Adhyaya 114
Itinuro ni Īśvara kay Devī na magtungo sa banal na pook ni Viṣṇu na tinatawag na Vāmana Svāmin, na ipinupuri bilang tagapagpawi ng kasalanan (pāpa-praṇāśana) at tagawasak ng mabibigat na paglabag (sarva-pātaka-nāśana). Inilalagay ng kabanata ang tīrtha na ito malapit sa timog-kanlurang bahagi ng Puṣkara, bilang pook na may natatanging kabanalan. Isinasalaysay ang mitikong pangyayari ng paggapus ni Viṣṇu kay Bali sa pamamagitan ng “tatlong hakbang”: una, inilapag ang kanang paa sa pook na ito; ikalawa, sa tuktok ng Meru; at ikatlo, sa kalangitan. Nang malampasan ang hangganan ng sansinukob, lumitaw ang mga tubig na kinikilalang ilog Gaṅgā, na tinatawag na Viṣṇupadī—tubig na nagmula sa bakas ng paa ni Viṣṇu. Ipinaliliwanag din ang Puṣkara sa pinagmulan ng salita sa kahulugang “langit” at “tubig,” na nagtatatag dito bilang tagpuan ng kabanalan na kaugnay ng Prajāpati. Tinutukoy ang mga bunga ng ritwal: ang pagligo at pagtanaw sa bakas ng paa ni Hari ay nagdadala sa pinakamataas na tahanan ni Hari; ang pag-aalay ng piṇḍa ay nagbibigay ng matagal na kasiyahan sa mga ninuno; at ang pag-aalay ng panyapak sa isang disiplinadong brāhmaṇa ay pinupuri bilang gantimpalang marangal na paglalakbay sa daigdig ni Viṣṇu. Isang gāthā na iniuugnay kay Vasiṣṭha ang binabanggit upang patibayin ang katwirang nagpapadalisay ng tīrtha na ito.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विष्णुं पापप्रणाशनम् । वामनस्वामिनामानं सर्वपातकनाशनम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, marapat na lumapit kay Viṣṇu, ang tagapuksa ng kasalanan—na kilala bilang Vāmanasvāmi—na nag-aalis ng lahat ng pagkakasala.
Verse 2
पुष्करान्नैरृते भागे धनुर्विशतिभिः स्मृतम् । यदा बद्धो बलिर्देवि विष्णुना प्रभविष्णुना
Sinasabing naroon ito sa timog-kanluran ng Puṣkara, may layo na dalawampung dhanu. O Diyosa, doon itinali si Bali ni Viṣṇu, ang makapangyarihan at lumalaganap sa lahat.
Verse 3
तदा तत्र पदं न्यस्तं दक्षिणं विश्वरूपिणा । द्वितीयं मेरुशृंगे तु तृतीयं गगने प्रिये
Noon, ang Panginoong may anyong kosmiko ay inilapag ang Kanyang kanang paa roon; ang ikalawang hakbang ay sa tuktok ng Bundok Meru; at ang ikatlo, o minamahal, ay sa mismong kalangitan.
Verse 4
यावदूर्ध्वं चोत्क्षिपति तावद्भिन्नं सुदूरतः । पादाग्रेण तु ब्रह्माण्डं निष्क्रान्तं सलिलं ततः
Gaano man kataas Niya ito itinaas, gayon din kalayo ang pagkakabiyak nito. At sa dulo ng Kanyang paa, nabutas ang balát ng sansinukob; mula roon ay umagos ang tubig.
Verse 5
ततः स्वजानुमात्रेण संप्राप्तं पृथिवीतले । ततो विष्णुपदी गंगा प्रसिद्धिमगमत्क्षितौ
Pagkaraan, ang tubig na iyon ay bumaba sa lupa sa sukat na abot sa Kanyang tuhod at dumating sa ibabaw ng daigdig. Mula noon, ang Ilog Gaṅgā ay sumikat sa lupa bilang “Viṣṇupadī”—ang ilog na nagmula sa Paa ni Viṣṇu.
Verse 6
पूर्वं सा पुष्करे प्राप्ता पुष्करात्सा महानदी । पुष्करं कथ्यते व्योम पुष्करं कथ्यते जलम् । तेन तत्पुष्करं ख्यातं संनिधानं प्रजापतेः
Noong una, siya’y dumating sa Puṣkara; at mula sa Puṣkara ay umagos pa ang dakilang ilog na yaon. Ang “Puṣkara” ay sinasabing nangangahulugang kalangitan, at ang “Puṣkara” ay sinasabing nangangahulugang tubig din; kaya ang Puṣkara ay bantog bilang banal na pook ng pagdatal ng Prajāpati.
Verse 7
तत्र स्नानं नरः कृत्वा यः पश्यति हरेः पदम् । स याति परमं स्थानं यत्र देवो हरिः स्वयम्
Sinumang matapos maligo roon ay makakita sa Bakas ng Paa ni Hari, siya’y makararating sa kataas-taasang tahanan—kung saan nananahan ang diyos na si Hari mismo.
Verse 8
तत्र पिंडप्रदानेन तृप्तिः स्यात्कोटिवार्षिकी । पितॄणां च वरारोहे ह्येतदाह हरिः स्वयम्
Sa pag-aalay ng piṇḍa roon, O babaeng may marikit na balakang, ang mga ninuno ay masisiyahan sa loob ng sampung milyong taon—gaya ng ipinahayag ni Hari mismo.
Verse 9
अत्र गाथा पुरा गीता वसिष्ठेन महर्षिणा । वामनस्वामिनं दृष्ट्वा तां शृणुष्व समाहिता
Tungkol dito, may sinaunang taludtod na minsang inawit ng dakilang rishi na si Vasiṣṭha matapos masilayan ang Panginoong Vāmanasvāmin. Pakinggan mo ito nang may natitipong diwa.
Verse 10
स्नात्वा तु पुष्करे तीर्थे दृष्ट्वा विष्णुपदं ततः । अपि कृत्वा महत्पापं किमतः परितप्यते
Pagkaligo sa Puṣkara tīrtha at pagkakita sa Bakas ng Paa ni Viṣṇu, kahit nakagawa pa ng malaking kasalanan—bakit pa magdadalamhati pagkatapos nito?
Verse 11
यस्तत्रोपानहौ दद्याद्ब्राह्मणाय यतव्रतः । स यानवरमारूढो विष्णुलोके महीयते
Sinumang naroon, mapagpigil sa sarili at tapat sa mga panata, na maghandog ng isang pares ng sandalyas sa isang brāhmaṇa—siya’y pararangalan sa daigdig ni Viṣṇu, na wari’y nakasakay sa isang maringal na sasakyan.
Verse 114
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये वामनस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्दशोत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-114 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Panginoong Vāmanasvāmin,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya—ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā.