विभ्रष्टभूषणगणां कृशदेहवल्लीं म्लानाननांबुजरुचं मरणे प्रसक्ताम् । मेने स विग्रहवतीं करुणां कृपालुस्तां सौख्यदां गुणवतीं प्रणतार्तिहन्त्रीम्
vibhraṣṭabhūṣaṇagaṇāṃ kṛśadehavallīṃ mlānānanāṃbujarucaṃ maraṇe prasaktām | mene sa vigrahavatīṃ karuṇāṃ kṛpālustāṃ saukhyadāṃ guṇavatīṃ praṇatārtihantrīm
Nalagas ang kanyang mga palamuti, ang katawan ay payat na tila nalantang baging, kumupas ang ningning-lotong mukha, at ang isip ay nakatuon sa kamatayan. Sa pagtanaw sa kanya, nakilala ng mahabaging Panginoon na siya’y ang Habag na may anyo: tagapagbigay-ginhawa, puspos ng kabutihan, at tagapawi ng dalamhati ng mga yumuyukod sa pagsuko.
Prahlāda (narration continues)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: The goddess appears emaciated, ornaments fallen, face-lotus faded; the Lord, moved by compassion, recognizes her as Compassion incarnate—protector of the surrendered.
The Lord’s gaze is compassionate and restorative; surrender (praṇati) draws the removal of anguish and the gift of inner solace.
The passage belongs to Dvārakā-māhātmya, connecting the Lord’s compassion with the sacred aura of Dvārakā.
No explicit ritual; the implied practice is praṇāma/surrender and reliance on divine grace.