Adhyaya 126
Itinuro ni Īśvara kay Devī na magtungo sa dakila at kagalang-galang na liṅga na Śāṇḍilyeśvara, at ipinaliwanag ang kinalalagyan nito kaugnay ng kanlurang bahagi ni Brahmā at ang mga palatandaan ng layo. Inilarawan ang liṅga bilang lubhang mabisa; ang simpleng darśana (pagkakita at banal na pagdalaw sa paningin) ay itinuturing na pāpa-nāśana, tagapuksa ng karumihan at kasalanan. Ipinakikilala rin ang Brahmarṣi Śāṇḍilya—ang karwaheng-mamaneho ni Brahmā, isang mapagnilay na ascetic na nagliliwanag, matatag sa kaalaman at may pagpipigil-sa-sarili. Dumating siya sa Prabhāsa at nagsagawa ng matinding tapas, nagtatag ng isang dakilang liṅga sa hilaga ng Somēśa, at personal na sumamba rito sa loob ng sandaang banal na taon, hanggang makamit ang ninanais at maging ganap. Sa biyaya ni Nandīśvara, pinagkalooban si Śāṇḍilya ng aṇimā at iba pang kahusayan sa yoga. Sa huli, ipinahayag ng teksto: sinumang makakita sa Śāṇḍilyeśvara ay agad na nalilinis, at ang mga kasalanang nagawa sa pagkabata, kabataan, o katandaan—may malay man o hindi—ay napapawi sa darśana na ito.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शांडिल्येश्वरमुत्तमम् । ब्रह्मणः पश्चिमे भागे धनुषां षोडशांतरे
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa kataas-taasang Śāṇḍilyeśvara. Ito’y nasa kanluran ng (dambana ni) Brahmā, sa layong labing-anim na dhanuṣ (sukat na haba ng busog).”
Verse 2
महाप्रभावं लिङ्गं तद्दर्शनात्पापनाशनम्
Ang liṅga na iyon ay may dakilang kapangyarihan; sa darśana (banal na pagtanaw/pagharap) dito, nalilipol ang mga kasalanan.
Verse 3
शांडिल्योनाम ब्रह्मर्षिः सारथिर्ब्रह्मणः स्मृतः । तपस्वी स महातेजा ज्ञाननिष्ठो जितेन्द्रियः
May isang Brahmarṣi na nagngangalang Śāṇḍilya, na inaalala bilang sārathi (tagapagpatakbo ng karwahe) ni Brahmā. Siya’y isang mapag-asceta na may dakilang ningning—matatag sa kaalaman at nagwagi sa mga pandama.
Verse 4
स प्रभासं समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । प्रतिष्ठाप्य महालिंगं सोमेशादुत्तरे स्थितम्
Pagdating niya sa Prabhāsa, nagsagawa siya ng napakahigpit na tapas (matinding pag-aayuno at pagninilay). Itinatag niya ang isang dakilang liṅga, na nasa hilaga ng Someśa.
Verse 5
स स्वयं पूजयामास दिव्याब्दानां शतं प्रिये । ततोऽभिलषितं प्राप्य कृतकृत्यो बभूव ह
O minamahal, siya mismo ang sumamba (sa liṅga) sa loob ng sandaang banal na taon. Pagkaraan, nang makamtan ang ninanais, siya’y naging ganap na natupad ang layon.
Verse 6
नन्दीश्वरप्रसादेन अणिमादिगुणैर्युतः । तं दृष्ट्वा तु नरः सद्यो विपापः संप्रजायते
Sa biyaya ni Nandīśvara, ang dambanang iyon ay pinagkalooban ng mga kapangyarihang siddhi na nagsisimula sa aṇimā. Ngunit ang sinumang makakita nito ay agad na napapawi sa kasalanan.
Verse 7
बाल्ये वयसि यत्पापं वार्धक्ये यौवनेऽपि वा । अज्ञानाज्ज्ञानतो वाऽपि यः करोति नरः प्रिये । तत्सर्वं नाशमायाति शांडिल्येश्वरदर्शनात्
O minamahal, anumang kasalanang nagawa ng tao sa pagkabata, kabataan, o katandaan—maging dahil sa kamangmangan o sadyang ginawa—lahat iyon ay napapawi sa darśana (pagkakita sa kabanalan) ni Śāṇḍilyeśvara.
Verse 126
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये शाण्डिल्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षड्विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-126 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ni Śāṇḍilyeśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa (Ikapitong Aklat) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa bahaging Prabhāsa-kṣetra-māhātmya.