Adhyaya 112
Inilalahad ng kabanatang ito ang tagubiling parang talaan ng paglalakbay ni Īśvara kay Devī: tumungo sa dakilang dambana ng Lakṣmaṇeśvara, na nasa silangan ng Rāmeśa at may tiyak na layo na tatlumpung dhanus. Ang liṅga roon ay sinasabing itinindig ni Lakṣmaṇa sa kanyang paglalakbay-pananampalataya; ito’y tagapag-alis ng mabibigat na kasalanan at sinasamba rin ng mga diyos. Itinatakda ang mga paraan ng debosyon: pagsamba na may sayaw, awit, at tugtugin; gayundin ang homa at japa, habang ang deboto’y nakalapat sa malalim na pagninilay (samādhi), na humahantong sa pangakong “paramā gati,” ang pinakamataas na hantungan. Ipinapaliwanag din ang tuntunin ng dāna: matapos parangalan ang diyos sa sunod-sunod na handog gaya ng pabango at mga bulaklak, maghandog ng pagkain, tubig, at ginto sa karapat-dapat na dvija. Binibigyang-diin ang kṛṣṇa-caturdaśī (ika-14 ng madilim na kalahati) sa buwan ng Māgha: ang pagligo, pagbibigay, at japa sa araw na iyon ay ipinahahayag na akṣaya, di-nauubos ang bunga. Sa hulihan, itinatala na ang kabanata ay kabilang sa Prabhāsa Khaṇḍa sa loob ng Prabhāsakṣetramāhātmya.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लक्ष्मणेश्वरमुत्तमम् । रामेशात्पूर्वदिग्भागे धनुस्त्रिंशकसंस्थितम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa marangal na Lakṣmaṇeśvara, na nasa silangan ng Rāmeśvara, sa layong tatlumpung dhanus.
Verse 2
स्थापितं लक्ष्मणेनैव तत्र यात्रागतेन वै । महापापहरं देवि तल्लिंगं सुरपूजितम्
Ang liṅga na iyon ay tunay na itinatag ni Lakṣmaṇa mismo nang siya’y dumating doon sa banal na paglalakbay. O Diyosa, ito’y nag-aalis ng malalaking kasalanan at sinasamba ng mga diyos.
Verse 3
यस्तं पूजयते भक्त्या नृत्यगीतादिवादनैः । होमजाप्यैः समाधिस्थः स याति परमां गतिम्
Sinumang sumamba sa Kanya nang may debosyon—sa pamamagitan ng sayaw, awit, at tugtugin—at sa homa at pag-uulit ng mantra, na nananatili sa samādhi, ay makaaabot sa pinakamataas na hantungan.
Verse 4
अन्नोदकं हिरण्यं च तत्र देयं द्विजातये । संपूज्य देवदेवेशं गंधपुष्पादिभिः क्रमात्
Doon, dapat ibigay ang pagkain at tubig, pati ginto, sa isang dvija (brāhmaṇa). Matapos sambahin nang wasto ang Panginoon ng mga diyos sa pamamagitan ng pabango, mga bulaklak, at iba pa ayon sa pagkakasunod—
Verse 5
माघे कृष्णचतुर्दश्यां विशेषस्तत्र पूजने । स्नानं दानं जपस्तत्र भवेदक्षयकारकम्
Sa madilim na ika-labing-apat (kṛṣṇa-caturdaśī) ng Māgha, ang pagsamba roon ay may natatanging bisa. Ang paliligo, pagkakawanggawa, at pagbigkas ng mantra roon ay nagiging di-nauubos na kabutihan.
Verse 112
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रामेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये लक्ष्मणेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वादशोत्तरशततमो ऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong Prabhāsa-khaṇḍa, sa unang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, sa Rāmeśvara-kṣetra-māhātmya, ang ika-112 kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Lakṣmaṇeśvara.”