Adhyaya 113
Sa kabanatang ito, nagsalita si Īśvara (Śiva) kay Devī at itinuro ang isang dakilang liṅga na tinatawag na Jānakīśvara, na nasa timog-kanluran (naiṛta) malapit sa Rāmeśa/Rāmeśāna. Inilarawan ang pook bilang pāpa-hara, tagapag-alis ng kasalanan para sa lahat ng nilalang, at bilang liṅga na minsang sinamba nang natatangi ni Jānakī (Sītā). Isinalaysay din ang kasaysayan ng pangalan: dati itong tinawag na Vasiṣṭheśa; sa Tretā-yuga naging tanyag bilang Jānakīśa; at nang makamit ng animnapung libong Vālakhilya na mga rishi ang siddhi roon, nagkaroon ito ng bansag na Siddheśvara. Sa Kali-yuga, inilalarawan ito bilang makapangyarihang “yuga-liṅga” (dalawahang liṅga), na ang simpleng pagtanaw pa lamang ay nagpapalaya sa deboto mula sa pagdurusang dulot ng kamalasan. Itinatakda ang debosyonal na pūjā para sa babae at lalaki, kabilang ang pagligo/pag-ablusyon at pagbuhos ng tubig sa liṅga. Para sa mas mahigpit na pagsunod, matapos maligo sa Puṣkara-tīrtha ay magsamba nang may disiplinadong asal at pagkain sa loob ng isang buwang tuluy-tuloy—na ang araw-araw na gantimpala ay higit pa sa Aśvamedha. May tiyak ding panahon: ang pagsamba ng isang babae sa ikatlong tithi ng Māgha ay nag-aalis ng dalamhati at kamalasan maging sa kanyang angkan. Sa huli, sinasabi ng phalaśruti na ang pakikinig sa māhātmya na ito ay sumisira sa mga kasalanan at nagkakaloob ng pagpapala.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि जानकीश्वरमुत्तमम् । रामेशान्नैऋते भागे धनुस्त्रिंशकसंस्थितम्
Wika ni Īśvara: Pagkatapos, O Mahādevī, marapat na magtungo sa dakilang Jānakīśvara, na nasa timog-kanluran ng Rāmeśvara, sa layong tatlumpung dhanu.
Verse 2
पापघ्नं सर्वजंतूनां जानक्याऽराधितं पुरा । प्रतिष्ठितं विशेषेण सम्यगाराध्यशंकरम्
Ito’y pumupuksa ng kasalanan ng lahat ng nilalang. Noong unang panahon, sinamba ito ni Jānakī (Sītā); at matapos mapalugod nang wasto si Śaṅkara, ito’y itinatag nang may natatanging kabanalan at pagdiriwang.
Verse 3
पूर्वं तस्यैव लिंगस्य वसिष्ठेशेति नाम वै । तत्पश्चाज्जानकीशेति त्रेतायां प्रथितं क्षितौ
Noon, ang mismong liṅga na iyon ay tunay na tinatawag na Vasiṣṭheśa; pagkaraan, sa panahon ng Tretā-yuga, ito’y sumikat sa daigdig bilang Jānakīśa.
Verse 4
ततः षष्टिसहस्राणि वालखिल्या महर्षयः । तत्र सिद्धिमनुप्राप्तास्तेन सिद्धेश्वरेति च
Pagkaraan, animnapung libong dakilang rishi na Vālakhilya ang nagkamit ng siddhi roon; kaya ito’y tinatawag ding Siddheśvara.
Verse 5
ख्यातं कलौ महादेवि युगलिंगं महाप्रभम् । तद्दृष्ट्वा मुच्यते पापैर्दुःखदौर्भाग्यसंभवैः
O Mahādevī, sa Kali-yuga ito’y tanyag bilang maringal na ‘Yuga-liṅga’. Sa pagtanaw pa lamang dito, napapalaya ang tao sa mga kasalanang pinagmumulan ng dalamhati at kamalasan.
Verse 6
यस्तं पूजयते भक्त्या नारी वा पुरुषोऽपि वा । संस्नाप्य विधिवद्भक्त्या स मुक्तः पातकैर्भवेत्
Sinumang sumamba sa liṅga na iyon nang may debosyon—babae man o lalaki—at magsagawa ng ritwal na pagpapaligo (abhiseka) ayon sa tuntunin nang may pananampalataya, siya’y mapapalaya sa mga kasalanan.
Verse 7
स्नात्वा च पुष्करे तीर्थे यस्तल्लिगं प्रपूजयेत् । नियतो नियताहारो मासमेकं निरन्तरम्
Pagkaligo sa Puṣkara tīrtha, sinumang sumamba sa liṅga na iyon, may disiplina at may takdang pagkain, nang tuluy-tuloy sa loob ng isang buwan—
Verse 8
दिनेदिने भवेत्तस्य वाजिमेधाधिकं फलम् । माघे मासि तृतीयायां या नारी तं प्रपूजयेत् । तदन्वयेऽपि दौर्भाग्यं दुःखं शोकश्च नो भवेत्
Araw-araw, ang bunga ng pagsamba ng gayong deboto ay hihigit pa sa bunga ng handog na Aśvamedha. At sa buwan ng Māgha, sa ikatlong tithi, ang babaeng sumamba sa Kanya—maging sa kanyang angkan ay hindi lilitaw ang kamalasan, pagdurusa, at dalamhati.
Verse 9
इति ते कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । श्रुतं हरति पापानि सौभाग्यं संप्रयच्छति
Kaya nga, O Diyosa, naisalaysay ko sa iyo ang māhātmya na pumupuksa ng kasalanan. Kapag napakinggan, inaalis nito ang mga sala at nagkakaloob ng mabuting kapalaran.
Verse 113
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जानकीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयोदशोत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-113 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ni Jānakīśvara,” sa unang bahagi na “Prabhāsa-kṣetra Māhātmya,” ng ikapitong Khaṇḍa, ang Prabhāsa Khaṇḍa, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa (ang Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod).