Adhyaya 9
Sa Kabanata 9, sa balangkas ng aral na binibigkas ni Prahlāda, itinuturo sa mga manlalakbay-panrelihiyon ang pagdulog sa mga tanyag na banal na tubig, kabilang ang “pitong kuṇḍa,” na sinasabing nag-aalis ng dungis ng kasalanan at nagpapalago ng kasaganaan at malinaw na pag-unawa. Inaalala ng salaysay ang isang banal na pagpapakita: nagpakita si Hari (Viṣṇu), pinuri ng mga ṛṣi kasama si Lakṣmī, at sinundan ng paggalang na ritwal gamit ang tubig na “suragaṅgā.” Ang mga ṛṣi na isinilang kay Brahmā (Sanaka at iba pa) ay sinasabing lumikha ng magkakahiwalay na lawa at nagsagawa ng pagligo para sa Diyosa; ang mga tubig na ito’y tinawag na Lakṣmī-hrada at sa kalaunan, sa Kali-yuga, nakilala bilang Rukmiṇī-hrada (may isa pang alaala ng pangalang tīrtha na kaugnay ni Bhṛgu). Ibinibigay din ng kabanata ang sunod-sunod na ritwal: lumapit nang may kalinisan, hugasan ang paa, magsagawa ng ācamana (pagsipsip ng tubig), humawak ng kuśa, humarap sa silangan, ihanda ang ganap na arghya na may prutas, bulaklak at akṣata, ilagay ang pilak sa ulo, bigkasin ang pormulang handog sa Rukmiṇī-hrada para sa pagwasak ng kasalanan at ikalulugod ni Rukmiṇī, saka maligo (snāna). Pagkatapos, mag-alay ng tarpaṇa sa mga diyos, sa mga tao, at lalo na sa mga ninuno; sumunod ang śrāddha sa pag-anyaya ng mga Brahmin, pagbibigay ng dakṣiṇā na may pilak at ginto, pag-aalay ng makatas na prutas, pagpapakain sa mag-asawa ng matatamis, at paggalang sa mga babaeng Brahmin at iba pang kababaihan ayon sa kakayahan sa pamamagitan ng kasuotan (kabilang ang pulang tela). Ayon sa phalaśruti: natutupad ang mga hangarin, nararating ang daigdig ni Viṣṇu, laging nananahan si Lakṣmī sa tahanan, may kalusugan at kapanatagan ng isip, walang pagkaligalig, nalulugod ang mga ninuno, matatag ang lahi, mahaba ang buhay, may yaman, walang kaaway at dalamhati, at napapalaya sa paulit-ulit na paglalagalag sa saṃsāra.
Shlokas
Verse 1
प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठाः सप्तकुण्डान्सुविश्रुतान् । सर्वपापप्रशमनानृद्धिबुद्धिविवर्द्धनान्
Wika ni Prahlāda: Pagkaraan nito, O pinakamahuhusay na brāhmaṇa, marapat na magtungo sa pitong bantog na sagradong lawa, na nagpapawi ng lahat ng kasalanan at nagpapalago ng kasaganaan at wastong pag-unawa.
Verse 2
आराधितः स च यदा हरिराविर्बभूव ह । संस्तूयमानो मुनिभिर्लक्ष्म्या सह जगत्पतिः
At nang si Hari ay masamba nang wasto, tunay ngang nagpakita Siya—pinupuri ng mga muni—ang Panginoon ng sanlibutan, na kasama si Lakṣmī.
Verse 3
अर्हणं च तदा चक्रुर्हरये सुरगङ्गया । वामपार्श्वे स्थितां पद्मामभिषेक्तुं समुद्यताम्
Pagkatapos, isinagawa nila ang nararapat na pagsamba kay Hari sa pamamagitan ng makalangit na tubig ng Gaṅgā; at nakita nila si Padmā (Lakṣmī), nakatayo sa Kaniyang kaliwang panig, na tumindig upang Siya’y pahiran sa abhiṣeka.
Verse 4
सनकाद्या ब्रह्मसुताः सप्तैते मनसा द्विजाः । पृथक्पृथग्घ्रदान्कृत्वा सिषिचुः सागरोद्भवाम्
Si Sanaka at ang iba pa—ang pitong anak ni Brahmā na isinilang sa isip, ang mga dwija na muni—ay lumikha ng magkakahiwalay na sagradong lawa, at winisikan (itinalaga) ang mga iyon sa pamamagitan ng Diyosa na isinilang mula sa karagatan (Lakṣmī).
Verse 5
ततो लक्ष्मीह्रदाः प्रोक्ता देव्या नात्रैव संज्ञिताः । प्राप्ते तु द्वापरस्यांते रुक्मिणीसंश्रयेण तु
Kaya nga tinawag ang mga iyon na “mga lawa ni Lakṣmī”; dito, ang Diyosa ay hindi tinukoy sa ibang pangalan. Ngunit nang dumating ang wakas ng yugto ng Dvāpara, dahil sa kaugnayan kay Rukmiṇī, tinaglay nila ang kaniyang pagkakakilanlan.
Verse 6
रुक्मिणीह्रदमित्येवं कलौ ख्यातिं गताः पुनः । भृगुणा सेवितं यस्माद्भृगुतीर्थमिति स्मृतम्
Kaya nga, sa Panahong Kali ay muling sumikat ito bilang “Rukmiṇī-hrada.” At sapagkat dinadalaw at sinasamba roon ng rishi na si Bhṛgu, ito’y inaalala bilang “Bhṛgu-tīrtha.”
Verse 7
तस्मिन्गत्वा महाभागाः प्रक्षाल्य चरणौ मृदा । आचम्य च कुशान्गृह्य प्राङ्मुखो नियतः शुचिः
Pagdating doon, ang mga mapalad ay dapat maghugas ng paa gamit ang lupa (at tubig), saka magsagawa ng ācamana; humawak ng damong kuśa, humarap sa silangan, may pagpipigil at kalinisan (at ipagpatuloy ang ritwal).
Verse 8
संपूर्णं चार्घ्यमादाय फलपुष्पाक्षतादिभिः । रजतं च शिरे कृत्वा मन्त्रमेतमुदीरयेत्
Maghanda ng ganap na handog na arghya kasama ang mga prutas, bulaklak, akṣata (buong bigas) at iba pa; at ilagay ang pilak sa tuktok ng ulo, saka bigkasin ang mantrang ito.
Verse 9
भक्त्या चार्घ्यं प्रदास्यामि ह्रदे रुक्मिणिसंज्ञिते । सर्वपापविनाशाय रुक्मिण्याः प्रीणनाय च
“Sa debosyon, iaaalay ko ang arghya sa lawa na tinatawag na Rukmiṇī—upang mapawi ang lahat ng kasalanan, at upang malugod si Rukmiṇī.”
Verse 10
स्नानं कुर्य्यात्ततो विप्राः कृत्वा शिरसि तारकम् । देवान्मनुप्यान्सन्तर्प्य पितॄनथ विशेषतः
Pagkatapos, O mga brāhmaṇa, dapat maligo; ilagay ang “tāraka” sa ulo, at maghandog ng tarpaṇa upang bigyang-kasiyahan ang mga deva at ang mga tao, at saka—lalo na—ang mga ninuno.
Verse 11
श्राद्धं ततः प्रकुर्वीत विप्रानाहूय भक्तितः । दक्षिणां च ततो दद्याद्रजतं रुक्ममेव च
Pagkaraan nito, dapat isagawa ang śrāddha, magalang na anyayahan ang mga brāhmaṇa nang may debosyon; saka magbigay ng dakṣiṇā—pilak, at pati ginto.
Verse 12
विशेषतः प्रदेयानि फलानि रसवन्ति च । दम्पत्योर्भोजनं दद्यान्मिष्टान्नेन द्विजोत्तमाः
Lalo na, maghandog ng mga prutas na makatas at matamis; at ang pinakamainam sa mga dwija ay magbigay ng pagkain para sa mag-asawa, na may matatamis at piling handa.
Verse 13
विप्रपत्न्यस्तु संपूज्याः स्त्रियश्चान्याः स्वशक्तितः । कञ्चुकै रक्तवस्त्रैश्च रुक्मिणी प्रीयतामिति
Dapat dinggin at parangalan ang mga asawa ng brāhmaṇa at iba pang kababaihan ayon sa kakayahan; maghandog ng pang-itaas at pulang kasuotan, na may panalangin: “Nawa’y malugod si Rukmiṇī.”
Verse 14
एवं कृते द्विजश्रेष्ठाः कृतकृत्यो भवेन्नरः । सर्वान्कामानवाप्नोति विष्णुलोकं स गच्छति
O pinakamainam na brāhmaṇa, kapag nagawa ito, ang tao’y nagiging ganap sa tungkulin; natatamo niya ang lahat ng ninanais at napaparoon sa daigdig ni Viṣṇu.
Verse 15
वसते च सदा गेहे लक्ष्मीस्तस्य न संशयः । आरोग्यं मनसस्तुष्टिर्न चोद्वेगः कदाचन
At sa kanyang tahanan, si Lakṣmī ay laging nananahan—walang alinlangan; may kalusugan, kapanatagan ng isip, at hindi kailanman may pagkabagabag.
Verse 16
पितॄणामक्षया तृप्तिः प्रजा भवति निश्चला । हीनसत्त्वो नैव भवेद्दीर्घायुश्च भवेन्नरः
Ang mga ninuno ay nagkakamit ng di-mauubos na kasiyahan; ang mga supling ay nananatiling matatag at ligtas. Hindi humihina ang loob, at ang taong iyon ay nagiging mahaba ang buhay.
Verse 17
आढ्यो भवति सर्वत्र यः स्नातो रुक्मिणी ह्रदे । न लक्ष्म्या मुच्यते विप्रा नालक्ष्म्या व्रियते नरः
Ang sinumang maligo sa Lawa ni Rukmiṇī ay nagiging masagana saanman. O mga Brāhmaṇa, hindi siya kailanman nahihiwalay kay Lakṣmī, at walang kamalasan na mananaig sa kanya.
Verse 18
न वैरं कलहस्तस्य यः स्नातो रुक्मिणीह्रदे । गमनागमनं न स्यात्संसारभ्रमणं तथा
Sa nagpaligo sa Lawa ni Rukmiṇī, walang poot at walang alitan. Para sa kanya, wala nang ‘pag-alis at pagbabalik’—wala nang paglalagalag sa saṃsāra.
Verse 19
दुःखशोकौ कुतस्तस्य यः स्नातो रुक्मिणीह्रदे । सर्वपापविनिर्मुक्तो महाभयविवर्जितः
Saan pa magmumula ang dalamhati at pagdadalamhati sa nagpaligo sa Lawa ni Rukmiṇī? Siya’y napalaya sa lahat ng kasalanan at wala nang malaking pangamba.
Verse 20
सर्वान्कामानिह प्राप्य याति विष्णुपदं नरः
Matapos makamtan ang lahat ng ninanais dito, ang tao’y nagtutungo sa Viṣṇupada—sa kataas-taasang tahanan ni Viṣṇu.