Adhyaya 110
Itinuro ni Īśvara kay Devī na magtungo sa kanluran mula sa Gaurī-tapovana patungo sa dakilang Prabhāseśvara. Itinakda Niya ang kinalalagyan nito sa loob ng “pitong haba ng busog,” at kinilala ang dakilang liṅga bilang itinindig ng ikawalong Vasu na si Prabhāsa. Isinasalaysay ang layon ni Prabhāsa—ang pagnanais ng supling—at ang kanyang paglalagak ng mahāliṅga, saka ang mahabang pag-aayuno at pagninilay na tinawag na “Āgneyī” sa loob ng sandaang taong-diyos. Nalugod si Rudra at ipinagkaloob ang hinihinging biyaya. May banggit ding salinlahi: si Bhuvanā (kapatid ni Bṛhaspati) ang kabiyak ni Prabhāsa; at ang kanilang angkan ay inuugnay kay Viśvakarmā, ang kosmikong panday-lumikha, at kay Takṣaka na bantog sa pambihirang kapangyarihan. Sa wakas, itinakda ang tuntunin para sa mga pilgrim: sa buwan ng Māgha, sa ika-14 na araw ng buwan, maligo sa tagpuan ng dagat, mag-japa ng Śatarudrīya, mamuhay na may pagpipigil (humiga sa lupa, mag-ayuno), paliguan ang liṅga ng pañcāmṛta, sumamba ayon sa alituntunin, at maaaring maghandog ng isang toro. Ipinapangako ang paglilinis ng kasalanan at ganap na kasaganaan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे प्रभासेश्वरमुत्तमम् । गौरीतपोवनाद्देवि पश्चिमे समुदाहृतम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Diyosa na may marikit na balakang, nararapat na magtungo sa kataas-taasang Prabhāseśvara, na sinasabing nasa kanluran ng kakahuyan ng pag-aayuno ni Gaurī.
Verse 2
धनुषां सप्तके देवि नातिदूरे व्यवस्थितम् । स्थापितं तन्महालिंगं वसूनामष्टमेन हि
O Diyosa, hindi ito kalayuan—may layong pitong haba ng busog. Ang dakilang Liṅga na iyon ay tunay na itinatag ng ikawalo sa mga Vasu.
Verse 3
प्रभास इति नाम्ना हि शिवपूजारतेन वै । स पुत्रकामो देवेशि प्रभासक्षेत्रमागतः
Tunay ngang may isang nagngangalang Prabhāsa, masigasig sa pagsamba kay Śiva. Nagnanais ng isang anak na lalaki, O Ginang ng mga diyos, siya’y dumating sa banal na pook ng Prabhāsa.
Verse 4
प्रतिष्ठाप्य महालिङ्गं चचार विपुलं तपः । आग्नेयमिति विख्यातं दिव्याब्दानां शतं प्रिये
Matapos italaga at itindig ang dakilang Liṅga, nagsagawa siya ng malawak na pag-aayuno at pagninilay—sa dambanang kilala bilang “Āgneya”—sa loob ng sandaang banal na taon, O minamahal.
Verse 5
ततस्तस्य महादेवि सम्यक्छ्रद्धान्वि तस्य वै । तुतोष भगवान्रुद्रो ददौ यन्मनसीप्सितम्
Pagkaraan nito, O Mahādevī, nalugod ang pinagpalang Rudra sa kanyang tunay at matatag na pananampalataya, at ipinagkaloob ang minimithi ng kanyang puso.
Verse 6
बृहस्पतेस्तु भगिनी भुवना ब्रह्मवादिनी । प्रभासस्य तु सा भार्या वसूनामष्टमस्य च
Si Bhuvanā, isang babaeng nakatuon sa banal na kaalaman, ay kapatid ni Bṛhaspati. Siya ang naging asawa ni Prabhāsa, ang ikawalo sa mga Vasu.
Verse 7
विश्वकर्मा सुतस्तस्याः सृष्टिकर्ता प्रजापतिः । देवानां तक्षको विद्वान्मनोर्मातामहः स्मृतः
Mula sa kanya isinilang si Viśvakarmā, ang Prajāpati na humuhubog sa sangnilikha. Ang marunong na Takṣaka, bantog na panday ng mga diyos, ay inaalala bilang lolo sa ina ni Manu.
Verse 8
तक्षकः सूर्यबिंबस्य तेजसः शातनो महान् । एवं तस्याऽभवत्पुत्रो वसूनामष्टमस्य वै
Ang dakilang Takṣaka ay makapangyarihang tagapagpahinahon, na nagpapababa sa naglalagablab na ningning ng bilog ng araw. Kaya mula sa kanya isinilang ang isang anak—ang ikawalo sa mga Vasu.
Verse 9
प्रभासनाम्नो देवेशि तल्लिंगाराधनोद्यतः । इति ते कथितं देवि प्रभासेश्वरसूचकम्
O Reyna ng mga diyos, siya’y naging masigasig sa pagsamba sa liṅga na tinatawag na Prabhāsa. Kaya, O Devī, naisalaysay ko sa iyo ang nagpapahiwatig at naghahayag kay Prabhāseśvara.
Verse 10
माहात्म्यं सर्वपापघ्नं सर्वकामप्रदं शुभम् । यस्तं पूजयते भक्त्या सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः
Ang Māhātmya na ito ay mapalad—sumisira sa lahat ng kasalanan at nagbibigay ng lahat ng marapat na hangarin. Sinumang sumamba sa Kanya nang may debosyon at wastong pananampalataya ay tatamo ng bunga nito.
Verse 11
भूमिशायी निराहारो जपन्वै शतरुद्रियम् । माघे मासि चतुर्दश्यां स्नात्वा सागरसंगमे
Matulog sa lupa, mag-ayuno, at tunay na bigkasin ang Śatarudrīya. Pagkaraan, sa ika-labing-apat na araw ng buwan (caturdaśī) sa buwan ng Māgha, matapos maligo sa tagpuan ng dagat…
Verse 12
पंचामृतेन संस्नाप्य पूजयित्वा विधानतः
Matapos paliguan (ang Diyos) ng pañcāmṛta at sumamba ayon sa wastong ritwal…
Verse 13
य एवं कुरुते देवि सम्यग्यात्रामहोत्सवम् । स मुक्तः पातकैः सर्वैः सर्वकामैः समृद्ध्यते । वृषस्तत्रैव दातव्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः
O Diyosa, sinumang magsagawa sa ganitong paraan ng dakilang pagdiriwang ng wastong paglalakbay-pananampalataya ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at napupuspos ng lahat ng ninanais. Ang mga naghahangad ng bunga ng matagumpay na yātrā ay dapat, doon mismo, magbigay ng isang toro bilang kawanggawa.
Verse 110
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रभासेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम दशोत्तरशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-110 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Prabhāseśvara,” sa unang bahagi, ang Prabhāsakṣetra Māhātmya, sa ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, ng banal na Skanda Mahāpurāṇa sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod.