Adhyaya 102
Ang adhyāya na ito ay nagbibigay ng maikling tagubilin na nakatuon sa tīrtha tungkol sa Devī na si Kaṇṭakaśodhinī, “Tagapag-alis ng Tinik/Hadlang.” Itinatakda muna ng teksto ang kinaroroonan ng dambana: ang deboto ay inuutusang magtungo sa diyosa sa hilagang bahagi, sa layong “dalawang dhanus” (sukat na batay sa haba ng busog). Inilalarawan ang Devī sa mga pamagat na mapagkalinga at mandirigma—Mahīṣaghnī (pumuksa sa asurang anyong kalabaw), may dakilang katawan, at sinasamba nina Brahmā at ng mga devarṣi—na nagpapakita ng kanyang mataas na katayuan sa debosyon ng mga Purāṇa. Ipinapaliwanag ang mitikong dahilan: sa magkakasunod na panahon, nililinis at inaalis niya ang “mga tinik,” ang mga puwersang demonyo na tinatawag na devakantaka, mga nagpapahirap sa mga diyos. Itinatakda ang ritwal sa Navamī, ang ikasiyam na araw ng maliwanag na kalahati ng buwan sa Āśvayuja, na may handog na paśu at mga bulaklak, kasama ang mahuhusay na lampara at insenso. Ipinapangako ng phalaśruti na ang sumasamba ay magiging walang kaaway sa loob ng isang taon; at kapag nakita ang Devī nang may tapat na bhakti, iingatan niya ang deboto na parang sariling anak, sa natatanging pagdalaw man o sa palagiang pagpunta. Sa wakas, itinatanghal ito bilang maikling māhātmya na sumisira ng kasalanan, at ang pakikinig dito ay itinuturing na pinakamataas na pag-iingat.
Shlokas
Verse 1
ततो गच्छेन्महादेवि देवीं कंटकशोधिनीम् । तस्यैवोत्तरदिग्भागे धनुर्द्वितयसंस्थिताम्
Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, dapat magtungo sa Diyosang tinatawag na Kaṇṭakaśodhinī. Siya’y naroroon sa gawing hilaga ng mismong banal na pook na iyon, sa layong dalawang dhanu (sukat ng haba ng busog).
Verse 2
महिषघ्नीं महाकायां ब्रह्मदेवर्षिपूजिताम् । पुरा ये कल्मषोपेता दानवा देवकंटकाः
Siya ang pumuksa kay Mahiṣa (demonyong anyong kalabaw), dakila ang anyo, at sinasamba nina Brahmā, ng mga Deva, at ng mga ṛṣi. Noong unang panahon, ang mga Dānava na nabahiran ng kasalanan at naging tinik sa mga Deva ay napasuko niya.
Verse 3
युगेयुगे शोधयेत्तांस्तेन कंटकशोधिनी । आश्वयुक्छुक्लपक्षे तु नवम्यां तामथार्चयेत्
Sa bawat yugto ng panahon, nililinis at inaalis niya ang mga “tinik” (mga pighati at hadlang); kaya siya tinatawag na Kaṇṭakaśodhinī. Dapat siyang sambahin sa Navamī, ang ikasiyam na araw ng maliwanag na kalahati ng buwang Āśvayuja.
Verse 4
पशुपुष्पोपहारैश्च दीपधूपैस्तथोत्तमैः । तस्याऽरयो न जायंते यावद्वर्षं वरानने
Sa pamamagitan ng mga handog gaya ng mga alay na hayop at mga bulaklak, at ng mahuhusay na ilawan at insenso, dapat siyang parangalan. O marikit ang mukha, sa debotong iyon ay hindi sisibol ang kaaway sa buong isang taon.
Verse 5
यस्तां पश्यति सद्भक्त्या भूताया नित्यमेव वा तं पुत्रमिव कल्याणी संरक्षति न संशयः
Sinumang tumingin sa Kanya nang may tunay na debosyon—sa banal na dambana man o araw-araw—ang Mapalad na Diyosa ay mag-iingat sa taong iyon na parang sariling anak na lalaki; walang pag-aalinlangan.
Verse 6
इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं पापनाशनम् । देवि कंटकशोधिन्याः श्रुतं रक्षाकरं परम्
Kaya nito, sa maikling sabi, naipahayag ang kadakilaang pumupuksa ng kasalanan. O Devī, ang pakikinig sa sukdulang kaluwalhatian ni Kaṇṭakaśodhinī ay nagiging pinakamataas na kanlungan at pag-iingat.