Adhyaya 117
Ang kabanatang ito ay pagpupuri sa isang banal na pook ng Śaiva, bilang aral ni Īśvara kay Mahādevī. Una, ibinibigay ang gabay sa paghanap at pagsamba: itinuturo ang Bhūtanātheśvara–Hara na nasa malapit sa Īśa-bhāga ni Kuṇḍeśvarī, na may tiyak na layo na “dalawampung sukat ng busog,” upang matunton ng deboto ang dambana. Pagkaraan, itinatatag ang liṅga bilang anādi-nidhana (walang simula at walang wakas) sa pangalang Kalpa-liṅga, at ipinaliliwanag ang mga pangalan ayon sa yuga: sa Tretā ay naaalala bilang Vīrabhadreśvarī, at sa Kali ay kilala bilang Bhūteśvara/Bhūtanātheśvara. May maikling pinagmulan din: sa isang sandali ng Dvāpara, di-mabilang na bhūta ang nagkamit ng sukdulang tagumpay dahil sa kapangyarihan ng liṅga, kaya nag-ugat sa daigdig ang pangalan ng pook. Itinatakda rin ang isang tuwirang pagtalima sa gabi ng Kṛṣṇa-caturdaśī: matapos sambahin si Śaṅkara, humarap sa timog at sambahin si Aghora, na may pagpipigil-sa-sarili, kawalang-takot, at matatag na pagninilay—na nangangakong makakamit ang anumang siddhi na maaaring makuha sa mundong ito. Inirerekomenda ang pag-aalay ng tilā (linga/bijan) at ginto, at ang piṇḍa para sa mga pitṛ upang makalaya mula sa kalagayang preta. Sa phalaśruti, sinasabing ang tapat na pagbasa o pakikinig sa kaluwalhatian ng diyos na ito ay sumisira sa naipong kasalanan at tumutulong sa paglilinis.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि भूतनाथेश्वरं हरम् । कुण्डेश्वर्या ईशभागे धनुषां विंशकेऽन्तरे
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo kay Hara na tinatawag na Bhūtanātheśvara. Ito’y nasa panig ng Īśa mula sa Kuṇḍeśvarī, sa layong dalawampung dhanus.”
Verse 2
कल्पलिंगं महादेवि ह्यनादिनिधनं स्थितम् । पूर्वं त्रेतायुगे देवि वीरभद्रेश्वरीति च
O Mahādevī, naroon ang Kalpa-liṅga, na walang pasimula at walang wakas, na nananatiling nakatindig. Noong una, sa Tretā Yuga, O Diyosa, ito’y tinatawag din na Vīrabhadreśvarī.
Verse 3
प्रख्यातं भुवि देवेशि कलौ भूतेश्वरं स्मृतम् । पुरा द्वापरसंधौ च तत्र भूतानि कोटिशः
O Ginang ng mga Diyos, bantog sa daigdig ang pook na yaon; sa Panahong Kali ito’y inaalala bilang Bhūteśvara. Noong unang panahon, sa pagsasanib ng Dvāpara, nagtipon doon ang mga bhūta na umaabot sa maraming krore.
Verse 4
संसिद्धिं परमां जग्मुस्तल्लिंगस्य प्रभावतः । तेन भूतेश्वरं नाम प्रख्यातं धरणीतले
Sa bisa ng liṅga na iyon, narating nila ang sukdulang katuparan. Kaya ang pangalang Bhūteśvara ay sumikat sa ibabaw ng lupa.
Verse 5
तत्र कृष्णचतुर्द्दश्यां रात्रौ संपूज्य शंकरम् । दक्षिणां दिशमाश्रित्य अघोरं पूजयेत्तु यः
Doon, sa gabi ng Kṛṣṇa-caturdaśī (ika-14 ng madilim na kalahati), matapos sambahin nang wasto si Śaṅkara, sinumang humarap sa timog at sumamba kay Aghora (anyo ni Śiva) ay magkakamit ng ipinangakong bunga.
Verse 6
दृढं जितेन्द्रियो भूत्वा निर्भयो ध्यानसंयु तः । तस्यैव जायते सिद्धिर्या काचिद्भूतले स्थिता
Kapag naging matatag, napigil ang mga pandama, walang takot, at puspos ng pagninilay, ang taong iyon ay tunay na nakakamit ang anumang siddhi na maaaring makamtan sa lupa.
Verse 7
तिलहेमप्रदानं च पिण्डदानं च तत्र वै । पितॄनुद्दिश्य दद्याद्वै तेषां प्रेतत्वमुक्तये
Doon nga, nararapat maghandog ng kaloob na linga at ginto, at mag-alay din ng piṇḍa; iukol ito sa mga Pitṛ upang sila’y makalaya sa kalagayang preta (ligaw na kaluluwa).
Verse 8
इति निगदितमेतद्भूतनाथेश्वरस्य प्रचुरकलिमलानां नाशनं पुण्यहेतुः । पठति च पुरुषो वा यः शृणोतीह भक्त्या सुरवरमहिमानं मुच्यते पातकौघैः
Ganito nga ang ipinahayag tungkol kay Bhūtanātheśvara—isang mapalad na sanhi ng kabutihan na pumupuksa sa saganang dungis ng Panahong Kali. At sinumang may debosyon na bumabasa nito o nakikinig dito sa kadakilaan ng pinakadakila sa mga diyos, ay napapalaya mula sa bunton-bunton na kasalanan.
Verse 117
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कुंडेश्वरी माहात्म्ये भूतनाथेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-117 kabanata, na pinamagatang “Paglalahad ng Kaluwalhatian ni Bhūtanātheśvara,” sa Kuṇḍeśvarī Māhātmya, sa loob ng Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, sa ikapitong aklat na Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.