Adhyaya 39

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी । उन्मीलिनी वंजुली च त्रिस्पृशा पक्षवर्द्धिनी

Sinabi ni Śrī Prahlāda: Jayā at Vijayā; si Jayantī, tagapuksa ng kasalanan; Unmīlinī, Vaṃjulī, Trispṛśā, at Pakṣavarddhinī—.

Verse 2

पुण्यं सर्वपुराणानां ते लभंते दिनेदिने । पक्वान्नं ये प्रकुर्वंति हविर्द्धान्यसमुद्भवम्

Araw-araw ay nakakamit nila ang kabutihang pinupuri sa lahat ng Purāṇa—yaong naghahanda ng lutong pagkain mula sa mga butil na havis (butil na panghandog) upang ihandog nang may debosyon.

Verse 3

जागरे पद्मनाभस्य घृतेनैव सुपाचितम् । वर्तिद्वयसमायुक्तं दीपं घृतसमन्वितम्

Sa pagpupuyat para kay Padmanābha, maghandog ng lamparang ghee—maingat na inihanda sa ghee, may dalawang mitsa, at punô ng ghee.

Verse 4

यः कुर्य्याज्जागरे विष्णोः शालिग्रामशिलाग्रतः । शालग्रामशिलाग्रे तु ये प्रकुर्वंति जागरम्

Sinumang magpuyat para kay Viṣṇu sa harap ng batong Śālagrāma—tunay nga, yaong nagsasagawa ng pagpupuyat sa harap ng Śālagrāma—ay nagkakamit ng pambihirang kabutihan.

Verse 5

कुर्वंति नृत्यवाद्ये च लोकानां रंजनाय च । संछादयंति कुसुमैः शालिग्रामशिलां च ये

Yaong mga nag-aayos ng sayaw at tugtugang pang-instrumento upang aliwin ang mga tao, at yaong nagtatakip ng mga bulaklak sa batong Śālagrāma bilang pagsamba, ay pinupuri bilang mga gumagawa ng dakilang kabutihan.

Verse 6

चक्रांकितां विशेषेण प्रतिमां वैष्णवीं द्विजाः । चंदनं च सकर्पूरं कृष्णागुरुसमन्वितम्

O mga dvija (dalawang ulit na isinilang), igalang nang lalo ang imaheng Vaiṣṇava na may tatak ng cakra; at maghandog ng pahid na sandalwood na may kasamang kampor, hinaluan ng mabangong maitim na agaru.

Verse 7

युक्तं मृगमदेनापि यः करोति विलेपनम् । द्वादश्यां देवदेवस्य रात्रौ जागरणे सदा

Sinumang magpahid ng unguwento—kahit hinaluan pa ng musk—sa gabi ng Dvādaśī, habang palagiang nagpupuyat sa pagbabantay (jāgaraṇa) para sa Panginoon ng mga panginoon, ay nagkakamit ng dakilang kabutihan.

Verse 8

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि संक्षेपेण च वोऽग्रतः । तत्फलं कोटितीर्थे तु उज्जयिन्यां महालये

Ngayon ay sasabihin ko sa inyo, sa maikli at tuwiran, ang kabutihang dulot ng pagsasagawang iyon. Ang bunga nito ay tila natamo sa Koṭitīrtha sa Ujjayinī, sa dakilang banal na dambana.

Verse 9

वाराणस्यां कुरुक्षेत्रे मथुरायां त्रिपुष्करे । अयोध्यायां प्रयागे च तीर्थे सागरसंगमे

(Ang kabutihang iyon) ay katumbas ng natatamo sa Vārāṇasī, sa Kurukṣetra, sa Mathurā, sa Tripuṣkara; sa Ayodhyā at sa Prayāga; at sa banal na tawiran kung saan nagtatagpo ang karagatan at ang sagradong tubig.

Verse 10

सर्वपुण्येषु तीर्थेषु देवतायतनेषु च । कृतैर्यज्ञायुतैस्तत्र व्रतदानैश्च पुष्कलैः

(Ang kabutihang-loob na iyon) ay katumbas ng gantimpala sa lahat ng banal na tīrtha at sa mga dambana ng mga diyos—na para bang libu-libong yajña ang naisagawa roon, kasama ang saganang mga panata at mapagbigay na mga handog.

Verse 11

वेदैरधीतैर्यत्पुण्यं पुराणैश्चावगाहितैः । तपोभिश्चरितैः पुण्यं सम्यगाश्रम पालनैः

(Ang gantimpala) ay katumbas ng kabutihang nakukuha sa pag-aaral ng mga Veda, sa masusing pag-unawa sa mga Purāṇa, sa pagsasagawa ng mga pag-aayuno at pagtitika (tapas), at sa wastong pagtupad sa tungkulin ng sariling āśrama (yugto ng buhay).

Verse 12

यत्फलं मुनिभिः प्रोक्तं वेदव्यासेन पुत्रक । तत्फलं जागरे विष्णोः पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः

O mahal na anak, anumang bungang espirituwal na ipinahayag ng mga muni at ni Vedavyāsa—yaon ding bunga ang nakakamit sa pagpupuyat na debosyonal (jāgara) para kay Panginoong Viṣṇu, maging sa maliwanag na kalahati o sa madilim na kalahati ng buwan.

Verse 13

हैमवत्यै पुरा प्रोक्तं कैलासे शूलपाणिना । नारदाय पुरा प्रोक्तं ब्रह्मणा मत्समीपतः

Noong unang panahon sa Kailāsa, itinuro ito ng Panginoong may hawak ng Trisula (Śiva) kay Haimavatī; at noong sinaunang panahon din, itinuro ito ni Brahmā kay Nārada sa aking mismong harapan.

Verse 14

अरुणेन वज्रहस्ताय कथितं पृच्छते पुरा । द्वादशीजागरस्योक्तं फलं विप्रा मया च वः । तत्कुरुध्वं द्विजा यूयं जागरं विष्णुवासरे

Noong unang panahon, isinalaysay ni Aruṇa ito kay Vajrahasta nang siya’y magtanong. At ako man ay nagpahayag sa inyo, O mga brāhmaṇa, ng bunga ng pagpupuyat sa Dvādaśī. Kaya, O mga dvija (dalawang-ulit na isinilang), isagawa ninyo ang pagpupuyat na ito sa banal na araw ni Viṣṇu.

Verse 15

सूत उवाच । इत्युक्त्वा ब्राह्मणान्प्राह बलिं पौत्रं स्वकं ततः । त्वमपि श्रद्धया पौत्र कुरु जागरणं हरेः

Sinabi ni Sūta: Pagkatapos niyang magbilin sa mga brāhmaṇa, saka niya kinausap ang sariling apo na si Bali: “Ikaw rin, apo ko, sa pananampalataya, magsagawa ng pagpupuyat sa gabi para kay Hari.”

Verse 16

द्वारका मनसा ध्याता पापं वर्षशतान्वितम् । कीर्तनाच्छतजन्मोत्थं दहते नात्र संशयः

Ang Dvārakā, kapag inalaala lamang sa isip, winawasak ang kasalanang naipon sa daan-daang taon; at sa pamamagitan ng kīrtana, sinusunog niya ang kasalanang nagmula sa sandaang kapanganakan—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 17

पापं जन्मसहस्रोत्थं पदमात्रेण गच्छताम् । द्वारका हरते नूनं मुक्तिः कृष्णस्य दर्शनात्

Para sa mga lumalapit sa kanya kahit isang hakbang lamang, tiyak na inaalis ng Dvārakā ang kasalanang nagmula sa sanlibong kapanganakan; at ang kalayaan ay dumarating sa pamamagitan ng pagdarśana kay Kṛṣṇa.

Verse 18

न शक्नोति यदा गंतुं द्वारकां चैव मानवः । माहात्म्यं पठनीयं तु द्वारकासंभवं गृहे

Kapag ang tao ay hindi makapunta sa Dvārakā, nararapat ngang basahin sa tahanan ang Māhātmya na tungkol sa Dvārakā.

Verse 19

दातव्यं वैष्णवानां तु श्रोतव्यं भक्तिभावतः । द्वादश्यां च विशेषेण पठनीयं तु जागरे

Dapat itong ipagkaloob sa mga Vaiṣṇava, at dapat pakinggan nang may diwang debosyon. At lalo na sa Dvādaśī, ito’y dapat bigkasin sa panahon ng pagpupuyat sa gabi.

Verse 20

द्वारका संभवं पुण्यं स संप्राप्नोति मानवः । प्रसादाद्वासुदेवस्य सत्यंसत्यं च भाषितम्

Ang taong iyon ay nagkakamit ng banal na gantimpala na kaugnay ng Dvārakā sa biyaya ni Vāsudeva. Ito’y winika bilang katotohanan—katotohanan nga, tunay na katotohanan.

Verse 21

गृहे संतिष्ठते नित्यं मथुरा द्वारका तथा । अवंती च तथा माया प्रयागं कुरुजांगलम्

Sa tahanan ng tao, laging nananahan ang Mathurā at Dvārakā; gayundin ang Avantī at Māyā, ang Prayāga at Kurujāṅgala.

Verse 22

त्रिपुष्करं नैमिषं च गंगाद्वारं च सौकरम् । चंद्रेशं चैव केदारं तथा रुद्रमहालयम्

Tripuṣkara, Naimiṣa, Gaṅgādvāra at Saukara; gayundin ang Candreśa at Kedāra, at ang Rudra-mahālaya—ang dakilang tahanan ni Rudra.

Verse 23

वस्त्रापथं महादेवं महाकालं तथैव च । भूतेश्वरं भस्मगात्रं सोमनाथमुमापतिम्

Vastrāpatha, Mahādeva at Mahākāla; si Bhūteśvara—ang Panginoong nababalutan ng banal na abo; at si Somanātha, ang kabiyak ni Umā.

Verse 24

कोटिलिंगं त्रिनेत्रं च देवं भृगुवनेचरम् । दीपेश्वरं महानादं देवं चैवाचलेश्वरम्

Koṭiliṅga, ang Panginoong Tatlong-Mata (Trinetra), at ang diyos na nananahan sa gubat ni Bhṛgu; si Dīpeśvara, Mahānāda, at si Acaleśvara—mga banal na tīrtha ng Śiva na pinupuri.

Verse 25

ब्रह्मादयः सुरगणा गृहे तिष्ठंति सर्वदा । पितरो नागगंधर्वा मुनयः सिद्धचारणाः

Si Brahmā at ang mga pangkat ng mga diyos ay nananahan sa bahay na iyon magpakailanman; gayundin ang mga Pitṛ (mga ninuno), Nāga, Gandharva, mga muni, Siddha, at Cāraṇa.

Verse 26

तीर्थानि यानि कानि स्युरश्वमेधादयो मखाः । कृष्णजन्माष्टमीं पौत्र यः करोति विशेषतः

Anuman ang mga tīrtha na naroroon at ang mga dakilang handog gaya ng Aśvamedha—o apo—ang sinumang nagdiriwang ng Janmāṣṭamī, kapanganakan ni Kṛṣṇa, nang may natatanging debosyon ay nagkakamit ng pinagsamang bisa ng mga iyon.

Verse 27

यथा भागवतं शास्त्रं तथा भागवतो नरः । उभयोरंतरं नास्ति हरहर्योस्तथैव च

Kung ano ang banal na kasulatang Bhāgavata, gayon din ang taong Bhāgavata na deboto; walang pagitan sa dalawa—gaya rin ng walang pagkakaiba sa pagitan nina Hara at Hari.

Verse 28

नीलीक्षेत्रं तु यो याति मूलकं भक्षयेत्तु यः । नैवास्ति नरकोद्धारं कल्पकोटिशतैरपि

Ngunit ang sinumang pumunta sa Nīlī-kṣetra at kumain ng mūlaka (labanos), wala siyang pagliligtas mula sa impiyerno, kahit sa daan-daang koti ng kalpa.

Verse 29

नीलीकर्म तु यः कुर्य्याद्ब्राह्मणो लोभमोहितः । नाप्नोति सुकृतं किंचित्कुर्य्याद्वा रसविक्रयम्

Ngunit kung ang isang brāhmaṇa, nalinlang ng kasakiman, ay gumawa ng ‘nīlī-karma’, wala siyang matatamong kabutihang-loob ni kaunti; gayundin kung siya’y makipagkalakalan sa pagbebenta ng ‘rasa’ (mga katas/kalakal).

Verse 30

प्रसीदति न विश्वात्मा वैष्णवे चापमानिते । अश्वत्थं छेदयेद्यो वै एकैकस्मिंश्च पर्वणि

Kapag nilalapastangan ang isang Vaiṣṇava, hindi nalulugod ang Katauhan ng Sansinukob (Viśvātman). Sinumang pumutol ng punong aśvattha, lalo na sa bawat banal na parvan, ay nagkakamit ng mabigat na kasalanan.

Verse 31

मन्वंतराणि तावंति रौरवे वसतिर्भवेत् । अरिष्टकाष्ठैर्दैत्येंद्र कार्य्यं यः कुरुते क्वचित् । न पूजामर्घदानं च तस्य गृह्णाति भास्करः

Sa gayong dami ng manvantara, ang kanyang tahanan ay magiging sa impiyernong Raurava. O panginoon ng mga Daitya, sinumang gumawa ng anumang gawain gamit ang kahoy na ariṣṭa, hindi tinatanggap ni Bhāskara (Araw) ang kanyang pagsamba ni maging ang handog na arghya.

Verse 32

छेदापकस्य चार्के तु च्छेदकस्य च दैत्यज । शतं जन्मानि दारिद्यं जायते च सरोगता

O anak ng Daitya, ang nag-uutos na putulin ang halamang Arka at ang mismong pumuputol nito ay isisilang sa sandaang kapanganakan sa karalitaan at may karamdaman.

Verse 33

रोपयेत्पालयेद्यो वै सूर्य्यवृक्षं नरोत्तमः । सप्तकल्पं वसेत्सोऽत्र समीपे भास्करस्य हि

Ang pinakamainam sa mga tao na nagtatanim at nag-aalaga sa sagradong punò ng Araw ay mananahan dito sa loob ng pitong kalpa, tunay na malapit kay Bhāskara (Araw).

Verse 34

रोपितैर्देववृक्षैस्तु यत्फलं लक्षकोटिभिः । न्यग्रोधवृक्षेणैकेन रोपितेन फलं हि तत्

Anumang bunga ng kabutihan na nakukuha sa pagtatanim ng sampu-sampung milyong punò ng mga deva—yaon ding bunga ay nakakamtan sa pagtatanim ng iisang punò ng Nyagrodha (balete/banyan).

Verse 35

धात्रीद्रुमेऽप्येवमेव फलं भवति रोपिते । तुलसीरोपणे चैव अधिकं चापि सुव्रत । अमरत्वं च ते यांति नात्र कार्य्या विचारणा

Gayon din, kapag itinanim ang punong Dhātrī (āmalakī), sumisibol ang kaparehong gantimpala. Ngunit sa pagtatanim ng Tulasī, higit pang dakila ang biyaya, O ikaw na may mabuting panata; maging ang kawalang-kamatayan ay kanilang naaabot—hindi na dapat pag-alinlanganan.

Verse 36

द्वारकां कलिकाले तु प्रातरुत्थाय कीर्तयेत् । स सर्वपापनिर्मुक्तः स्वर्गं याति न संशयः

Sa panahon ng Kali, dapat bumangon sa umaga at umawit ng papuri sa Dvārakā. Siya’y napapalaya sa lahat ng kasalanan at tutungo sa langit—walang pag-aalinlangan.

Verse 37

रोहिणीसहिता ये न द्वादशी समुपोषिता । महापातकसंयुक्तः कल्पांते नाकमाप्नुयात्

Sinumang hindi nagsagawa ng wastong pag-aayuno (upavāsa) sa Dvādaśī na kasabay ng bituing Rohiṇī, nananatiling nadungisan ng mabibigat na kasalanan; kahit sa wakas ng isang kalpa ay hindi niya maaabot ang langit.

Verse 38

वासरः को विना सूर्य्यं विना सोमेन का निशा । विना वृक्षेण को ग्रामो द्वादशी किं व्रतं विना

Ano ang araw kung wala ang Araw (Surya)? Ano ang gabi kung wala ang Buwan (Soma)? Ano ang nayon kung wala ang punò? At ano ang Dvādaśī kung wala ang panata (vrata)?

Verse 39

गृहं च नरकं तस्य यमदण्डं द्वितीयकम् । न यत्र पठते नित्यं विष्णोर्नामसहस्रकम्

Ang bahay na iyon ay parang impiyerno mismo, at tila ikalawang pamalo ni Yama, kung saan hindi araw-araw binibigkas ang Viṣṇu-sahasranāma (isang libong pangalan ni Viṣṇu).

Verse 40

नरकं च भवेत्तस्य द्वितीयं यमशासनम् । नैव भागवतं यत्र पुराणं गीयते कलौ । अन्धकूपेषु क्षिप्यंते ज्वलितेषु हुताशने

Ang pook na yaon ay nagiging impiyerno, na wari’y ikalawang kautusan ni Yama, kung sa Panahong Kali ay hindi inaawit ang Bhāgavata Purāṇa. Ang gayong mga tao’y inihahagis sa mga balong bulag at sa naglalagablab na apoy.

Verse 41

द्विषंति ये भागवतं न कुर्वंति दिनं हरेः । यमदूतैश्च नीयन्ते तथा भूमौ भवंति ते

Yaong mga napopoot sa Bhāgavata at hindi nag-iingat ng banal na araw ni Hari ay inaakay ng mga sugo ni Yama; at sila’y muling isinisilang sa lupa.

Verse 42

वाच्यमानं न शृण्वंति हरेश्चरितमुत्तमम् । करपत्रैश्च पीड्यंते सुतीव्रैर्यम शासनात्

Ang mga tumatangging makinig kapag binibigkas ang pinakabanal na mga gawa ni Hari ay, ayon sa kautusan ni Yama, pinahihirapan ng mga talim na tila mga kamay, napakatalim at mabagsik.

Verse 43

निन्दां कुर्वंति ये पापा वैष्णवानां महात्मनाम् । तेषां निरयपातस्तु यावदाभूतसंप्लवम्

Ang mga makasalanang naninirang-puri sa mga dakilang Vaiṣṇava ay nahuhulog sa impiyerno; at ang pagbagsak nilang yaon ay tumatagal hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob.

Verse 44

गोकोटितीर्थादधिकं स्नानं तत्राधिकं भवेत् । ये पश्यंति महापुण्या गोपीचंदनमृत्तिकाम् । गंगास्नानफलं तेषां जायते नात्र संशयः

Ang pagligo roon ay sinasabing higit pa sa bisa ng di-mabilang na banal na tawiran. Yaong mga lubhang mapalad na nakakakita sa lupang Gopīcandana ay nagkakamit ng bunga na gaya ng pagligo sa Ilog Gaṅgā—walang alinlangan dito.

Verse 45

वैष्णवानां प्रयच्छंति गोपीचं दनमृत्तिकाम् । येषां ललाटे तिलकः गोपीचंदनसंभवम्

Iniaalay nila ang luwad na Gopīcandana sa mga Vaiṣṇava—yaong may tilaka sa noo na nagmula sa Gopīcandana.

Verse 46

गोपीचंदनपुंड्रेण द्वादश्यां जागरे कृते । विष्णोर्नामसहस्रस्य पाठेन मुक्तिमाप्नुयात्

Taglay ang tanda sa noo ng Vaiṣṇava na gawa sa Gopīcandana, magpuyat sa Dvādaśī at bigkasin ang sanlibong pangalan ni Viṣṇu—makakamit niya ang kalayaan (mokṣa).

Verse 47

ये नित्यं प्रातरुत्थाय वैष्णवानां तु कीर्तनम् । गोमतीस्मरणं कुर्युः कृष्णतुल्या न संशयः

Ang sinumang gumigising tuwing umaga at palagiang umaawit ng papuri (kīrtana) sa mga Vaiṣṇava at umaalaala sa ilog Gomati, ay nagiging kapantay ni Kṛṣṇa—walang pag-aalinlangan.

Verse 48

ये नित्यं प्रातरुत्थाय द्वारकेति वदंति च । तीर्थकोटिभवं पुण्यं लभंते च दिनेदिने

Ang sinumang gumigising tuwing umaga at araw-araw binibigkas ang pangalang ‘Dvārakā’, ay tumatanggap araw-araw ng kabutihang-kaloob na kasinghalaga ng mula sa napakaraming banal na paglalakbay.