Adhyaya 40
Inilalahad ng adhyaya na ito ang pang-teolohiyang pangaral ni Prahlāda tungkol sa mga gawaing debosyonal na may dakilang gantimpala, na nakasentro sa pagsamba kay Kṛṣṇa at sa wastong asal ng paglalakbay-pananampalataya sa Dvārakā. Nagsisimula ito sa pagsamba sa pamamagitan ng pag-aalay ng mga dahon: paggalang kay Śrīpati gamit ang dahong may nakasulat na pangalan ng deboto, lalo na ang dahon ng śrīvṛkṣa na kaugnay ni Lakṣmī; sa pagpapahalaga ng kabanata, ito’y itinuturing pang higit kaysa tulasī at iniuugnay sa malawak na kapakinabangan ng puṇya. Pagkaraan, itinatakda ang bisa ayon sa kalendaryo, lalo na ang Dvādaśī na tumatapat sa Linggo, at inilalarawan ang araw ni Hari bilang pook na pinagsasama-sama ang mga merito. Pagkatapos ay lumilipat ang teksto sa panlipunan at ritwal na kabuhayan ng Dvārakā: pagpapakain sa mga yati/renunciate, pag-aalay ng kasuotan at mga pangangailangan, at ang pambihirang puṇya ng kahit isang pagkain para sa isang pulubi-asceta rito kumpara sa malakihang pagpapakain sa ibang lugar. Ipinahahayag din ang kapangyarihang mapagligtas ng pag-awit at pagpupuri kay Kṛṣṇa (kīrtana), at pinalalawak ang proteksiyon ng Dvārakā sa mga naninirahan at maging sa mga nilalang na umaasa sa kanila. Sa buwan ng Kārtika, ang mga disiplina—pagligo sa Gomati at sa Rukmiṇī-hrada, pag-aayuno sa Ekādaśī, pagganap ng śrāddha sa Dvādaśī sa Cakratīrtha, pagpapakain sa mga Brahmin ng itinakdang pagkain at pagbibigay ng dakṣiṇā—ay sinasabing nagdudulot ng kasiyahan sa mga ninuno at ng pagsang-ayon ng Diyos. Nagtatapos ang kabanata sa phalāśruti na nangangakong ang puṇya ng mga tumutupad sa panata ng Kārtika at nalinis sa tīrtha ay hindi kailanman mawawala.
Shlokas
Verse 1
श्रीप्रह्लाद उवाच । स्वनामांकित पत्रैस्तु श्रीपतिं योऽर्चयेत वै । सप्तलोकाननुप्राप्य सप्तद्वीपाधिपो भवेत्
Wika ni Śrī Prahlāda: Ang sinumang sumasamba kay Śrīpati gamit ang mga dahong may nakaukit na sariling pangalan, ay makaaabot sa pitong daigdig at magiging pinuno ng pitong kontinente.
Verse 2
माकान्तवृक्षपत्रैस्तु योऽर्चयेत सदा हरिम् । पुण्यं भवति तस्येह वाजिमेधायुतं कलौ
Ang sinumang laging sumasamba kay Hari gamit ang mga dahon ng punong Mākānta ay nagkakamit sa panahong Kali ng kabutihang-kaloob na katumbas ng sampung libong handog na Aśvamedha.
Verse 3
लक्ष्मीं सरस्वतीं देवीं सावित्रीं चंडिकां तथा । पूजयित्वा दिवं याति पत्रैः श्रीवृक्षसंभवैः
Sa pagsamba kina Lakṣmī, Sarasvatī, Sāvitrī, at gayundin kay Caṇḍikā gamit ang mga dahong mula sa punong Śrī, ang tao’y makararatíng sa langit.
Verse 4
तुलस्या अधिकं प्रोक्तं दलं श्रीवृक्षसंभवम् । तस्मान्नित्यं प्रयत्नेन पूजनीयः सदाऽच्युतः
Ang dahong mula sa banal na punong Śrī (Tulāsī) ay ipinahayag na pinakadakila; kaya’t sa walang patid na pagsisikap, laging sambahin si Acyuta, ang Panginoong di-nasisira.
