag na kalahati (Śukla-pakṣa), dapat niyang sambahin ang Diyosa ayon sa tuntunin; at ang mga prutas ay tiyak na ipagkaloob sa isang brāhmaṇa sa itinakdang paraan.
Verse 4
एतानि वर्जयेन्नक्ते ह्यन्नानि सुरसुन्दरि । निष्पावा आढकी मुद्गा माषाश्चैव कुलित्थकाः
O marikit, sa pagtalima sa hapunang panata (nakta) ay dapat iwasan ang mga butil na ito: niṣpāva, āḍhakī, mudga (munggo), māṣa (itim na munggo/urad), at kulittha (horse-gram).
Verse 5
मसूरा राजमाषाश्च गोधूमास्त्रिपुटास्तथा । चणका वर्तला वापि मकुष्ठाश्चैवमादयः
Kabilang sa dapat ding iwasan ang: lentil (masūra), rājamāṣa na beans, trigo (godhūma), tripuṭa, garbansos (caṇaka), vartalā, at makuṣṭha at iba pang katulad nito.
Verse 6
न भक्ष्यास्तावत्ते देवि यावद्गौरीव्रतं चरेत् । तस्याः पुण्यफलं वक्ष्ये कथ्यमानं शृणुष्व मे
O Diyosa, ang mga ito’y hindi dapat kainin habang isinasagawa ang Gaurī-vrata. Ngayon, pakinggan mo ako habang ipinahahayag ko ang banal na bunga ng kabutihang dulot ng panatang iyon.
Verse 7
धनं धान्यं गृहे तस्या न कदाचित्क्षयं व्रजेत् । दुःखिता दुर्भगा दीना सप्त जन्मानि नो भवेत्
Sa kanyang tahanan, ang yaman at butil ay hindi kailanman mauubos. Hindi siya magiging malumbay, malas, o dukha—kahit sa loob ng pitong kapanganakan.
Verse 8
महाकालीव्रतं प्रोक्तं देव्या माहात्म्यसंयुतम् । कृतं पातकनाशाय सर्वकामसमृद्धये
Sa ganito’y ipinahayag ang panata kay Mahākālī—na kalakip ang banal na kadakilaan ng Diyosa. Isinasagawa ito upang pawiin ang mga kasalanan at upang maghatid ng kaganapan at kasaganaan sa lahat ng ninanais.
Verse 9
एवं देवि समाख्यातं महाकालीमहोदयम् । क्षेत्रपीठं महादेवि मन्त्रसिद्धिप्रदायकम्
Sa ganito, O Diyosa, naipaliwanag ang dakilang pagpapakita ni Mahākālī. Ito ang banal na luklukan sa loob ng sagradong pook, O Mahādevī, na nagbibigay ng tagumpay sa pagsasanay ng mantra.
Verse 10
आश्वयुक्छुक्लपक्षे तु नवम्यां तत्र जागृयात् । पीठे पूजाबलिं दत्त्वा मन्त्रं कामं जपन्निशि । सौम्यचित्तः समाप्नोति वांछितां सिद्धिमुत्तमाम्
Sa ikasiyam na araw (Navamī) ng maliwanag na kalahati ng buwang Āśvayuja, nararapat magpuyat at magbantay roon. Matapos maghandog ng pagsamba at alay na bali sa banal na luklukan, at bigkasin ang ninanais na mantra sa buong magdamag, ang may payapang puso ay nakakamit ang pinakamataas na katuparang minimithi.
Verse 133
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये महाकालीमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa—sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa ikapitong aklat na Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi na Prabhāsa-kṣetra Māhātmya—ang kabanatang pinamagatang “Paglalahad ng Kadakilaan ni Mahākālī,” na siyang Kabanata 133.