Adhyaya 124
Sa isang diyalogo nina Śiva at Devī, itinuturo ng kabanatang ito ang isang dambana sa kanluran kung saan si Gaurī ay sinasamba bilang Saubhāgyeśvarī, ang nagkakaloob ng saubhāgya—mapalad na kapalaran sa pag-aasawa, kagalingan at kabutihang-palad. Inilalarawan ang pook sa pamamagitan ng mga palatandaang pangdireksiyon at pangkonteksto, kabilang ang ugnay kay Rāvaṇa sa pangalang “Rāvaṇeśa” at ang pagbanggit sa “limang busog” bilang detalyeng panglokalisasyon. Isinasalaysay din ang pinagmulan: si Arundhatī ay nagsagawa ng matinding tapas doon, dahil sa hangaring makamtan ang saubhāgya at sa tapat na pagsamba kay Gaurī, at nakamit niya ang pinakamataas na katuparan sa bisa ng kapangyarihan ng Diyosa. Itinatangi ang ikatlong araw ng maliwanag na kalahati ng buwang Māgha (tṛtīyā) bilang banal na panahon. Ayon sa phalaśruti, ang sinumang sumamba sa Diyosa nang may bhakti ay magkakamit ng saubhāgya, at ang katiyakang ito’y umaabot pa hanggang sa mga susunod na kapanganakan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गौरीं सौभाग्यदायिनीम् । पश्चिमे रावणेशस्य धनुषां पञ्चके स्थिताम्
Wika ni Īśvara: Pagkatapos nito, O Mahādevī, marapat na magtungo kay Gaurī, ang tagapagkaloob ng saubhāgya—ang mapalad na biyaya ng pag-aasawa—na naroroon sa kanluran ng Rāvaṇeśa, sa pook na sinusukat na “limang busog.”
Verse 2
यत्रातप्यत्तपो घोरं स्वयं देवी ह्यरुंधती । सौभाग्यं कांक्षमाणा सा गौरीपूजापरायणा
Doon, ang diyosang si Arundhatī mismo ay nagsagawa ng mabagsik na pag-aayuno at pagninilay, nananabik sa saubhāgya, at lubos na nakatuon sa pagsamba kay Gaurī.
Verse 3
संप्राप्ता परमां सिद्धिं तस्या देव्याः प्रभावतः । तृतीयायां शुक्लपक्षे माघे मासि वरानने
Sa bisa ng Diyosang yaon, natamo niya ang pinakadakilang siddhi—O marikit ang mukha—sa ikatlong araw ng maliwanag na kalahati ng buwan, sa buwan ng Māgha.
Verse 4
यस्तां पूजयते भक्त्या स सौभाग्यमवाप्नुयात् । अन्यजन्मनि देवेशि नात्र कार्या विचारणा
Sinumang sumamba sa Kanya nang may debosyon ay magkakamit ng saubhāgya (mapalad na kapalaran); maging sa ibang kapanganakan, O Ginang ng mga diyos, hindi na kailangan ang pag-aalinlangan o pagninilay pa.
Verse 124
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सौभाग्येश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्विशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-124 na kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Saubhāgyeśvarī,” sa Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa loob ng Prabhāsakṣetra-māhātmya.