Adhyaya 125
Inilalarawan ng kabanatang ito ang patnubay ni Īśvara tungkol sa kinalalagyan at wastong pagsamba, na nagtuturo sa isang iginagalang na liṅga na tinatawag na “Mahāliṅga,” minamahal ng mga diyos, na nasa tiyak na direksiyon at sukat ng layo. Ang liṅga ay pinupuri bilang kāma-prada (nagkakaloob ng ninanais) at sarva-pātaka-nāśana (nag-aalis ng mabibigat na kasalanan), at tinatawag na Paulomīśvara, na sinasabing itinatag ni Paulomī. Isinasalaysay ang pinagmulan: sa labanan laban kay Tāraka, natalo ang mga diyos at si Indra ay nabalot ng dalamhati at takot. Si Indrāṇī, upang hingin ang tagumpay ni Indra, ay taimtim na sumamba kay Śambhu; tumugon si Mahādeva sa hula na lilitaw ang makapangyarihang anak na may anim na mukha (Ṣaṇmukha) at papatay kay Tāraka. Ipinapangako rin na ang sinumang sumamba sa liṅgang ito ay magiging gaṇa ni Śiva at makalalapit sa Kanya. Sa wakas, nanirahan si Indra roon at napawi ang lungkot at pangamba, pinagtitibay ang dambana bilang kanlungan ng ritwal at bukirin ng kabutihan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगं महादेवि सुरप्रियम् । रावणेश्वरवायव्ये धनुषां त्रिंशकेऽन्तरे
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa Dakilang Liṅga—minamahal ng mga diyos—na nasa hilagang-kanluran ng Rāvaṇeśvara, sa layong tatlumpung dhanus.”
Verse 2
स्थितं कामप्रदं लिंगं सर्वपातकनाशनम् । पौलोमीश्वरनामाढचं पौलोम्या संप्रतिष्ठितम्
Naroon ay nakatindig ang isang Liṅga na nagbibigay ng ninanais at pumupuksa sa lahat ng kasalanan, tanyag sa pangalang Paulomīśvara, na itinatag nang wasto ni Paulomī (Indrāṇī).
Verse 3
तारकेण यदा ध्वस्तास्त्रिदशाः संगरे स्थिताः । त्रैलोक्यं विहृतं सर्वं स्वयमिन्द्रत्वमागतः
Nang sa digmaan ay dinurog ni Tāraka ang Tatlumpu’t Tatlong diyos at winasak ang buong tatlong daigdig, siya mismo ang umangkin sa paghahari ni Indra at nagtaglay ng indratva.
Verse 4
तदा शक्रः सुदुःखार्तो भयोद्विग्नो ननाश वै । तदा तद्भार्यया देवि इन्द्राण्या शोककर्षया
Noon, si Śakra (Indra), na labis na pinahirapan ng matinding dalamhati at nayanig sa takot, ay tumakas. Sa sandaling iyon, O Diyosa, ang kanyang asawa na si Indrāṇī—na binibigatan ng pagdadalamhati—(ay kumilos pa).
Verse 5
इन्द्रस्य जयमिच्छन्त्या शंभुराराधितस्तया । ततस्तुष्टो महादेवस्तामुवाच शुभेक्षणाम्
Nagnanais ng tagumpay ni Indra, sinamba niya si Śambhu (Śiva) nang may debosyon. Nang malugod, nagsalita si Mahādeva sa babaeng yaon na may magagandang mata.
Verse 6
भगवानुवाच । उत्पत्स्यति सुतोऽस्माकं षण्मुखस्तु महाबलः । तारकं दैत्यराजानं स चैनं घातयिष्यति
Wika ng Mapalad na Panginoon: “Isisilang ang isang anak namin—si Ṣaṇmukha, na may dakilang lakas. Siya ang papatay kay Tāraka, hari ng mga asura.”
Verse 7
गच्छ त्वं विज्वरा भूत्वा शृणु भूयो वचश्च मे
“Humayo ka ngayon, malaya na sa lagnat ng pagdurusa; at pakinggan mong muli ang aking mga salita.”
Verse 8
अत्र स्थितमिदं लिंगं योऽस्माकं पूजयिष्यति । स नूनं मे गणो भूत्वा मत्सकाशमुपेष्यति
“Sinumang sasamba sa Liṅga na ito, na itinatag dito bilang amin, ay tiyak na magiging isa sa aking mga gaṇa at lalapit sa aking harapan.”
Verse 9
एवमुक्ता गता साध्वी देवराड्यत्र संस्थितः । सर्वद्दुःखविनिर्मुक्ता सर्वदैत्यभयोज्झिता
Nang masabihan nang gayon, ang banal at marangal na babae ay lumisan; at ang Hari ng mga diyos ay nanahan doon—malaya sa lahat ng dalamhati at napawi ang lahat ng takot sa mga daitya (asura).
Verse 125
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पौलोमोश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-125 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Paulomośvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi na “Prabhāsa-kṣetra-māhātmya,” ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā.