Adhyaya 41
Inilalahad ng kabanatang ito ang isang aral na teolohikal at pang-ritwal na iniuugnay kay Prahlāda, na pumupuri sa higit na bisa ng mga gawaing debosyonal at para sa mga ninuno kapag isinagawa sa Dvārakā, lalo na kaugnay ng ilog Gomatī. Sinasabi na ang sinumang maligo sa Gomatī at sumamba kay Kṛṣṇa na may handog na gaya ng bulaklak na ketakī at dahon ng tulasī ay magkakamit ng pambihirang pagpapala at mapangangalagaan laban sa mabibigat na ikot ng saṃsāra; sa wika ng phala-śruti, ang gantimpala’y inihahambing sa paglapit sa “kawalang-kamatayan”. Ipinapahayag din na ang pagpapakain kahit sa isang tao lamang sa Dvārakā ay may bungang higit kaysa pagpapakain sa napakarami sa ibang lugar, at ang simpleng pag-alaala sa Dvārakā sa isip ay nakapagsusunog ng kasalanan ng nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap. Sa panahon ng Kali-yuga, ang patuloy na pagtuon ng puso sa Dvārakā ay itinatanghal na tanda ng natupad na layunin ng buhay-tao. Iniuugnay rin ang Dvārakā sa kapakanan ng mga ninuno: sinasabing nananahan doon ang mga pitṛ-gaṇa, at ang pag-aalay ng tubig na may tila (linga) at ang pagsasagawa ng śrāddha kasama ang piṇḍa-dāna—matapos ang pagligo sa Gomatī—ay nagiging di-mauubos na kabutihan na nagbibigay ng pangmatagalang kasiyahan sa mga ninuno. Binabanggit ang mga panahong tulad ng mga eklipse, vyatīpāta, saṅkrānti, vaidhr̥ti at mga pagtalima sa kalendaryo upang itakda ang oras ng ritwal, at upang ipakita ang kataasan ng Dvārakā sa hanay ng mga tīrtha sa buong India.
Shlokas
Verse 1
श्रीप्रह्लाद उवाच । धन्यास्तु नरलोकास्ते गोमत्यां तु कृतोदकाः । पूजयिष्यंति ये कृष्णं केतकीतुलसीदलैः
Wika ni Śrī Prahlāda: Tunay na pinagpala ang mga tao sa daigdig ng tao na naliligo sa ilog Gomati, at yaong sasamba kay Kṛṣṇa gamit ang mga bulaklak na ketakī at mga dahon ng tulasī.
Verse 2
न तेषां संभवोऽस्तीह घोरसंसा रगह्वरे । तेषां मृत्युः पुनर्नास्ति ह्यमरत्वं हि ते गताः
Para sa kanila, wala nang pagbabalik dito sa kakila-kilabot na yungib ng saṃsāra. Para sa kanila, hindi na muling dumarating ang kamatayan; tunay ngang natamo nila ang kawalang-kamatayan.
Verse 3
अन्यत्र वै यतीनां तु कोटीनां यत्फलं भवेत् । द्वारकायां तु चैकेन भोजितेन ततोऽधिकम्
Anumang bunga ng kabanalan na makakamtan sa ibang dako sa pagpapakain sa milyun-milyong asceta—sa Dvārakā, nahihigitan iyon sa pagpapakain kahit sa iisang asceta lamang.
Verse 4
अतीतं वर्त्तमानं च भविष्यद्यच्च पातकम् । निर्द्दहेन्नास्ति संदेहो द्वारका मनसा स्मृता
Ang mga kasalanan ng nakaraan, kasalukuyan, at maging yaong darating pa—walang pag-aalinlangan—ay nasusunog at nawawala kapag inaalala sa isip ang Dvārakā.
Verse 5
ज्ञात्वा कलियुगे घोरे हाहाभूतमचेतनम् । द्वारकां ये न मुञ्चन्ति कृतार्थास्ते नरोत्तमाः
Yamang batid na sa kakila-kilabot na Kali-yuga ang mga tao’y nalilito, sumisigaw ng “hā hā” sa dalamhati at nawawalan ng wastong pag-unawa—ang mga pinakadakila sa tao na hindi tumatalikod sa Dvārakā ay tunay na ganap ang buhay.
Verse 6
मृतानां यत्र जंतूनां श्वेतद्वीपे स्थितिः सदा
Doon, para sa mga nilalang na pumanaw, may laging tiyak na tahanan sa Śvetadvīpa.
Verse 7
अग्निष्वात्ता बर्हिषद आज्यपाः सोमपाश्च ये । एकविंशतिः पितृगणा द्वारकायां वसंति ते
Ang mga pangkat ng Pitṛ—Agniṣvātta, Barhiṣad, Ājyapa, at Somapā—tunay ngang ang lahat ng dalawampu’t isang pangkat ng mga ninuno ay nananahan sa Dvārakā.
Verse 8
पुष्करादीनि तीर्थानि गंगाद्याः सरितस्तथा । कुरुक्षेत्रादि क्षेत्राणि काश्यादीन्यूषराणि च
Ang Puṣkara at iba pang mga tīrtha ng paglalakbay-diyos; ang banal na Gaṅgā at iba pang sagradong ilog; ang Kurukṣetra at iba pang banal na lupain; at ang Kāśī at iba pang tanyag na pook-banal—lahat ay natitipon at kinakatawan dito.
Verse 9
गयादिपितृतीर्थानि प्रभासाद्यानि यानि च । स्थानानि यानि पुण्यानि ग्रामाश्च निवसंति वै
Ang mga Pitṛ-tīrtha na nagsisimula sa Gayā, at ang mga banal na pook na nagsisimula sa Prabhāsa—anumang sagradong himpilan ng kabutihan at anumang pinagpalang nayon—tunay na naririto at nananahan dito.
Verse 10
काश्यादिपुर्यो या नित्यं निवसंति कलौ युगे । नित्यं कृष्णस्य सदने पापिनां मुक्तिदे सदा
Ang mga banal na lungsod na nagsisimula sa Kāśī, na nananatili kahit sa Kali-yuga—gayundin, sa sariling tahanan ni Kṛṣṇa (Dvārakā) ay laging may pagkakaloob ng kalayaan (mokṣa), maging sa mga makasalanan.
Verse 11
वैशाखशुक्लद्वादश्यां प्रबोधिन्यां शेषतः । वैशाख्यां दैत्यशार्दूल कल्पादिषु युगादिषु
Sa maliwanag na Dvādaśī ng buwan ng Vaiśākha—sa banal na ‘Prabodhinī’, ang Araw ng Pagkagising—at gayundin sa buwan ng Vaiśākha, O tigre sa mga Daitya; gayon din sa mga pasimula ng mga kalpa at mga yuga.
Verse 12
चंद्रसूर्योपरागेषु मन्वादिषु न संशयः । व्यतीपातेषु संक्रांतौ वैधृतौ दैत्यनायक
Sa mga eklipse ng buwan at ng araw; sa mga sangandaan ng Manvantara—walang pag-aalinlangan; at sa Vyatīpāta, sa Saṅkrānti, at sa Vaidhṛti rin, O pinuno ng mga Daitya.
Verse 13
तिलोदकं च यद्दत्त तत्स्थले पितृभक्तितः । तत्सर्वमक्षयं प्रोक्तं गोमत्यां स्नानपूर्वकम्
Sa pook na iyon, anumang handog na tubig na may linga (tilodaka) na ibinibigay nang may debosyon sa mga ninuno—kapag sinundan ng banal na pagligo sa Ilog Gomati—ay ipinahahayag na may bungang hindi nasisira at di nauubos.
Verse 14
येऽत्र श्राद्धं प्रकुर्वंति पिंडदानपुरःसरम् । तेषामत्राक्षया तृप्तिः पितॄणामुपजायते
Yaong mga nagsasagawa rito ng śrāddha, na ang pangunahing gawain ay ang pag-aalay ng piṇḍa—dito mismo, sumisibol para sa kanila ang di-nauubos na kasiyahan ng mga ninuno.
Verse 41
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे चतुर्थ द्वारकामाहात्म्ये गोमतीस्नान कृष्णपूजन यतिभोजन दान श्राद्धादिसत्फलवर्णनंनामैकचत्वारिंशोऽध्यायः
Sa gayon, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa—sa saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong Prabhāsa-khaṇḍa, sa ikaapat na bahagi, ang Dvārakā Māhātmya, nagwawakas ang Ika-41 Kabanata na pinamagatang: “Paglalarawan ng mapagpalang bunga ng pagligo sa Gomati, pagsamba kay Kṛṣṇa, pagpapakain sa mga yati, pagkakaloob (dāna), śrāddha, at mga kaugnay na ritwal.”