Adhyaya 107

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ पूजाविधानं ते कथयामि समासतः । भक्तिभेदान्पृथक्तस्य ब्रह्मणो बालरूपिणः

Wika ni Īśvara: Ngayon ay ipaliliwanag ko sa iyo nang maikli ang paraan ng pagsamba—kasama ang magkakaibang anyo ng debosyon—sa yaong Brahman na bukod-tangi sa lahat at sinasamba sa anyo ng banal na Bata.

Verse 2

रथयात्राविधानं तु स्तोत्रमंत्रविधिक्रमम् । विविधा भक्तिरुद्दिष्टा मनोवाक्कायसंभवा

Ang tuntunin para sa ratha-yātrā (pista ng karwahe) at ang wastong pagkakasunod ng mga himno at mantra—kaya itinuturo na ang debosyon ay sari-sari, nagmumula sa isip, salita, at katawan.

Verse 3

लौकिकी वैदिकी चापि भवेदाध्यात्मिकी तथा । ध्यानधारणया या तु वेदानां स्मरणेन च । ब्रह्मप्रीतिकरी चैषा मानसी भक्तिरुच्यते

Ang debosyon ay maaaring makamundo, Vedic, at gayundin ay espirituwal. Yaong debosyong isinasagawa sa pamamagitan ng pagninilay at matatag na pagtuon, at sa pag-alaala sa mga Veda—na nagbibigay-lugod sa Brahman—ay tinatawag na debosyon ng isip (mānasī bhakti).

Verse 4

मंत्रवेदनमस्कारैरग्निश्राद्धविधानकैः । जाप्यैश्चारण्यकैश्चैव वाचिकी भक्तिरुच्यते

Sa pamamagitan ng mga mantra, pagbigkas ng Veda, pagyukod at pagpupugay (namaskāra), mga itinakdang ritwal ng apoy at śrāddha, at sa japa at mga disiplina ng paninirahan sa gubat—ito ang tinatawag na debosyong binibigkas (vācikī bhakti).

Verse 5

व्रतोपवासनियमैश्चितेंद्रियनिरोधिभिः । कृच्छ्र सांतपनैश्चान्यैस्तथा चांद्रायणादिभिः

Sa pamamagitan ng mga panata (vrata), pag-aayuno at mga disiplina na pumipigil sa mga pandama; sa pamamagitan ng mga pagpapakasakit gaya ng kṛcchra at sāṃtāpana; at gayundin ng mga pagtalima tulad ng cāndrāyaṇa at iba pa—(ipinapahayag ang debosyon sa gawaing pangkatawan).

Verse 6

ब्रह्मोक्तैश्चोपवासैश्च तथान्यैश्च शुभव्रतैः । कायिकी भक्तिराख्याता त्रिविधा तु द्विजन्मनाम्

Sa pamamagitan ng mga pag-aayunong iniutos ng banal na turo (brahma) at ng iba pang mapalad na panata—ito ang ipinahahayag na debosyong pangkatawan (kāyikī bhakti), na may tatlong uri para sa mga dvija (dalawang-beses na isinilang).

Verse 7

गोघृतक्षीरदधिभिर्मध्विक्षुसुकुशोदकैः । गंधमाल्यैश्च विविधैर्वस्तुभिश्चोपपादिभिः

Sa ghee ng baka, gatas at yogurt/curd; sa pulot, tubo at dalisay na tubig-kuśa; sa sari-saring pabango at mga kuwintas ng bulaklak, at sa angkop na handog na maraming uri—(isinasagawa ang pagsamba).

Verse 8

घृतगुग्गुलधूपैश्च कृष्णागुरुसुगंधिभिः । भूषणै हैमरत्नाद्यैश्चित्राभिः स्रग्भिरेव च

Sa insenso ng ghee at guggulu na mabango sa itim na agaru (kṛṣṇāguru); sa mga palamuting ginto, hiyas at iba pa; at sa mariringal na mga kuwintas ng bulaklak—(inihahandog ang pagsamba).

Verse 9

न्यासैः परिसरैः स्तोत्रैः पताकाभिस्तथोत्सवैः । नृत्यवादित्रगीतैश्च सर्ववस्तूपहारकैः

Sa pamamagitan ng nyāsa na mga paglalagay-ritwal, ng pag-ikot na pradakṣiṇā, ng mga himno, ng mga bandila at mga pagdiriwang; sa sayaw, tugtugin ng mga instrumento at awit; at sa pag-aalay ng sari-saring bagay—ang pagsamba ay isinasagawa.

Verse 10

भक्ष्यभोज्यान्न पानैश्च या पूजा क्रियते नरैः । पितामहं समुद्दिश्य सा भक्तिर्लौकिकी मता

Ang pagsambang ginagawa ng mga tao sa pamamagitan ng matatamis, lutong pagkain, butil at inumin—na iniuukol kay Pitāmaha (ang Dakilang Ninuno, si Brahmā)—ay itinuturing na makamundong debosyon (laukikī bhakti).

Verse 11

वेदमंत्रहविर्भागैः क्रिया या वैदिकी स्मृता

Ang ritwal na inaalala bilang “Vedic” ay yaong pagsasagawa na may mga mantra ng Veda at may wastong bahagi ng havis (handog sa apoy).

Verse 12

दर्शे च पौर्णमास्यां च कर्त्तव्यं चाग्निहोत्रजम् । प्राशनं दक्षिणादानं पुरोडाश इति क्रिया

Sa araw ng bagong buwan at sa araw ng kabilugan, dapat isagawa ang ritwal na kaugnay ng Agnihotra—ang pagtikim sa handog (prāśana), ang pagbibigay ng dakṣiṇā, at ang pag-aalay ng kakaning puroḍāśa; ito ang itinakdang pamamaraan.

Verse 13

इष्टिर्धृतिः सोमपानं याज्ञियं कर्म सर्वशः । ऋग्यजुः सामजाप्यानि संहिताध्ययनानि च । क्रियते ब्रह्माणमुद्दिश्य सा भक्तिर्वेदिकोच्यते

Ang iṣṭi (hain na pagsamba), ang dhṛti (katatagan), ang pag-inom ng Soma, at lahat ng gawaing yajña; ang japa ng Ṛk, Yajus, at Sāman, at ang pag-aaral ng mga Saṃhitā—kapag isinagawa na nakatuon kay Brahmā, ang debosyong iyon ay tinatawag na “Vedic na bhakti.”

Verse 14

प्राणायामपरो नित्यं ध्यानवान्विजितेंद्रियः । भैक्ष्यभक्षी व्रती चापि सर्वप्रत्याहृतेंद्रियः

Laging nakatuon sa prāṇāyāma, may pagninilay at napagwawagi ang mga pandama; nabubuhay sa limos, tumutupad ng banal na panata, at iniuurong ang lahat ng pandama—ganyan ang disiplinadong sādhaka.

Verse 15

धारणं हृदये कृत्वा ध्यायमानः प्रजेश्वरम् । हृत्पद्मकर्णिकासीनं रक्तवर्णं सुलोचनम्

Itinatatag ang dhāraṇā sa puso at nagmumuni sa Panginoon ng mga nilalang (Prajāpati/Brahmā), na nakaupo sa gitna ng pusong-lotus, mapulang ningning at may magagandang mata.

Verse 16

पश्यन्नुद्द्योतितमुखं ब्रह्माणं सुकटीतटम् । रक्तवर्णं चतुर्बाहुं वरदाभयहस्तकम् । एवं यश्चिंतयेद्देवं ब्रह्मभक्तः स उच्यते

Namamasdan si Brahmā na may mukhang nagliliwanag, may gandang baywang at balakang, mapulang anyo, may apat na bisig, na ang mga kamay ay nagbibigay-biyaya at nagbibigay-kawalang-takot; sinumang ganyan ang pagninilay sa Diyos ay tinatawag na deboto ni Brahmā.

Verse 17

विधिं च शृणु मे देवि यः स्मृतः क्षेत्रवासिनाम्

At pakinggan mo sa akin, O Diyosa, ang tuntuning asal na itinakda para sa mga nananahan sa banal na kṣetra.

Verse 18

निर्ममा निरहंकारा निःसंगा निष्परिग्रहाः । चतुर्वर्गेपि निःस्नेहाः समलोष्टाश्मकांचनाः

Walang pag-aangkin at walang pagkamakasarili, walang pagkakadikit at walang pag-iimpok; maging sa apat na layon ng buhay ay di kumakapit, at itinuturing na magkakapantay ang tipak ng lupa, bato, at ginto.

Verse 19

भूतानां कर्मभिर्नित्यं त्रिविधैरभयप्रदाः । प्राणायामपरा नित्यं परध्यानपरायणाः

Sa tatlong uri ng gawa (karma), lagi nilang ipinagkakaloob ang kawalang-takot sa lahat ng nilalang; palagi silang nakatuon sa prāṇāyāma at lubos na nakalaan sa pagninilay sa Kataas-taasang Diyos.

Verse 20

जापिनः शुचयो नित्यं यतिधर्मक्रियापराः । सांख्ययोगविधिज्ञा ये धर्मविच्छिन्नसंशयाः

Sila’y mga nagsasagawa ng japa, laging dalisay; nakatuon sa tungkulin at disiplina ng mga yati (mga nagtalikod sa daigdig); batid ang mga paraan ng Sāṃkhya at Yoga, at naputol na ang kanilang pag-aalinlangan tungkol sa dharma.

Verse 21

ब्रह्मपूजारता नित्यं ते विप्राः क्षेत्रवासिनः । तैर्यथा पूजनीयो वै बालरूपी पितामहः

Ang mga brāhmaṇa na naninirahan sa banal na kṣetra ay laging nakatuon sa pagsamba kay Brahmā; at sa kanila, ang Pitāmaha—si Brahmā na nagpakita sa anyo ng isang bata—ay tunay na dapat sambahin ayon sa wastong paraan.

Verse 22

तथाहं कीर्त्तयिष्यामि शृणुष्वैकमनाः प्रिये । स्नात्वा तु विमले तीर्थे शुक्लांबरधरः शुचिः । पूजोपहारसंयुक्तस्ततो ब्रह्माणमर्चयेत्

Kaya nga aking ilalarawan—makinig ka nang may iisang pagtuon, minamahal. Pagkaligo sa dalisay na tīrtha, magsuot ng puting kasuotan at manatiling malinis; at taglay ang mga handog sa pagsamba, saka sambahin si Brahmā.

Verse 23

पूर्वं संस्नाप्य विधिना पंचामृतरसोदकैः । गोमूत्रं गोमयं क्षीरं दधि सर्पिः कुशोदकम्

Una, ayon sa wastong tuntunin, paliguan (ang diyos) ng mga likido ng pañcāmṛta: ihi ng baka, dumi ng baka, gatas, yogurt/curd, ghee, at tubig na pinabanal sa kuśa.

Verse 24

गायत्र्या गृह्य गोमूत्रं गंधद्वारेति गोमयम् । आप्यायस्वेति च क्षीरं दधिक्राव्णेति वै दधि

Sa pagbigkas ng mantrang «Gāyatrī», kunin ang ihi ng baka; sa «Gandhadvāra», kunin ang dumi ng baka; sa «Āpyāyasva», kunin ang gatas; at sa «Dadhikrāva», kunin ang yogurt/curd—ganyan nga isinasagawa ang ritwal.

Verse 25

तेजोऽसि शुक्रमित्याज्यं देवस्य त्वा कुशोदकम् । आपोहिष्ठेति मंत्रेण पंचगव्येन स्नापयेत्

Gamitin ang ghee sa «Tejo’si śukram»; ang tubig na may kuśa sa «Devasya tvā»; at sa mantrang «Āpohiṣṭha» ay dapat paliguan ang diyos sa pañcagavya.

Verse 26

कपिलापंचगव्येन कुशवारियुतेन च । स्नापयेन्मंत्रपूतेन ब्रह्मस्नानं हि तत्स्मृतम्

Dapat paliguan (ang diyos) ng pañcagavya mula sa bakang kapilā (kulay kayumangging-dilaw), kasama ang tubig na may kuśa na pinabanal ng mantra; ito ang tinatawag na «Brahmā-snāna».

Verse 27

वर्षकोटिसहस्रैस्तु यत्पापं समुपार्जितम् । सुरज्येष्ठं तु संस्नाप्य दहेत्सर्वं न संशयः

Anumang kasalanang naipon sa loob ng libu-libong krore ng mga taon—sa pagpapaligo kay Sura-jyeṣṭha, ang pinakadakila sa mga deva, lahat iyon ay natutupok; walang pag-aalinlangan.

Verse 28

एवं संस्नाप्य विधिना ब्रह्माणं बालरूपिणम् । कर्पूरागरुतोयेन ततः संस्नापयेद्द्विजः

Pagkatapos paliguan nang ayon sa ritwal si Brahmā na nasa anyong bata, ang dvija (dalawang ulit na isinilang) ay dapat pang magpaligo muli gamit ang tubig na pinabango ng kampor at agaru.

Verse 29

एवं कृत्वार्च्चयेद्देवं गायत्रीन्यासयोगतः । मूर्ध्नः पादतलं यावत्प्रणवं विन्यसेद्बुधः

Pagkatapos gawin ito, sambahin ang Diyos ayon sa pagsasanay ng Gāyatrī-nyāsa; ang marunong ay maglagay ng Praṇava (Om) mula sa tuktok ng ulo hanggang sa talampakan ng mga paa.

Verse 30

तकारं विन्यसेन्मूर्ध्नि सकारं मुखमण्डले । विकारं कंठदेशे तु तुकारं चांगसंधिषु

Ilagay ang pantig na ‘ta’ sa tuktok ng ulo, ang ‘sa’ sa bahagi ng mukha; ang ‘vi’ sa lalamunan; at ang ‘tu’ sa mga kasukasuan ng mga sangkap ng katawan.

Verse 31

वकारं हृदि मध्ये तु रेकारं पार्श्वयोर्द्वयोः । णिकारं दक्षिणे कुक्षौ यकारं वामसंज्ञिते

Ilagay ang pantig na ‘va’ sa gitna ng puso; ang ‘ra’ sa magkabilang tagiliran; ang ‘ṇa’ sa kanang bahagi ng tiyan; at ang ‘ya’ sa bahaging tinatawag na kaliwa.

Verse 32

भकारं कटिनाभिस्थं गोकारं पार्श्वयोर्द्वयोः । देकारं जानुनोर्न्यस्य वकारं पादपद्मयोः

Ilagay ang pantig na ‘bha’ sa baywang at bahagi ng pusod; ang ‘go’ sa magkabilang tagiliran; ilagay ang ‘de’ sa mga tuhod, at itakda ang ‘va’ sa mga paang-lotus.

Verse 33

स्यकारमंगुष्ठयोर्न्यस्य धीकारमुरसि न्यसेत् । मकारं जानुमूले तु हि कारं गुह्यमाश्रितम्

Ilagay ang pantig na ‘sya’ sa mga hinlalaki, at ilagay ang ‘dhī’ sa dibdib. Pagkaraan, ilagay ang ‘ma’ sa ugat ng mga tuhod; at ang ‘hi’ ay itinalaga sa lihim na bahagi (ari).

Verse 34

धिकारं हृदये न्यस्य योकारं चाधरोष्ठके । योकारं च तथैवान्यमुत्तरोष्ठे न्यसेत्सुधीः

Ilagay ang pantig na “dhi” sa puso; itakda ang “yo” sa ibabang labi; at gayundin, ang isa pang “yo” ay ilagay sa itaas na labi ng marunong.

Verse 35

नकारं नासिकाग्रे तु प्रकारं नेत्रमाश्रितम् । चोकारं च भ्रुवोर्मध्ये दकारं प्राणमाश्रितम्

Ilagay ang “na” sa dulo ng ilong; ang “pra” sa mata; ang “co” sa pagitan ng mga kilay; at ang “da” sa hiningang-buhay (prāṇa).

Verse 36

यात्कारं च ललाटांते विन्यसेद्वै सुरेश्वरि । न्यासं कृत्वाऽत्मनो देहे देवे कुर्यात्तथा प्रिये

At ilagay ang pantig na “yāt” sa dulo ng noo, O Ginang ng mga diyos. Matapos maisagawa ang nyāsa sa sariling katawan, gawin din ito sa Diyos, O minamahal.

Verse 37

सर्वोपहारसंपन्नं कृत्वा सम्यङ्निरीक्षयेत् । कुंकुमागरुकर्पूरचंदनेन विमिश्रितम्

Matapos ihanda nang ganap ang lahat ng handog, suriing mabuti ang mga ito—na hinaluan ng saffron, kahoy na agaru, kampor, at sandalwood.

Verse 38

गंधतोयैरुपस्कृत्य गायत्र्या प्रणवेन च । प्रोक्षयेत्सर्वद्रव्याणि पश्चादर्चनमारभेत्

Pagkatapos dalisayin ang mga bagay sa pamamagitan ng mabangong tubig, at sa Gāyatrī at Praṇava (Oṃ), wisikan ang lahat ng sangkap ng ritwal; saka simulan ang pagsamba.

Verse 39

दिव्यै पुष्पैः सुगंधैश्च मालतीकमलादिभिः । अशोकैः शतपत्रैश्च बकुलैः पूजयेत्क्रमात्

Dapat sambahin nang sunod-sunod sa wastong ayos sa pamamagitan ng mga banal at mababangong bulaklak—gaya ng sampagita at lotus—gayundin ng mga bulaklak ng aśoka, mga bulaklak na may sandaang talulot, at mga bulaklak ng bakula.

Verse 40

कृष्णागरुसुधूपेन घृतदीपैस्तथोत्तमैः । ततः प्रदापयेत्तत्र नैवेद्यं विविधं क्रमात्

Sa pamamagitan ng mainam na insenso ng maitim na agaru at ng pinakamabubuting lamparang ghee, saka, ayon sa wastong ayos, maghandog doon ng sari-saring naivedya (mga alay na pagkain).

Verse 41

खण्डलड्डुकश्रीवेष्टकांसाराशोकपल्लवैः । स्वस्तिकोल्लिपिकादुग्धा तिलवेष्टकिलाटिकाम्

Dapat ihandog ang mga bagay na pang-ritwal—mga piraso ng matatamis na laddu, mga mapalad na balot, mga sisidlan, at mga usbong ng aśoka—kasama ang gatas na inihanda para sa pagguhit ng tandang svastika, at ang kilāṭikā na keyk na binalot sa linga, bilang bahagi ng pagsamba.

Verse 42

फलानि चैव पक्वानि मूलमंत्रेण दापयेत् । ऋग्वेदं च यजुर्वेदं सामवेदं च पूजयेत्

Dapat ihandog ang mga hinog na prutas habang binibigkas ang mūla-mantra; at dapat ding sambahin ang Ṛgveda, ang Yajurveda, at ang Sāmaveda.

Verse 43

ज्ञानं वैराग्यमैश्वर्यं धर्मं संपूजयेद्बुधः । ईशानादिक्रमाद्देवि दिशासु विदिशासु च

Ang marunong na sumasamba ay dapat ganap na parangalan ang kaalaman, vairāgya (pagkawalang-kapit), aiśvarya (kapangyarihan at kasarinlan), at dharma; at, O Diyosa, gawin ito sa mga pangunahing direksiyon at mga pagitan nito, na nagsisimula sa Īśāna (hilagang-silangan) ayon sa ayos.

Verse 44

चतुर्द्दशविद्यास्थानानि ब्रह्मणोऽग्रे प्रपूजयेत् । हृदयानि ततो न्यस्य देवस्य पुरतः क्रमात्

Una, sambahin muna ang labing-apat na luklukan ng kaalaman sa harap ni Brahmā; saka, ayon sa wastong ayos, ilagak ang mga mantra ng “puso” (hṛdaya) at ihain sa harap ng diyos.

Verse 45

आपोहिष्ठेति ऋगियं हृदयं परिकीर्त्तितम् । ऋतं सत्यं शिखा प्रोक्ता उदुत्यं नेत्रमादिशेत्

“Āpo hi ṣṭhā…”—ang talatang ito ng Ṛgveda ay ipinahahayag bilang Mantra ng Puso (hṛdaya). “Ṛtaṃ satyaṃ…” ay itinuturo bilang Tuktok na Buhok (śikhā), at “Ud u tyaṃ…” ay itatalaga bilang Mata (netra).

Verse 46

चित्रं देवानामित्येवं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । ब्रह्मंस्ते छादयामीति कवचं समुदाहृतम्

“Citraṃ devānām…”—na bantog sa lahat ng daigdig—ay ipinahahayag bilang Baluti (kavaca); at ang “Brahmaṃs te chādayāmi” ay binibigkas bilang tabing na pananggalang.

Verse 47

भूर्भुवः स्वरितीरेश पूजनं परिकीर्तितम् । गायत्र्या पूजयेद्देवमोंकारेणाभिमंत्रितम्

O Panginoon ng pampang (tīra), itinuro ang pagsamba sa pamamagitan ng “bhūr bhuvaḥ svaḥ”. Sambahin ang diyos sa Gāyatrī, matapos basbasan at italaga sa pantig na Oṃ.

Verse 48

प्रणवेनापरान्सर्वानृग्वेदादीन्प्रपूजयेत् । गायत्री परमो मंत्रो वेदमाता विभावरी

Sa Praṇava (Oṃ), dapat niyang sambahin nang wasto ang lahat ng iba pa—ang Ṛgveda at ang iba pang Veda. Ang Gāyatrī ang kataas-taasang mantra, Ina ng mga Veda, ang nagniningning.

Verse 49

गायत्र्यक्षरतत्त्वैस्तु ब्रह्माणं यस्तु पूजयेत् । उपोष्य पंचदश्यां तु स याति परमं पदम्

Ang sinumang sumasamba kay Brahmā sa pamamagitan ng mga banal na simulain ng mga pantig ng Gāyatrī, at nag-aayuno sa ikalabinlimang araw ng buwan, ay makaaabot sa kataas-taasang kalagayan.

Verse 50

संसारसागरं घोरमुत्तितीर्षुर्द्विजो यदि । प्रभासे कार्त्तिके मासि ब्रह्माणं पूजयेत्सदा

Kung ang isang dvija (dalawang ulit na isinilang) ay nagnanais tumawid sa kakila-kilabot na dagat ng samsāra, sa Prabhāsa, sa buwan ng Kārttika, dapat niyang laging sambahin si Brahmā.

Verse 51

यस्य दर्शनमात्रेण अश्वमेध फलं लभेत् । कस्तं न पूजयेद्विद्वान्प्रभासे बालरूपिणम्

Na sa pagtanaw lamang sa Kanya ay nakakamit ang bunga ng handog na Aśvamedha—sinong marunong ang hindi sasamba sa Panginoong nag-anyong bata sa Prabhāsa?

Verse 52

यस्यैकदिवसप्रांते सदेवासुरमानवाः । विलयं यांति देवेशि कस्तं न प्रतिपूजयेत्

Sa pagtatapos ng iisang araw ng Kanya, ang mga deva, asura, at tao ay nalulusaw—O Diyosa ng mga diyos, sino ang hindi sasamba sa Kanya nang may dakilang paggalang?

Verse 53

पिता यः सर्वदेवानां भूतानां च पितामहः । यस्मादेष स तैः पूज्यो ब्राह्मणैः क्षेत्रवासिभिः

Siya ang Ama ng lahat ng mga deva at ang Dakilang Ninuno ng lahat ng nilalang; kaya nararapat Siyang sambahin ng mga iyon, at ng mga brāhmaṇa na naninirahan sa banal na pook na ito.

Verse 54

रुद्ररूपी विश्वरूपी स एव भुवनेश्वरः । पौर्णमास्यामुपोषित्वा ब्रह्माणं जगतां पतिम् । अर्चयेद्यो विधानेन सोऽश्वमेधफलं लभेत्

Siya ay nasa anyong Rudra, nasa anyong sansinukob—tunay na Panginoon ng mga daigdig. Ang sinumang mag-ayuno sa araw ng kabilugan ng buwan at, ayon sa wastong ritwal, sumamba kay Brahmā, Panginoon ng sansinukob, ay magkakamit ng bunga ng Aśvamedha.

Verse 55

कार्त्तिके मासि देवस्य रथयात्रा प्रकीर्त्तिता । यां कृत्वा मानवो भक्त्या याति ब्रह्मसलोकताम्

Sa buwan ng Kārttika, ipinahahayag ang prusisyon ng karwahe ng Panginoon. Ang sinumang magsagawa nito nang may debosyon ay makararating sa daigdig ni Brahmā.

Verse 56

कार्त्तिके मासि देवेशि पौर्णमास्यां चतुर्मुखम् । मार्गेण चर्मणा सार्द्धं सावित्र्या च परंतपः

O Ginang ng mga diyos, sa araw ng kabilugan ng buwan sa Kārttika, parangalan ang Apat-ang-Mukha (Brahmā), kasama ang banal na ruta, ang pantakip na balat, at si Sāvitrī rin, O manlulupig ng kaaway.

Verse 57

भ्रामयेन्नगरं सर्वं नानावाद्यैः समन्वितम् । स्थापयेद्भ्रामयित्वा तु सकलं नगरं नृपः

Dapat ipalibot ng hari ang prusisyon sa buong lungsod, na may kasamang sari-saring tugtugin. Pagkatapos mailibot, dapat niyang ipalagay muli sa wastong ayos ang buong lungsod.

Verse 58

ब्राह्मणान्भोजयित्वाग्रे शांडिलेयं प्रपूज्य च । आरोपयेद्रथे देवं पुण्यवादित्रनिःस्वनैः

Una, matapos pakainin ang mga brāhmaṇa at parangalan nang nararapat si Śāṇḍileya, saka iluklok ang Panginoon sa karwahe, sa gitna ng mapalad na tunog ng mga banal na tugtugin.

Verse 59

रथाग्रे शांडिलीपुत्रं पूजयित्वा विधानतः । ब्राह्मणान्वाचयित्वा च कृत्वा पुण्याहमंगलम्

Sa unahan ng karwahe, matapos sambahin nang ayon sa tuntunin ang anak ni Śāṇḍilī, at ipabigkas sa mga brāhmaṇa ang mga basbas, isagawa ang mapalad na ritong “puṇyāha”.

Verse 60

देवमारोपयित्वा तु रथे कुर्यात्प्रजागरम् । नानाविधैः प्रेक्षणकैर्ब्रह्मशेषैश्च पुष्कलैः

Pagkaraan, matapos iakyat ang Diyos sa karwahe, magsagawa ng pagpupuyat na magdamag, na may sari-saring banal na pagtatanghal at saganang handog na “brahma-śeṣa” (pagkaing pinabanal ng mga brāhmaṇa).

Verse 61

नारोढव्यं रथे देवि शूद्रेण शुभमिच्छता । नाधर्मेण विशेषेण मुक्त्वैकं भोजकं प्रिये

O Diyosa, ang isang Śūdra na naghahangad ng kabutihang-palad ay hindi dapat sumakay sa karwahe. Ni huwag kumilos sa pamamagitan ng adharma—maliban, minamahal, sa iisang pagbubukod: ang Bhojaka na tagapaglingkod na itinalaga para sa ritong ito.

Verse 62

ब्रह्मणो दक्षिणे पार्श्वे सावित्रीं स्थापयेत्प्रिये । भोजकं वामपार्श्वे तु पुरतः पंकजं न्यसेत्

Minamahal, ilagay si Sāvitrī sa kanang panig ni Brahmā; sa kaliwa naman ang Bhojaka na tagapaglingkod; at sa unahan ay ilapag ang isang lotus.

Verse 63

एवं तूर्यनिनादैश्च शंखशब्दैश्च पुष्कलैः । भ्रामयित्वा रथं देवि पुरं सर्वं च दक्षिणम् । स्वस्थाने स्थापयेद्भूयः कृत्वा नीराजनं बुधः

Sa gayon, sa gitna ng masaganang tunog ng mga instrumento at malalakas na pag-ihip ng kabibe, O Diyosa, matapos ipalibot ang karwahe sa buong lungsod at maglakbay sa mapalad na kanang-ikot, ang marunong ay magsagawa ng nīrājana (ārati) at muling ilagay ito sa nararapat na pook.

Verse 64

य एवं कुरुते यात्रां भक्त्या यश्चापि पश्यति । रथं वाऽकर्षयेद्यस्तु स गच्छेद्ब्रह्मणः पदम्

Sinumang magsagawa ng prusisyon na ito nang may debosyon—o kahit sinumang tumingin lamang dito—o sinumang humila sa karwahe, siya’y makaaabot sa tahanan ni Brahmā.

Verse 65

यो दीपं धारयेत्तत्र ब्रह्मणो रथपृष्ठगः । पदेपदेऽश्वमेधस्य स फलं विंदते महत्

Sinumang naroon na may hawak na ilawan habang nakatayo sa (o nakikisakay sa) karwahe ni Brahmā, sa bawat hakbang ay nagkakamit ng dakilang bunga ng handog na Aśvamedha.

Verse 66

यो न कारयते राजा रथयात्रां तु ब्रह्मणः । स पच्यते महादेवि रौरवे कालमक्षयम्

O Dakilang Diyosa, ang haring hindi nagpapaganap ng pista ng ratha-yātrā ni Brahmā ay pahihirapan sa impiyernong Raurava sa panahong di-mauubos.

Verse 67

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन राष्ट्रस्य क्षेममिच्छता । रथयात्रां विशेषेण स्वयं राजा प्रवर्त्तयेत्

Kaya nga, na nagnanais ng kapayapaan at kagalingan ng kaharian, ang hari ay dapat magsikap sa lahat ng paraan at, lalo na, siya mismo ang magpasimula ng pistang karwahe na ito.

Verse 68

प्रतिपद्ब्राह्मणांश्चापि भोजयेद्वि धिवत्सुधीः । वासोभिरहतैश्चापि गन्धमाल्यानुलेपनैः

Sa araw ng Pratipad, ang marunong ay dapat magpakain din sa mga Brāhmaṇa ayon sa wastong tuntunin, at parangalan sila ng mga kasuotang bagong hindi pa nagagamit, gayundin ng pabango, mga garland, at mga pahid na mabango.

Verse 69

कार्त्तिके मास्यमावास्यां यस्तु दीपप्रदीपनम् । शालायां ब्रह्मणः कुर्यात्स गच्छेत्परमं पदम्

Sinumang sa araw ng bagong-buwan sa buwan ng Kārttika ay magsindi ng mga ilawan sa bulwagan ni Brahmā, siya’y makakamit ang kataas-taasang kalagayan.

Verse 70

उत्सवेषु च सर्वेषु सर्वकाले विशेषतः । पूजयेयुरिमं विप्रा ब्रह्माणं जगतां गुरुम्

Sa lahat ng pagdiriwang, at sa lahat ng panahon lalo na, nararapat sambahin ng mga Brāhmaṇa ang Brahmā na ito, ang guro ng mga daigdig.

Verse 71

यथाकृत्यप्रयोगेण सम्यक्छ्रद्धा समन्विताः । पूज्यो दिव्योपचारेण यथावित्तानुसारतः

Taglay ang wastong pananampalataya at pagsunod sa itinakdang paraan, sambahin Siya sa mga banal na handog, ayon sa kaya ng bawat isa.

Verse 72

एवं ते कथितं देवि पूजामाहात्म्यमुत्तमम् । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यं ब्रह्मणः बालरूपिणः

Ganyan, O Devī, inilah ang aking isinalaysay sa iyo ang kataas-taasang kadakilaan ng pagsamba—ang kadakilaan ng Prabhāsa-kṣetra, kung saan nananahan si Brahmā sa anyo ng isang bata.

Verse 73

तस्याहं कथयिष्यामि नाम्नामष्टोत्तरं शतम् । प्रदत्त्वा च पठित्वा च यज्ञायुतफलं लभेत्

Ngayon ay ipahahayag ko ang isandaan at walong pangalan Niya. Sa pagbibigay nito (sa karapat-dapat) at sa pagbigkas nito, matatamo ang gantimpalang kasinghalaga ng sampung libong yajña.

Verse 74

गायत्र्या लक्षजाप्येन सम्यग्जप्तेन यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति स्तोत्रस्यास्य उदीरणात्

Anumang bunga ng kabanalan na nakukuha sa wastong pag-uulit ng Gāyatrī nang isang daang libong ulit, yaon ding bunga ang nakakamtan sa pagbigkas ng himnong ito.

Verse 75

इदं स्तोत्रवरं दिव्यं रहस्यं पापनाशनम् । न देयं दुष्टबुद्धीनां निन्दकानां तथैव च

Ang dakilang himnong ito ay banal, lihim, at pumupuksa ng kasalanan. Hindi ito dapat ibigay sa may masamang hangarin, ni sa mga mapanirang-puri.

Verse 76

ब्राह्मणाय प्रदातव्यं श्रोत्रियाय महात्मने । विष्णुना हि पुरा पृष्टं ब्रह्मणः स्तोत्रमुत्त्मम्

Dapat itong ibigay sa isang Brāhmaṇa—isang dalubhasa sa Veda at dakila ang loob. Sapagkat noong unang panahon, si Viṣṇu ay nagtanong hinggil sa pinakamataas na himno ni Brahmā.

Verse 77

केषुकेषु च स्थानेषु देवदेव पितामह । संचिन्त्यस्तन्ममाचक्ष्व त्वं हि सर्वविदुत्तम

O Diyos ng mga diyos, O Pitāmaha, sa aling mga lugar at banal na pook dapat Kang pagnilayan? Isaalang-alang ito at sabihin sa akin—sapagkat Ikaw ang pinakadakila sa lahat ng nakaaalam.

Verse 78

ब्रह्मोवाच । पुष्करेऽहं सुरश्रेष्ठो गयायां प्रपितामहः । कान्यकुब्जे वेदगर्भो भृगुक्षेत्रे चतुर्मुखः

Wika ni Brahmā: Sa Puṣkara, Ako’y kilala bilang Suraśreṣṭha; sa Gayā bilang Prapitāmaha. Sa Kānyakubja, Ako ang Vedagarbha; at sa Bhṛgu-kṣetra, Ako ang Caturmukha.

Verse 79

कौबेर्यां सृष्टिकर्ता च नन्दिपुर्यां बृहस्पतिः । प्रभासे बालरूपी च वाराणस्यां सुरप्रियः

Sa Kauberī, Ako ang Manlilikha; sa Nandīpurī, Ako si Bṛhaspati. Sa Prabhāsa, Ako’y nasa anyong bata; at sa Vārāṇasī, Ako si Surapriya, ang minamahal ng mga deva.

Verse 80

द्वारावत्यां चक्रदेवो वैदिशे भुवनाधिपः । पौंड्रके पुण्डरीकाक्षः पीताक्षो हस्तिनापुरे

Sa Dvārāvatī, Ako si Cakradeva; sa Vaidiśa, Ako si Bhuvanādhipa, Panginoon ng mga daigdig. Sa Pauṇḍraka, Ako si Puṇḍarīkākṣa; at sa Hastināpura, Ako si Pītākṣa.

Verse 81

जयंत्यां विजयश्चासौ जयन्तः पुरुषोत्तमे । वाडेषु पद्महस्तोऽहं तमोलिप्ते तमोनुदः

Sa Jayantī, Ako’y kilala bilang Vijaya; sa Puruṣottama, Ako si Jayanta. Sa Vāḍa, Ako ang May-kamay na may lotus; at sa Tamolipta, Ako ang Tagapagtaboy ng dilim.

Verse 82

आहिच्छत्र्यां जनानंदः काञ्चीपुर्यां जनप्रियः । कर्णाटस्य पुरे ब्रह्मा ऋषिकुण्डे मुनिस्तथा

Sa Āhicchatrā, Ako si Janānanda, ang nagpapaligaya sa mga tao; sa Kāñcīpurī, Ako si Janapriya, ang minamahal ng bayan. Sa lungsod ng Karṇāṭa, Ako si Brahmā; at sa Ṛṣikuṇḍa, Ako’y iginagalang bilang Muni, ang banal na pantas.

Verse 83

श्रीकण्ठे श्रीनिवासश्च कामरूपे शुभंकरः । उच्छ्रियाणे देवकर्त्ता स्रष्टा जालंधरे तथा

Sa Śrīkaṇṭha, Ako si Śrīnivāsa; sa Kāmarūpa, Ako si Śubhaṅkara, Tagapagkaloob ng pagpapala. Sa Ucchriyāṇa, Ako si Devakartṛ, ang lumilikha sa mga deva; at sa Jālandhara, Ako rin ang Manlilikha.

Verse 84

मल्लिकाख्ये तथा विष्णुर्महेन्द्रे भार्गवस्तथा । गोनर्दः स्थविराकारे ह्युज्जयिन्यां पितामहः

Gayundin, sa Mallikākhya Ako si Viṣṇu; sa Mahendra Ako si Bhārgava. Sa Gonarda Ako’y nagpapakita sa anyo ng isang matandang banal; at sa Ujjayinī Ako si Pitāmaha, ang Dakilang Ninuno.

Verse 85

कौशांब्यां तु महादेवो ह्ययोध्यायां तु राघवः । विरंचिश्चित्रकूटे तु वाराहो विन्ध्यपर्वते

Sa Kauśāmbī Ako si Mahādeva; sa Ayodhyā Ako si Rāghava (Rāma). Sa Citrakūṭa Ako si Virañci (Brahmā); at sa bundok Vindhya Ako si Varāha.

Verse 86

गंगाद्वारे सुरश्रेष्ठो हिमवन्ते तु शंकरः । देहिकायां स्रुचाहस्तः पद्महस्तस्तथाऽर्बुदे

Sa Gaṅgādvāra Ako ang Pinakamainam sa mga diyos; sa Himavant Ako si Śaṅkara. Sa Dehikā Ako ang may kamay na may hawak na sandok ng paghahandog; at sa Arbuda Ako ang may kamay na may hawak na lotus.

Verse 87

वृन्दावने पद्मनेत्रः कुश हस्तश्च नैमिषे । गोपक्षेत्रे च गोविन्दः सुरेन्द्रो यमुनातटे

Sa Vṛndāvana Ako ang May matang-lotus; sa Naimiṣa Ako ang may hawak na damong kuśa. Sa Gopakṣetra Ako si Govinda; at sa pampang ng Yamunā Ako si Surendra, Panginoon ng mga diyos.

Verse 88

भागीरथ्यां पद्मतनुर्जनानन्दो जनस्थले । कौंकणे च स मध्वक्षः काम्पिल्ये कनकप्रभः

Sa Bhāgīrathī Ako si Padmatanu, may anyong tulad ng lotus; sa Janasthala Ako si Janānanda. Sa Koṅkaṇa Ako si Madhvakṣa; at sa Kāmpilya Ako’y nagniningning bilang Kanakaprabha, ang Ginintuang Liwanag.

Verse 89

खेटके चान्नदाता च शंभुश्चैव क्रतुस्थले । लंकायां चैव पौलस्त्यः काश्मीरे हंसवाहनः

Sa Kheṭaka, Ako si Annadātā, ang Tagapagkaloob ng pagkain; at sa Kratusthala, Ako si Śambhu. Sa Laṅkā, Ako si Paulastya; at sa Kāśmīra, Ako si Haṃsavāhana, ang Nakalulan sa sisne.

Verse 90

वसिष्ठश्चार्बुदे चैव नारदश्चोत्पलावने । मेधके श्रुतिदाता च प्रयागे यजुषां पतिः

Sa Arbuda, Ako si Vasiṣṭha; at sa Utpalāvana, Ako si Nārada. Sa Medhaka, Ako si Śrutidātā, ang Tagapagkaloob ng banal na kaalaman; at sa Prayāga, Ako ang Panginoon ng Yajus (Yajurveda).

Verse 91

शिवलिंगे सामवेदो मर्कटे च मधुप्रियः । नारायणश्च गोमन्ते विदर्भायां द्विज प्रियः

Sa Śivaliṅga, Siya’y pinupuri bilang Sāmaveda; sa Markaṭa, Siya’y kilala bilang Madhupriya, ang minamahal ang tamis. Sa Gomanta, Siya si Nārāyaṇa; at sa Vidarbhā, Siya’y bantog bilang Dvijapriya, ang umiibig sa mga dwija. Kaya ang iisang Panginoon ay pinupuri sa maraming banal na dako.

Verse 92

अंकुलके ब्रह्मगर्भो ब्रह्मवाहे सुतप्रियः । इन्द्रप्रस्थे दुराधर्षश्चंपायां सुरमर्दनः

Sa Aṃkulaka, Siya’y tinatawag na Brahmagarbha; sa Brahmavāha, Siya si Sutapriya, ang umiibig sa mabubuting supling. Sa Indraprastha, Siya’y bantog bilang Durādharṣa, ang di-masusupil; at sa Campā, Siya si Suramardana, ang dumudurog sa mga kapangyarihang kaaway. Kaya ipinahahayag ng mga tīrtha ang Kanyang lakas at biyaya.

Verse 93

विरजायां महारूपः सुरूपो राष्ट्रवर्धने । कदंबके जनाध्यक्षो देवाध्यक्षः समस्थले

Sa Virajā, Siya si Mahārūpa, ang may dakilang anyo; sa Rāṣṭravardhana, Siya si Surūpa, ang may mapalad na kagandahan. Sa Kadaṃbaka, Siya si Janādhyakṣa, tagapangasiwa ng mga nilalang; at sa Samasthala, Siya si Devādhyakṣa, tagapangasiwa ng mga diyos. Kaya ipinahahayag ng mga tīrtha ang Kanyang pangkalahatang paghahari.

Verse 94

गंगाधरो रुद्रपीठे सुपीठे जलदः स्मृतः । त्र्यंबके त्रिपुरारिश्च श्रीशैले च त्रिलोचनः

Sa Rudrapīṭha, Siya ay Gaṅgādhara, ang tagapagdala ng Ilog Gaṅgā; sa Supīṭha, Siya’y inaalala bilang Jalada. Sa Tryaṃbaka, Siya ang Tripurāri, kaaway ng Tripura; at sa Śrīśaila, Siya ang Trilocana, ang Panginoong may tatlong mata—bawat dambana’y nagbabalita ng natatanging kaluwalhatian ni Śiva.

Verse 95

महादेवः प्लक्षपुरे कपाले वेधनाशनः । शृङ्गवेरपुरे शौरिर्निमिषे चक्रधारकः

Sa Plakṣapura, Siya’y sinasamba bilang Mahādeva; sa Kapāla, Siya ang Vedhanāśana, tagapagwasak ng mga pagdurusang tumutusok. Sa Śṛṅgaverapura, Siya ang Śauri; at sa Nimiṣa, Siya ang Cakradhāraka, ang may hawak ng cakra—kaya ang landas ng paglalakbay-dharma’y kumikislap sa mga banal na pangalan.

Verse 96

नन्दिपुर्यां विरूपाक्षो गौतमः प्लक्षपादपे । माल्यवान्हस्तिनाथे तु द्विजेन्द्रो वाचिके तथा

Sa Nandipurī, Siya ang Virūpākṣa; sa punong Plakṣa, Siya ang Gautama. Sa Hastinātha, Siya ang Mālyavān; at sa Vācika rin, Siya ang Dvijendra, Panginoon ng mga “dalawang ulit na isinilang”—kaya’t ang iba’t ibang banal na pook ay nag-iingat ng Kanyang kagalang-galang na pagpapakita.

Verse 97

इन्द्रपुर्यां दिवानाथो भूतिकायां पुरंदरः । हंसबाहुश्च चन्द्रायां चंपायां गरुडप्रियः

Sa Indrapurī, Siya ang Divānātha, Panginoon ng araw; sa Bhūtikā, Siya ang Purandara. Sa Candrā, Siya ang Haṃsabāhu; at sa Campā, Siya ang Garuḍapriya, minamahal ni Garuḍa—kaya ang mga tīrtha’y nagpapahayag ng Kanyang makalangit na karilagan.

Verse 98

महोदये महायक्षः सुयज्ञः पूतके वने । सिद्धेश्वरे शुक्लवर्णो विभायां पद्मबोधकः

Sa Mahodaya, Siya ang Mahāyakṣa; sa gubat ng Pūtake, Siya ang Suyajña. Sa Siddheśvara, Siya ang Śuklavarṇa, may maningning na kaputian; at sa Vibhā, Siya ang Padmabodhaka, tagapagmulat sa pamamagitan ng lotus ng karunungan—kaya itinuturo ng banal na lupain ang kadalisayan at ganap na pagkamalay.

Verse 99

देवदारुवने लिंगी उदकेथ उमापतिः । विनायको मातृस्थाने अलकायां धनाधिपः

Sa gubat ng Devadāru, naroroon Siya bilang Liṅgī (sa anyong Liṅga); sa Udaketha Siya ay Umāpati (kabiyak ni Umā). Sa Mātṛsthāna Siya ay Vināyaka, at sa Alakā Siya ay Dhanādhipa (Panginoon ng kayamanan)—kaya’t pinararangalan ng mga tīrtha si Śiva at ang mga diyos na nagtataguyod ng kaayusang makamundo at espirituwal.

Verse 100

त्रिकूटे चैव गोविंदः पाताले वासुकिस्तथा । कोविदारे युगाध्यक्षः स्त्रीराज्ये च सुरप्रियः

Sa Trikūṭa, Siya ay Govinda; sa Pātāla, Siya ay Vāsuki. Sa Kovidāra, Siya ang Yugādhyakṣa (tagapangasiwa ng mga yugto ng panahon), at sa Strīrājya, Siya ang Surapriya (minamahal ng mga diyos)—kaya inilalarawan ng Purāṇa ang pag-iral ng Panginoon mula sa kabundukan hanggang sa mga daigdig sa ilalim at sa mga lupang kamangha-mangha.

Verse 101

पूर्णगिर्यां सुभोगश्च शाल्मल्यां तक्षकस्तथा । अमरे पापहा चैव अंबिकायां सुदर्शनः

Sa Pūrṇagiri, Ako’y nakikilala bilang Subhoga; sa Śālmalī bilang Takṣaka. Sa Amara, Ako ang Pāpahā, Tagapuksa ng kasalanan; at sa Ambikā, Ako ang Sudarśana.

Verse 102

नरवाप्यां महावीरः कान्तारे दुर्गनाशनः । पद्मवत्यां पद्मगृहो गगने मृगलाञ्छनः

Sa Naravāpī, Ako ang Mahāvīra; sa Kāntāra, Ako ang Durganāśana, Tagapuksa ng mga paghihirap. Sa Padmavatī, Ako ang Padmagṛha; at sa Gagana, Ako ang Mṛgalāñchana.

Verse 103

अष्टोत्तरं नामशतं यत्रैतत्परिपठ्यते । तत्रैव मम सांनिध्यं त्रिसंध्यं मधुसूदन

Saanman ganap na binibigkas ang hanay na ito ng isang daan at walong pangalan, doon mismo—O Madhusūdana—nanahan ang aking presensya sa tatlong sandhyā ng araw: umaga, tanghali, at dapithapon.

Verse 104

तेषामपि यस्त्वेकं पश्येद्वै बालरूपिणम् । सर्वेषां लभते पुण्यं पूर्वोक्तानां च वेधसाम्

Kahit sa mga anyong iyon, sinumang makakita kahit ng isa—na nag-aanyong parang bata—ay nagkakamit ng buong kabanalan at gantimpalang espirituwal ng lahat ng banal na pagpapakita na naunang binanggit.

Verse 105

एतैर्यो नामभिः कृष्ण प्रभासे स्तौति मां सदा । स्थानं मे विजयं लब्ध्वा मोदते शाश्वतीः समाः

O Kṛṣṇa, sinumang sa Prabhāsa ay laging pumupuri sa akin sa pamamagitan ng mga pangalang ito—pagkamit ng aking matagumpay na tahanan—ay magagalak sa mga taong walang hanggan.

Verse 106

मानसं वाचिकं चैव कायिकं चैव दुष्कृतम् । तत्सर्वं नाशमायाति मम स्तोत्राऽनु कीर्तनात्

Lahat ng kasamaan—sa isip, sa salita, at sa gawa ng katawan—ay napapawi at naglalaho sa taimtim na pagbigkas ng aking himno ng papuri.

Verse 107

पुष्पोपहौरर्धूपैश्च ब्राह्मणानां च तर्पणैः । ध्यानेन च स्थिरेणाशु प्राप्यते यत्फलं नरैः । तत्फलं समवाप्नोति मम स्तोत्रानु कीर्तनात्

Anumang bunga ng biyaya na mabilis na nakakamit ng tao sa pag-aalay ng mga bulaklak, kaloob at insenso, sa pagpapasaya sa mga brāhmaṇa, at sa matatag na pagninilay—yaon ding bunga ang nakakamtan sa pagbigkas ng aking himno.

Verse 108

ब्रह्महत्यादिपापानि इह लोके कृतान्यपि । अकामतः कामतो वा तानि नश्यंति तत्क्षणात्

Ang mga kasalanang nagsisimula sa brahmahatyā (pinakamabigat na sala) at iba pa, kahit nagawa sa mundong ito—maging di-sinasadya o sinasadya—ay naglalaho agad sa sandaling iyon.

Verse 109

इदं स्तोत्रं ममाभीष्टं शृणुयाद्वा पठेच्च वा । स मुक्तः पातकैः सर्वैः प्राप्नुयान्महदीप्सितम्

Ang himnong ito ay minamahal Ko. Sinumang makinig dito o bigkasin ito ay mapapalaya sa lahat ng kasalanan at makakamit ang dakilang layuning minimithi.

Verse 110

अन्यद्रहस्यं ते वच्मि शृणु कृष्ण यथार्थतः

Sasabihin Ko sa iyo ang isa pang lihim na aral; makinig ka, O Kṛṣṇa, ayon sa katotohanan kung paano ito tunay na naririyan.

Verse 111

आग्नेयं तु यदा ऋक्षं कार्तिक्यां भवति क्वचित् । महती सा तिथिर्ज्ञेया प्रभासे मम वल्लभा

Tuwing maganap ang asterismong Agneya sa pagtalima ng Kārtikī, ang araw na iyon ay dapat kilalaning isang dakila at marangal na tithi—lalo na sa Prabhāsa, sapagkat ito’y mahal sa Akin.

Verse 112

प्राजापत्यं यदा ऋक्षं तिथौ तस्यां भवेद्यदि । सा महाकार्तिकी पुण्या देवानामपि दुर्लभा

Kung sa mismong tithi na iyon ay lumitaw ang asterismong Prājāpatya, ang Kārtikī na iyon ay nagiging pinakadakila at banal na Mahākārtikī—bihira kahit sa mga deva.

Verse 113

मंदे वार्के गुरौ वाऽपि कार्तिकी कृत्तिकायुता । तत्राश्वमेधिकं पुण्यं दृष्ट्वा वै बालरूपिणम्

Kapag ang Kārtikī ay nakaugnay sa Kṛttikā—maging sa ilalim ni Saturno, ng Araw, o ni Jupiter—sa panahong iyon, sa pagtanaw sa Panginoon sa anyong-bata, nakakamit ang meritong katumbas ng handog na Aśvamedha.

Verse 114

विशाखासु यदा सूर्यः कृत्तिकासु च चन्द्रमाः । स योगः पद्मको नाम प्रभासे दुर्लभो हरे

Kapag ang Araw ay nasa Viśākhā at ang Buwan ay nasa Kṛttikā, ang pagsasanib na iyon ay tinatawag na Padmaka-yoga—bihirang makamtan sa Prabhāsa, O Hari.

Verse 115

तस्मिन्योगे नरो दृष्ट्वा प्रभासे बालरूपिणम् । पापकोटियुतो वाऽपि यमलोकं न पश्यति

Sa mismong yogang iyon, ang taong makakita sa Panginoong may anyong bata sa Prabhāsa—kahit pasan ang napakaraming kasalanan—ay hindi na makakakita sa kaharian ni Yama.

Verse 116

ईश्वर उवाच । इत्येवं कथितं स्तोत्रं ब्रह्मणा हरये पुनः । मया तव समाख्यातं माहात्म्यं ब्रह्मदैवतम्

Wika ni Īśvara: Ganito muling ipinahayag ni Brahmā ang himnong ito kay Hari; at ngayo’y isinalaysay Ko sa iyo ang kadakilaang ito—banal at pinagtibay ni Brahmā.

Verse 117

सर्वपापहरं नृणां श्रुतं सर्वार्थसाधकम् । भूमिदानं च दातव्यं तत्र यात्राफलेप्सुभिः

Para sa mga tao, ang pakikinig nito’y nag-aalis ng lahat ng kasalanan at tumutupad sa bawat marangal na layon. At ang nagnanais ng bunga ng paglalakbay-dambana roon ay dapat ding maghandog ng kaloob na lupa.

Verse 118

कमंडलुः श्वेतवस्त्रं महादानानि षोडश । तत्रैव देवि देयानि ब्रह्मणे बालरूपिणे

Ang kamaṇḍalu (banga ng tubig), puting kasuotan, at ang labing-anim na dakilang handog—O Diyosa—ay dapat ialay doon mismo sa isang Brahmin, alang-alang sa Panginoong may anyong bata.

Verse 119

महापर्वणि संप्राप्ते कुर्युः पारायणं द्विजाः । सर्वे ते ब्राह्मणा देवि क्षेत्रमध्यनिवासिनः

Kapag dumating ang dakilang pagdiriwang, ang mga dwija ay nararapat magsagawa ng pārāyaṇa, ang ganap na pagbigkas ng banal na teksto. O Diyosa, ang lahat ng Brahmana ay nananahan sa pinakasentro ng sagradong pook.