Adhyaya 127
Sa kabanatang ito, si Īśvara ay nagsalita kay Devī at itinuro ang isang dakilang liṅga na tinatawag na Kṣemeśvara (na binabanggit din sa māhātmya ng Kṣemakareśvara). Inilalarawan ang kinalalagyan ng dambana sa ugnayang heograpiko: nasa hilagang sulok kaugnay ng Kapāleśa, nasa saklaw ng pagtanaw at pagsasagawa ng ritwal na kaugnay ng pook ni Kapāleśa, at may layong “labinlimang busog.” Ang liṅga ay tinatawag na mahāprabhāva, lubhang makapangyarihan, at sarva-pātaka-nāśana—tagapawi ng lahat ng kasalanan. Isinasalaysay din ang pinagmulan: isang makapangyarihang hari na nagngangalang Kṣemamūrti ang nagsagawa ng mahabang tapas doon at, sa taimtim na bhakti at nakatuong layon, itinatag ang liṅga. Ang darśana o pagtanaw dito ay nagdudulot ng kṣema (kapakanan at mapalad na katatagan), pagtatagumpay sa mga gawain, kasaganaan ng ninanais na layunin sa iba’t ibang kapanganakan, at saubhāgya (mabuting kapalaran). Ipinapantay pa ng teksto ang simpleng pagtanaw sa liṅga sa bunga ng pag-aalay ng sandaang baka, at hinihikayat ang mga naghahangad ng bunga ng kṣetra na laging manangan sa liṅgang ito.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि क्षेमेश्वरमनुत्तमम् । तस्मादुत्तरकोणस्थं कपालेशाग्निगोचरे
Wika ni Īśvara: “Pagkatapos, O Dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa walang kapantay na Kṣemeśvara. Mula roon, ito’y nasa sulok sa hilaga, sa loob ng saklaw at tanaw nina Kapāleśa at Agni.”
Verse 2
धनुषां पंचदशके कपालेश्वरतः स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं हि सर्वपातकनाशनम्
Sa layong labinlimang dhanuṣ mula kay Kapāleśvara ay naroon ang isang liṅga na may dakilang kapangyarihan—tagapaglipol ng lahat ng mabibigat na kasalanan.
Verse 3
क्षेममूर्तिः पुरा राजा बभूव स महाबलः । तेन तत्र तपस्तप्तं चिरकालं महात्मना
Noong unang panahon ay may haring nagngangalang Kṣemamūrti, dakila sa lakas. Ang marangal na pinunong iyon ay nagsagawa roon ng mahigpit na pag-aayuno at pagninilay sa napakahabang panahon.
Verse 4
ततः संस्थापितं लिंगं भक्त्या भावितचेतसा । तद्दृष्ट्वा क्षेममायाति कार्यं क्षेमेण सिद्ध्यति
Pagkaraan, taglay ang isip na pinabanal ng debosyon, itinatag niya ang isang liṅga. Sa pagtanaw dito, dumarating ang kṣema—kapayapaan at kagalingan—at ang mga gawain ay natutupad sa ligtas na pagpapala.
Verse 5
सर्वकामसमृद्धात्मा भूया ज्जन्मनिजन्मनि । एवं क्षेमेश्वरं लिंगं ख्यातं पातकनाशनम्
Nawa’y maging ganap sa lahat ng ninanais, sa bawat kapanganakan at muling kapanganakan. Kaya ang liṅga na tinatawag na Kṣemeśvara ay bantog bilang tagapagwasak ng kasalanan.
Verse 6
सर्वकामप्रदं नृणां श्रुतं सौभाग्यदायकम् । दर्शनेनापि तस्यापि गोशतस्य फलं स्मृतम्
Naririnig na ito’y nagbibigay ng lahat ng ninanais ng tao at nagkakaloob ng mapalad na kapalaran. Kahit sa simpleng darśana (pagkakita/pagdarasal na pagtanaw) lamang, sinasabing ang gantimpala’y katumbas ng bunga ng pag-aalay ng sandaang baka.
Verse 7
तस्मात्क्षेत्रफलाकांक्षी नित्यं तल्लिंगमाश्रयेत्
Kaya nga, ang naghahangad ng bunga ng banal na kṣetra ay dapat laging sumilong at kumupkop sa liṅga na iyon.
Verse 127
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये क्षेमंकरेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-127 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Kṣemaṅkareśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa unang bahagi na pinamagatang Prabhāsakṣetra Māhātmya.