Verse 5
द्वादश्यां रविवारेण श्रीवृक्षमर्चयन्ति ये । ब्रह्महत्यादिकैः पापैर्न लिप्यंते कृतैरपि
Yaong mga sumasamba sa punong Śrī (Tulāsī) sa Dvādaśī na tumapat sa Linggo ay hindi nadudungisan kahit ng mga kasalanang gaya ng brahma-hatyā, kahit nagawa pa nila iyon.
Verse 6
यथा करिपदेऽन्यानि प्रविशंति पदानि च । तथा सर्वाणि पुण्यानि प्रविष्टानि हरेर्दिने
Kung paanong ang ibang bakas ng paa ay napapaloob sa bakas ng paa ng elepante, gayon din ang lahat ng kabutihang-kaloob ay nagtitipon sa araw ni Hari.
Verse 7
अध्रुवेणैव देहेन प्रतिक्ष णविनाशिना । कथं नोपासते जंतुर्द्वादशीं जागरान्विताम्
Sa katawang di-tiyak at naglalaho sa bawat sandali, paanong hindi sasamba ang tao sa Dvādaśī na may kasamang pagpupuyat na mapagmatyag?
Verse 8
अतीतान्पुरुषान्सप्त भविष्यांश्च चतुर्द्दश । नरकात्तारयेत्सर्वांल्लोकान्कृष्णेति कीर्तनात् । न ते जीवंति लोकेऽस्मिन्यत्रतत्र स्थिता नराः
Sa pag-awit at pagbigkas ng Pangalan na “Kṛṣṇa,” maililigtas ang pitong salinlahi ng mga ninuno at labing-apat na salinlahi na darating mula sa impiyerno; yaong walang ganitong debosyon, saan man naroroon, ay tila hindi tunay na nabubuhay nang may saysay sa mundong ito.
Verse 9
द्वारकायां च संप्राप्तास्त्रिषु लोकेषु वंदिताः । द्वारकायां प्रकुर्वंति यतीनां भोजनं स्थितिम् । ग्रासेग्रासे मखशतं ते लभंते फलं नराः
Ang mga dumarating sa Dvārakā ay pinararangalan sa tatlong daigdig. Sa Dvārakā, inihahanda nila ang pagkain at tuluyan para sa mga yati (mga asceta); sa bawat subo na naihahandog, tinatamo nila ang bunga ng sandaang sakripisyo.
Verse 10
यतीनां ये प्रयच्छंति कौपीनाच्छादनादिकम् । वसतां द्वारकामध्ये यथाशक्त्या तु भोजनम् । शृणु पुण्यं प्रवक्ष्यामि समासेन हि दैत्यज
Yaong nagbibigay sa mga yati ng bahaging-panloob na kasuotan, mga pantakip at iba pa, at yaong ayon sa kaya’y nagkakaloob ng pagkain sa mga naninirahan sa gitna ng Dvārakā—makinig, O anak ng Daitya, ipapahayag ko nang maikli ang kanilang kabanalan.
Verse 11
कोटिभिर्वेदविद्वद्भिर्गयायां पितृवत्सलैः । भोजितैर्यत्समाप्नोति तत्फलं दैत्यनायक
O pinuno ng mga Daitya, ang bungang nakukuha sa pagpapakain (dito) ay katulad ng bungang nakukuha sa pagpapakain sa Gayā ng milyun-milyong Brahmin na bihasa sa Veda at mapagmahal sa mga ninuno.
Verse 12
एकस्मिन्भोजिते पौत्र भिक्षुके फलमीदृशम् । दातव्यं भिक्षुके चान्नं कुर्य्याद्वै चात्मविक्रयम्
O apo, ganyan ang bunga ng kabutihan kapag kahit isang pulubing banal (bhikshu) ay napakain. Kaya’t magbigay nga ng pagkain sa bhikshu, kahit pa magtiis ng sukdulang hirap na wari’y ipinagbibili ang sarili upang magawa ito.
Verse 13
धन्यास्ते यतयः सर्वे ये वसंति कलौ युगे । कृष्णमाश्रित्य दैत्येन्द्र द्वारकायां दिनेदिने
Mapalad nga tunay ang lahat ng mga asceta na nananahan sa Panahong Kali—O panginoon ng mga Daitya—sapagkat araw-araw silang kumakalinga kay Kṛṣṇa sa Dvārakā.
Verse 14
प्राणिनो ये मृताः केचिद्द्वारकां कृष्णसन्निधौ । पापिनस्तत्पदं यांति भित्त्वा सूर्यस्य मंडलम्
Sinumang nilalang na mamatay sa Dvārakā, sa mismong harapan ni Kṛṣṇa—kahit mabigat sa kasalanan—ay makaaabot sa Kanyang kataas-taasang tahanan, na wari’y tumatagos sa bilog ng araw.
Verse 15
द्वारकाचक्रतीर्थे ये निवसंति नरोत्तमाः । तेषां निवारिताः सर्वे यमेन यमकिंकराः
Para sa mga pinakamabubuting tao na nananahan sa Cakratīrtha ng Dvārakā, ang lahat ng mga lingkod ni Yama ay pinipigil ni Yama mismo at hindi sila ginugulo.
Verse 16
स्नात्वा पश्यंति गोमत्यां कृष्णं कलिमलापहम् । न तेषां विषये यूयं न चास्मद्विषये तु ते
Pagkaligo sa Gomātī, namamasdan nila si Kṛṣṇa, ang nag-aalis ng dungis ng Panahong Kali. Tungkol sa kanila—wala kayong kapangyarihan; at tungkol sa amin—wala silang dahilan upang maging kaaway o katakutan.
Verse 17
अपि कीटः पतंगो वा वृक्षा वा ये तदाश्रिताः । यांति ते कृष्णसदनं संसारे न पुनर्हिं ते
Kahit uod, insekto, o maging mga punong nananangan doon—sila man ay nakararating sa tahanan ni Śrī Kṛṣṇa; at hindi na muling babalik sa paglalagalag sa saṃsāra.
Verse 18
किं पुनर्द्विजवर्य्याश्च क्षत्रियाश्च विशेषतः । त्रिवर्णपूजासंयुक्ताः शूद्रास्तत्र निवासिनः
Lalo pa kaya ang mga mararangal na dvija at, higit sa lahat, ang mga kṣatriya—gaano kalaki ang kanilang matatamo; maging ang mga śūdra na naninirahan doon, na tapat sa paggalang at pagsamba sa tatlong nakatataas na varṇa, ay pinagkakalooban din.
Verse 19
गीतां पठंति कृष्णाग्रे कार्तिकं सकलं द्विजाः । एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च
Sa buong buwan ng Kārtika, binibigkas ng mga dvija ang Gītā sa harap ni Śrī Kṛṣṇa, na may pagtalima sa panata: isang beses lamang kumain sa maghapon, o kumain sa gabi, at gayundin ay tumanggap ng pagkain nang hindi namamalimos.
Verse 20
त्रिरात्रेणापि कृच्छ्रेण तथा चान्द्रायणेन च । यावकैस्तप्तकृच्छ्राद्यैः पक्षमासमुपोषणैः
Sa pamamagitan ng mga pag-aayuno at pagtitika gaya ng kṛcchra na tatlong gabi, panatang cāndrāyaṇa, pamumuhay sa lugaw na sebada, ang pinainit na kṛcchra at iba pang penitensiya, at pag-aayuno nang kalahating buwan o isang buwan—
Verse 21
क्षपयंति च ये मासं कार्तिकं व्रतचारिणः । स्नात्वा वै गोमतीनीरे तथा वै रुक्मिणीह्रदे
Yaong mga tumutupad ng panata na ginugugol ang buong buwan ng Kārtika sa pagsasagawa, matapos maligo sa tubig ng Ilog Gomātī at gayundin sa Lawa ni Rukmiṇī—
Verse 22
शंखचक्रगदा हस्ताः कृष्णरूपा भवंति ते । उपोष्यैकादशीं शुद्धां दशमीसंगवर्जिताम्
Sila’y nagiging kawangis sa anyo ni Kṛṣṇa, tangan ang kabibe, ang diskong-lingkar (cakra), at ang pamalo (gadā)—sapagkat nag-ayuno sila sa dalisay na Ekādaśī, na walang bahid ng ugnay sa Daśamī (naunang araw).
Verse 23
श्राद्धं कुर्वंति द्वादश्यां चक्रतीर्थे च निर्मले । ब्राह्मणान्भोजयित्वा च मधुपायससर्पिषा
Sa Dvādaśī, isinasagawa nila ang śrāddha sa malinis at walang dungis na Cakratīrtha; at matapos pakainin ang mga brāhmaṇa ng pulot, matamis na kaning-gatas (pāyasa), at ghee—
Verse 24
संतर्प्य विधिवद्भक्त्या शक्त्या दत्त्वा तु दक्षिणाम् । गोभूहिरण्यवासांसि तांबूलं च फलानि च
Matapos silang mapagbigay-kasiyahan nang ayon sa tuntunin at may debosyon, saka maghandog ng dakṣiṇā ayon sa kakayahan—mga baka, lupa, ginto, kasuotan, gayundin ang tāmbūla (nganga) at mga prutas.
Verse 25
उपानहौ च्छत्रसुमं जलपूर्णा घटास्तथा । पक्वान्नसंयुताः शुभ्राः सफला दक्षिणान्विताः
Gayundin, maghandog ng panyapak, payong na mainam, at mga banga na hitik sa tubig at maayos ang anyo—kalakip ang dalisay na lutong pagkain, may kasamang prutas, at may angkop na dakṣiṇā.
Verse 26
एवं यः कुरुते सम्यक्कृष्णमुद्दिश्य कार्तिके । मार्कंडेय समा प्रीतिः पितॄणां जायते ध्रुवम्
O Mārkaṇḍeya, ang sinumang magsagawa nito nang wasto sa buwan ng Kārtika, na iniaalay kay Kṛṣṇa, ang mga ninuno (pitṛ) ay tiyak na magkakamit ng kasiyahang kapantay (ng bunga ng pinakadakilang mga ritwal).
Verse 27
कृष्णस्य त्रिदशैः सार्द्धं तुष्टिर्भवति चाक्षया
Si Kṛṣṇa, kasama ang mga diyos, ay nalulugod; at ang kalugurang iyon ay nagiging di-nasisira at walang hanggan.
Verse 28
ये कार्तिके पुण्यतमा मनुष्यास्तिष्ठंति मासं व्रतदानयुक्ताः । रथांगतीर्थे कृतपूतगात्रास्ते यांति पुण्यं पदमव्ययं च
Yaong mga taong lubhang marapat sa kabutihan, na nananatili sa buong buwan ng Kārtika na may panata at pagkakawanggawa, at nilinis ang katawan sa Rathāṅga-tīrtha—sila’y tutungo sa banal at di-nagmamaliw na kalagayan.
Verse 40
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये कार्तिके चक्रतीर्थस्नानदानश्राद्धादिमाहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikaapatnapung kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng pagligo sa Cakratīrtha sa buwan ng Kārtika, at ng kawanggawa, śrāddha, at mga kaugnay na ritwal,” sa Dvārakā Māhātmya (ikaapat na bahagi) ng Prabhāsa Khaṇḍa (ikapitong aklat) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod.